Deel 11
De stem aan de lijn was ijskoud, zonder enige emotie. Mijn vinger verkrampte om het toestel terwijl ik naar het stilstaande beeld op het laptopscherm staarde.
Op het scherm was het gezicht van Helga Visser haarscherp te zien. Maar het was de vrouw váást haar die mijn bloed deed stollen. Ze droeg een zware, gouden zegelring met een familiewapen — een ring die ik duizenden keren had gezien.
Het was de ring van Marta. Julians jongere zus.
"Marta?" fluisterde ik, terwijl de schok me bijna ademloos liet.
Een lichte, kille lach klonk door de speaker. "Slimme meid. Ik wíst dat je de videobestanden zou bekijken zodra je de kans kreeg. Mijn broer Julian is altijd een idioot geweest. Hij dacht echt dat híj degene was die de touwtjes in handen had. Hij dacht dat hij de slimme plannetjes bedacht."
"Waarom?" bracht ik eruit. "Thomas was je broer!"
"Thomas was een zwakkeling!" snauwde Marta, en haar stem veranderde plotseling van ijzig naar een venijnige beet. "Thomas wilde het bedrijf van mijn vader verkopen aan een milieutrust! Hij wilde onze erfenis weggeven! Hij wilde ons kapotmaken met zijn zogenaamde moraal! Moeder en ik hebben gedaan wat nodig was om de familie te beschermen."
"En Julian?" vroeg ik. "Julian denkt al vier jaar lang dat hij zijn eigen broer om het leven heeft gebracht!"
"Julian wilde het toch al doen," zei Marta onverschillig. "Hij was zo dronken en wanhopig die nacht dat hij dacht dat hij zelf aan die auto had gezeten. We hebben hem simpelweg in die waan gelaten. Het maakte hem chantagebaar. Moeder en ik stuurden hem aan. Hij was onze perfecte zondebok."
De gruwelijke complexiteit van het web waarin ik gevangen had gezeten, werd eindelijk volledig zichtbaar. Julian was geen meesterbrein; hij was een pion geweest in het spel van zijn eigen moeder en zus. En ik was de bijkomende schade.
"Waar ben je, Marta?" vroeg ik, terwijl ik langzaam naar het raam van de hotelkamer liep en door de vitrage naar buiten keek.
"Ik ben waar jij niet bent, Claire," zei ze lachend. "Denk je nou echt dat het politieonderzoek alles heeft opgelost? De politie heeft Julian, Klaus en Bernhard. Drie oude mannen die denken dat ze de wereld bezitten. Maar het geld... de echte vermogens van de familie Visser staan niet op die Zwitserse rekening waar jij de papieren van hebt."
Mijn hart sloeg een slag over. "Wat bedoel je?"
"Julian dacht dat hij tweehonderdvijftigduizend euro op die rekening had staan," vervolgde Marta. "Dat was wisselgeld. Het echte vermogen — ruim veertig miljoen euro — staat op rekeningen die op míjn naam staan. Moeder en ik hebben de afgelopen vijf jaar het hele bedrijf leeggeheveld. En nu... nu ga ik genieten van mijn leven. En jij kan niets doen."
"De politie heeft die video," zei ik, hoewel ik wiste dat dat een bluf was.
"Nee, die hebben ze niet," pareerde Marta meteen. "Je hebt die stick niet aan rechercheur de Jong gegeven. Ik heb de beveiligingscamera's bij het politiebureau gezien toen je naar buiten stapte. Je droeg hem bij je. Als je slim bent, Claire, vernietig je die stick, pak je het geld dat Bernhard je heeft beloofd — als hij tenminste niet alles kwijtraakt — en verdwijn je. Anders zorg ik ervoor dat je nooit meer rust kent."
"Is dat een dreigement?"
"Het is een belofte," zei Marta. "Als jij die video aan de politie geeft, zorg ik ervoor dat de mensen om wie jij geeft... je zusje, je oude moeder... de prijs betalen. Begrepen?"
De verbinding werd verbroken.
Ik bleef daar staan, de telefoon koud tegen mijn oor gedrukt. Mijn zusje. Mijn moeder. Ze wisten van niets. Ze woonden in een klein stadje honderd kilometer verderop, onbewust van het monsterlijke schandaal waarin ik verstrikt was geraakt.
Woede en angst streden om de overhand in mijn borstkas. Marta dacht dat ze gewonnen had. Ze dacht dat ze, net als haar moeder en broer, mij kon chanteren met angst.
Ik keek naar de laptop. Het videobestand speelde nog steeds af in een oneindige loop. Helga en Marta die de remleidingen van Thomas' auto doorsneden.
Ik pakte de usb-stick uit de laptop en stak hem in mijn zak.
Ik wilde niet meer rennen. Ik was het zat om het slachtoffer te zijn.
Ik pakte mijn jas en verliet de hotelkamer. Ik nam de taxi niet naar het politiebureau. Ik nam de taxi naar het adres dat ik uit het notitieboek van Julian kende — het adres van het privé-herenhuis van Marta aan de rand van de stad.
Als ze dacht dat ze me kon bedreigen met mijn familie, dan kende ze me nog niet als ik niets meer te verliezen had.
Na een halfuur kwam de taxi aan bij een afgelegen villa, verscholen achter hoge bomen en een stenen muur. De lichten op de eerste verdieping brandden.
Ik stapte uit en liep naar de zij-ingang van het terrein. Het spijlenhek stond op een kier.
Ik glipte het terrein op en sloop door de tuin naar het grote glazen terras aan de achterzijde van het huis.
Door het glas zag ik Marta staan. Ze was bezig een reistas in te pakken met stapels contant geld en paspoorten. op tafel lag een opgeslagen tablet met vluchtgegevens.
Ik zocht op de grond naar een zware steen. Mijn vingers sloten zich om een grote, ruwe kassei.
Ik liep naar de glazen schuifdeur.
Marta keek plotseling op van haar tas, alsof ze een geluid hoorde. Haar ogen werden groot toen ze mij aan de andere kant van het glas zag staan.
Ik hief de steen met beide handen boven mijn hoofd.
En met al de opgekropte haat van de afgelopen tien jaar, rolde ik de steen met volle kracht tegen het glas.
Het glas versplinterde met een verdovende klap.
