DEEL 4 — DE VADER DIE NOOIT GESTORVEN WAS
Ik staarde naar Daan.
“Zeg dat nog eens.”
Hij keek naar de vloer.
“Onze vader heette niet Thomas.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wie was hij dan?”
“Elias Vermeer.”
De naam bleef tussen ons hangen.
Elias Vermeer.
De man die volgens mijn moeder twintig jaar geleden was overleden.
De man wiens begrafenis ik me, ondanks mijn jonge leeftijd, nog vaag herinnerde.
De man van wie ik jarenlang had gedacht dat hij mij had verlaten.
“Waarom heeft mama tegen ons gelogen?”
Daan haalde diep adem.
“Omdat ze bang was.”
“Voor wie?”
Hij keek me aan.
“Voor hem.”
Ik lachte ongelovig.
“Je zegt dat onze moeder bang was voor onze vader?”
“Niet alleen voor hem.”
Hij ging zitten.
“Voor wat hij had opgebouwd.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat bedoel je?”
Daan haalde een oude envelop uit zijn jas.
“Dit vond ik vannacht in Bianca's kluis.”
Ik pakte hem aan.
Op de voorkant stond slechts één zin:
ALS LENA OOIT DE WAARHEID ONTDEKT, GEEF HAAR DIT.
Mijn naam.
Ik opende de envelop.
Er zat een oude foto in.
Mijn moeder.
Mijn vader.
En een klein meisje.
Ik.
Op de achterkant stond een datum die ik herkende.
De dag vóór de officiële overlijdensdatum van mijn vader.
Ik keek naar Daan.
“Hij leefde dus nog.”
“Ja.”
“Hoe lang?”
“Dat weet niemand.”
“Maar waarom heeft hij ons nooit gezocht?”
Daan zweeg.
Toen zei hij:
“Omdat hij dacht dat jij het doelwit was.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
Hij schoof een document naar me toe.
Het was een testament.
Maar niet van mijn vader.
Van iemand anders.
Mijn grootvader.
Ik begon te lezen.
Bovenaan stond:
VERMOGENSOVERDRACHT — VERTROUWELIJK
Mijn naam stond eronder.
Niet die van Daan.
Niet die van Bianca.
Alleen de mijne.
Ik las verder.
Een deel van het familiekapitaal was twintig jaar geleden onder mijn naam geplaatst.
De waarde was inmiddels enorm.
Maar er stond één voorwaarde.
Ik mocht er pas toegang toe krijgen wanneer ik dertig werd.
Mijn verjaardag was over twee weken.
Ik keek op.
“Daarom.”
Daan knikte.
“Daarom kwam Bianca achter je aan.”
“Ze wist van het geld?”
“Bianca wist alleen dat er iets bestond. Ze wist niet hoeveel.”
Ik dacht aan haar jurk.
Haar arrogantie.
De manier waarop ze me gisteren had vernederd.
Opeens zag ik alles anders.
Ze had me nooit als arme zus gezien.
Ze had me als een obstakel gezien.
“Wie heeft haar gestuurd?”
Daan antwoordde niet.
Mijn telefoon ging opnieuw.
Dit keer verscheen er een naam.
Bianca.
Ik nam op.
Haar stem klonk zacht.
Bijna alsof ze huilde.
“Lena, luister naar me.”
“Ik luister.”
“Je begrijpt niet wat er gebeurt.”
“Dan leg het uit.”
Een lange stilte.
“Elias leeft.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Waar is hij?”
“Dat weet ik niet.”
“Je liegt.”
“Nee.”
Haar stem brak.
“Maar ik weet wie hem helpt.”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“Jouw advocaat.”
Ik keek naar Daan.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
Maar voordat ik iets kon zeggen, hoorde ik achter Bianca een deur dichtslaan.
Toen een mannenstem.
“Leg die telefoon neer.”
Bianca begon te huilen.
“Lena…”
De verbinding werd verbroken.
Ik stond verstijfd in mijn woonkamer.
Daan pakte mijn arm.
“Je moet hier weg.”
“Waarom?”
“Omdat ze nu weten dat jij het testament hebt gevonden.”
Op datzelfde moment klonk er beneden een autoportier.
Daarna voetstappen.
Langzaam.
Zwaar.
Ze kwamen richting mijn appartement.
Daan keek naar de deur.
Ik keek naar de klok.
07:42.
Mijn verjaardag was nog veertien dagen verwijderd.
Maar blijkbaar had iemand besloten dat ik geen veertien dagen meer mocht krijgen.
Toen werd er drie keer op de deur geklopt.
Rustig.
Beheerst.
En een mannenstem zei:
“Lena Vermeer?”
Ik keek naar Daan.
Hij werd lijkbleek.
Want hij herkende die stem.
“Wie is het?” fluisterde ik.
Daan antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Onze vader.”
