Deel 6
Ik deed een stap achteruit, mijn rug botsend tegen het dressoir. De valstrik was zo meesterlijk opgezet dat ik er met open ogen in was gelopen. Lisa, de behulpzame ex-assistent die me zogenaamd wilde beschermen, was vanaf het allereerste moment een pion van Klaus en Helga geweest.
Klaus stapte het appartement binnen en sloot de deur met een droge klik. Hij droeg zijn maatpak, zijn grijze haar strak naar achteren gekamd. Er lag geen spoor van emotie op zijn gezicht; alleen de kille berekening van een man die gewend was om alles en iedereen te controleren.
"Je bent slimmer dan we dachten, Claire," zei Klaus met zijn diepe, autoritaire stem. Zijn Nederlands was feilloos, maar het accent maakte het op de een of andere manier nog dreigender. "Dat je Duits hebt geleerd zonder dat iemand het merkte... indrukwekkend. Maar helaas niet slim genoeg."
Helga liep naar Lisa toe en nam de zwarte map van haar over. Ze keek me aan met een blik die het midden hield tussen medelijden en minachting. "Het had zo mooi kunnen zijn, Claire. Je had een kind gekregen. Een gezin. Je had gelukkig kunnen worden in je eigen kleine leugen. Waarom moest je zo nodig gaan graven?"
"Gelukkig worden?" bracht ik eruit, terwijl mijn stem trilde van ingehouden woede. "Jullie wilden dat ik het kind van een vreemde opvoedde om jullie vieze zakelijke spelletjes te bedekken! Julian is onvruchtbaar! Hij heeft me tien jaar lang belogen!"
Klaus haalde onverschillig zijn schouders op. "Julian is een zwakke man. Hij maakt fouten. Maar hij is mijn zoon. En het voortbestaan van ons bedrijf en onze status hangt af van de fusie met Bernhard Weber. Als Bernhard ontdekt dat Julian niet de vader is van Sophies kind, trekken ze zich terug. Dan zijn we failliet."
"Dus Sophie bedriegt Julian ook?" vroeg ik, terwijl ik de verbanden probeerde te leggen.
Helga lachte koud. "Sophie weet van niets. Zij denkt dat Julian de vader is. Ze heeft een affaire gehad met een andere man, maar Julian heeft haar doen geloven dat de data precies kloppen met hun ontmoeting. Julian heeft haar gemanipuleerd. En jij... jij zou het sluitstuk worden van ons plan."
"En wat nu?" vroeg ik, terwijl ik koortsachtig naar een uitweg zocht. De kamer had geen andere uitgang dan de voordeur, waar Klaus voor stond. Het raam was op de vierde verdieping. "Gaan jullie me vermoorden?"
Klaus schudde zijn hoofd. "Zo dom zijn we niet. Moord trekt de politie aan. Nee, Claire. Je gaat mee met ons. We hebben een rustige plek voor je geregeld in Duitsland. Een klein privé-kliniekje. Daar zul je een paar maanden 'rusten' vanwege een zware psychische inzinking. Zodra de baby van Sophie is geboren en de adoptiepapieren zijn ondertekend, regelen we een stille scheiding. Je krijgt een bescheiden maandelijks bedrag als je je mond houdt. Zo niet... dan zorgen we ervoor dat je voor de rest van je leven opgesloten wordt in een inrichting."
"Jullie zijn gek," fluisterde ik.
"Wij zijn zakelijk," zei Klaus strak. Hij knikte naar Lisa. "Haal de spullen uit haar tas. Telefoon, paspoort, alles."
Lisa stapte naar voren en greep naar mijn schoudertas.
Op dat precieze moment overspoelde een golf van pure overlevingsdrang me. Ik wachtte niet tot ze me raakte. Met al de kracht die ik in me had, greep ik de zware, glazen vaas die op het dressoir stond en zwaaide hem met volle kracht naar Lisa’s hoofd.
De vaas raakte haar schouder met een harde klap. Lisa schreeuwde het uit van de pijn en ging naar de grond.
Voordat Klaus of Helga konden reageren, rende ik naar voren. Ik beukte met mijn volle gewicht tegen Klaus aan. Hij was niet voorbereid op de aanval en verloor zijn evenwicht, waardoor hij hard tegen de deurpost sloeg.
Ik grapte de zwarte map uit Helga’s handen — ze was zo geschrokken dat ze hem losliet — trok de voordeur open en stormde de galerij op.
"Houd haar tegen!" schreeuwde Klaus achter me.
Ik rende niet naar de lift; dat was een valstrik. Ik dook het traphuis in en vloog de treden af. Drie, vier treden tegelijk. Boven me hoorde ik de zware stappen van Klaus en de paniekerige stem van Helga.
Toen ik de begane grond bereikte, beukte ik tegen de nooddeur. Hij vloog open en ik rende de ijskoude buitenlucht in, recht het aangrenzende bos in.
De takken sloegen in mijn gezicht en de bladeren knisperden onder mijn voeten. Ik keek niet achterom. Ik bleef maar rennen, dieper en dieper het bos in, tot het geluid van hun stemmen vervaagde.
Na tien minuten rennen stortte ik neer bij de voet van een grote eik. Mijn longen stonden in brand, mijn benen trilden onbeheersbaar. Maar ik had de map.
Ik open de map met trillende vingers om te controleren of alles er nog in zat. De bankafschriften, het medisch dossier, het vervalste contract...
En toen zag ik iets wat ik op het station over het hoofd had gezien.
Achter in het voorvakje van de map zat een klein, usb-stickje geplakt met een stukje plakband.
Ik trok het los. Er stond een datum op geschreven in fijn handschrift: 12-10-2023.
Dat was de datum van de overlijdensdag van Julians oudere broer, Thomas, die vier jaar geleden bij een zogenaamd 'tragisch autongeluk' om het leven was gekomen.
Mijn adem stokte. Waarom lag er een usb-stick met de datum van Thomas' dood in deze geheime map?
Toen hoorde ik het geluid van brekende takken vlak achter me.
Ik verstijfde.
"Ik wíét dat je hierheen zou rennen, Claire," zei een stem vanuit de schaduw van de bomen.
Ik keek langzaam omhoog.
Het was niet Klaus. Het was niet de man met het litteken.
Het was Julian. Hij hield een sleutelbos in zijn hand, en aan zijn riem hing een klein, glimmend voorwerp.
