DEEL 7 — DE KELDER
De deur sloeg achter ons dicht.
“Daan!”
Hij rende naar de deur en trok aan de klink.
Op slot.
“Elias!” riep ik.
Geen antwoord.
Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen.
“Hij heeft ons hier opgesloten.”
“Waarom zou hij dat doen?”
Ik wist het niet.
Maar ergens diep vanbinnen voelde ik dat we zojuist iets hadden ontdekt wat Elias koste wat kost verborgen wilde houden.
Daan zette zijn schouder tegen de deur.
Eén keer.
Twee keer.
Niets.
“Stop,” zei ik.
“Waarom?”
“Kijk.”
In het licht van mijn telefoon zag ik iets op de muur.
Een klein rood lampje.
Een camera.
Iemand keek naar ons.
Toen klonk een stem uit een verborgen luidspreker.
“Jullie hadden hier nooit moeten komen.”
Ik verstijfde.
“Wie ben je?”
Een korte stilte.
“Dat weet je al.”
“Nee.”
“Je hebt me gisteren gezien.”
Mijn hart sloeg over.
Gisteren.
De verlovingsavond.
Ik dacht terug.
De gasten.
De familie.
De investeerders.
De mensen die achter Bianca stonden.
Toen herinnerde ik me een man bij de ingang.
Grijs pak.
Donkere bril.
Hij had me langer aangekeken dan normaal.
“Marcus,” fluisterde ik.
Daan keek me aan.
“Dat kan niet. Marcus is al jaren verdwenen.”
De stem lachte.
“Precies.”
Een klik.
Een scherm aan de muur lichtte op.
Er verscheen een video.
Bianca.
Ze zat in een donkere kamer.
Haar gezicht was bleek.
“Lena…”
Ze keek recht in de camera.
“Als je dit ziet, heb ik waarschijnlijk niet meer lang.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Bianca, waar ben je?”
Op de video ging ze verder.
“Je moet me geloven. Ik heb je nooit alleen maar willen vernederen.”
Daan vloekte zacht.
“Dat is onzin.”
Bianca keek angstig om zich heen.
“De wijn… was bedoeld als waarschuwing.”
Ik fronste.
“Wat?”
“Er zat iets in het glas.”
Ik keek naar Daan.
“Wat?”
Bianca fluisterde:
“Een klein zendertje.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat ze je volgden.”
De video viel even stil.
Daarna verscheen er een tweede beeld.
Een bankrekening.
Een rekening op mijn naam.
Met een saldo van:
€38.700.000
Ik kon niet ademen.
Daan staarde naar het scherm.
“Dat is onmogelijk.”
Bianca zei:
“Dat geld is niet van je familie.”
De video werd zwart.
Toen verscheen één zin:
HET IS VAN JOU.
Ik voelde mijn benen slap worden.
Daan pakte mijn arm.
“Lena…”
Maar ik keek alleen naar het scherm.
Daar verscheen een laatste document.
Een testament.
Mijn grootvader had het vermogen niet zomaar aan mij nagelaten.
Er stond een voorwaarde.
Ik moest binnen dertig dagen na mijn dertigste verjaardag bewijzen dat ik degene was die de familie had verraden.
“Dat slaat nergens op,” zei Daan.
Ik keek naar de datum.
Mijn verjaardag was over veertien dagen.
Maar daaronder stond nog iets.
De erfgenaam moet kunnen aantonen dat ten minste één familielid medeplichtig is.
Ik keek naar Daan.
Hij keek terug.
“Waarom kijk je zo naar mij?”
Ik antwoordde niet.
Want op dat moment verscheen er een nieuw document.
Een bankoverschrijving.
Van Daan.
Naar Marcus.
Mijn broer deed een stap achteruit.
“Nee.”
“Daan…”
“Ik heb dat geld nooit gestuurd.”
“Maar het staat hier.”
Hij pakte zijn telefoon.
“Mijn rekening is gehackt.”
Ik wilde hem geloven.
Maar toen verscheen er een tweede overschrijving.
Daarna een derde.
Allemaal met zijn digitale handtekening.
Daan begon te trillen.
“Lena, ik zweer dat ik dit niet heb gedaan.”
De stem uit de luidspreker klonk opnieuw.
“Je broer liegt.”
Daan keek omhoog.
“Wie ben je?”
Het antwoord kwam onmiddellijk.
“Ik ben de reden waarom jullie vader twintig jaar lang ondergedoken heeft gezeten.”
Toen hoorde ik voetstappen boven ons.
Langzaam.
Eén trede.
Nog één.
Iemand kwam de keldertrap af.
Daan pakte mijn hand.
De voetstappen stopten.
Een schaduw verscheen bovenaan de trap.
En toen zag ik het gezicht.
Niet Marcus.
Niet Elias.
Niet Bianca.
Het was een gezicht dat ik al duizenden keren had gezien.
Op familiefoto's.
In mijn herinneringen.
In mijn dromen.
Thomas.
De man die volgens mijn hele familie twintig jaar geleden was gestorven.
Hij glimlachte.
“Dag, dochter.”
