DEEL 9 — DE KEUZE
“Voor je broer… of voor je moeder.”
Thomas' woorden bleven door mijn hoofd galmen.
Ik keek naar Daan.
Hij stond bleek tegenover me.
“Lena, kies haar.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je begrijpt het niet.”
“Jawel.”
Hij kwam dichterbij.
“Als mama echt leeft, moet je haar vinden.”
Thomas glimlachte.
“Een nobele keuze.”
Ik keek hem aan.
“Je denkt dat ik ga kiezen?”
“Dat moet je.”
“Nee.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Ik weiger.”
Thomas' glimlach verdween.
“Wat doe je?”
“Ik speel je spel niet.”
Daan keek me verbaasd aan.
Ik liep naar de tafel en pakte het oude testament.
“Mijn grootvader wist dat dit ooit zou gebeuren.”
Thomas keek naar het document.
“Wat bedoel je?”
Ik wees naar een kleine alinea onderaan.
“Hier staat dat de erfgenaam niet verplicht is om een familielid te kiezen wanneer de informatie door dwang wordt verkregen.”
Thomas verstijfde.
“Dat kan niet.”
“Je hebt zelf gezegd dat mijn grootvader alles had voorzien.”
Ik keek hem recht aan.
“Dus ik hoef niet te kiezen.”
Elias keek plotseling op.
“Lena…”
Maar op dat moment klonk boven ons een harde knal.
Iedereen verstijfde.
Thomas draaide zich om.
Daan trok mij naar achteren.
“Blijf achter mij.”
Er volgden snelle voetstappen.
Thomas keek naar de deur.
“Hij is hier.”
“Wie?” vroeg ik.
Maar ik wist het antwoord al.
Marcus.
De kelderdeur vloog open.
Een man in een donkere jas verscheen.
Hij keek eerst naar Thomas.
Daarna naar Elias.
“Jullie hebben lang genoeg gespeeld.”
Thomas deed een stap achteruit.
“Marcus…”
Marcus glimlachte.
“Je had moeten verdwijnen.”
Elias stond recht.
“Je krijgt haar niet.”
Marcus keek naar mij.
“Lena, jij weet niet wat je bezit.”
“Ik weet genoeg.”
“Nee.”
Hij wees naar het testament.
“Dat papier is niet je echte erfenis.”
Ik fronste.
“Wat dan wel?”
Hij glimlachte.
“De waarheid.”
Hij haalde een kleine USB-stick uit zijn zak.
“Alles staat hierop.”
Thomas probeerde naar voren te komen.
Marcus richtte onmiddellijk zijn blik op hem.
“Eén stap en ik vernietig hem.”
Ik keek naar de USB-stick.
“Waarom zou ik je vertrouwen?”
“Omdat ik de enige ben die kan bewijzen wie jouw echte vader is.”
Elias schudde zijn hoofd.
“Lena, luister niet naar hem.”
Marcus keek hem aan.
“Je hebt twintig jaar lang gelogen. Waarom zou ze jou geloven?”
Ik voelde mijn hart bonzen.
Toen deed Daan iets onverwachts.
Hij stapte naar Marcus toe.
“Geef mij die stick.”
Marcus lachte.
“Waarom?”
“Omdat ik weet wat je hebt gedaan.”
Marcus' glimlach verdween.
Daan haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Ik heb de beveiligingsbeelden van vannacht.”
Iedereen werd stil.
“Je hebt mij erin geluisd met die bankoverschrijvingen,” zei Daan. “Maar je vergat één ding.”
Marcus keek hem scherp aan.
“Wat?”
“Mijn telefoon maakte automatisch een back-up.”
Daan draaide het scherm om.
Op de video zagen we Marcus.
Hij zat samen met Bianca.
En achter hen lag een stapel documenten.
Mijn documenten.
Maar toen verscheen er iets anders op het scherm.
Een bericht.
Afzender: Mama.
Ik voelde mijn hart stoppen.
Het bericht bevatte slechts vier woorden:
Lena, zoek kamer 17.
Ik keek naar Elias.
Hij begon te huilen.
“Ze is wakker.”
“Waar?”
Hij antwoordde niet.
Marcus wel.
“Te laat.”
Hij draaide zich om en rende weg.
Daan zette de achtervolging in.
Thomas bleef staan.
Ik keek naar hem.
“Waar is mijn moeder?”
Hij keek me aan.
“Als je haar wilt vinden, moet je naar het oude ziekenhuis.”
“Welk ziekenhuis?”
Hij fluisterde:
“Het ziekenhuis waar jij geboren bent.”
Daarna rende ook hij weg.
Ik keek naar Daan.
“We gaan.”
Twintig minuten later stonden we voor het verlaten ziekenhuis.
De voordeur was open.
Binnen hing een vreemde stilte.
We liepen door een donkere gang.
Kamer 17.
Ik duwde de deur langzaam open.
Het bed was leeg.
Maar op het kussen lag een oude foto.
Mijn moeder.
En naast haar…
een pasgeboren baby.
Op de achterkant stond:
“Dit is niet Lena.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Daan keek naar de foto.
“Wat betekent dit?”
Ik wist het antwoord niet.
Tot ik achter ons een stem hoorde.
Een vrouwenstem.
Zacht.
Trillend.
Maar vertrouwd.
“Het betekent dat jij niet het kind bent dat iedereen dacht dat je was.”
Ik draaide me om.
En daar stond mijn moeder.
Levend.
Na twintig jaar.
Ze keek me aan met tranen in haar ogen.
“Het spijt me, mijn kind.”
Ik kon alleen fluisteren:
“Wie ben ik dan?”
