DEEL 14 — DE WAARHEID OVER MIJN VADER
“Het is niet Elias.”
De woorden van Sophie bleven door de kamer echoën.
Ik keek naar haar.
Toen naar Elias, die net achter ons binnen was gekomen.
Hij zag er gebroken uit.
“Wie is dan mijn vader?”
Sophie antwoordde niet.
Thomas glimlachte.
“Dat is precies wat ik je al die jaren wilde vertellen.”
Elias keek hem woedend aan.
“Zwijg.”
Ik draaide me naar hem.
“Jij wist het.”
Hij sloot zijn ogen.
“Ja.”
Mijn stem trilde.
“Wie is mijn vader?”
Elias keek naar Sophie.
Zij knikte langzaam.
Toen zei hij:
“Je biologische vader was mijn beste vriend.”
Ik voelde mijn hart zinken.
“Wie?”
“Daniel Vermeer.”
Ik verstijfde.
“Maar…”
“Daniel was de man die twintig jaar geleden samen met mij jouw moeder probeerde te beschermen.”
Thomas lachte zacht.
“En hij was degene die mijn plannen bijna vernietigde.”
Ik keek naar hem.
“Wat heb jij met hem gedaan?”
Thomas antwoordde:
“Ik heb hem niet vermoord.”
Sophie keek hem aan.
“Je hebt hem gedwongen te verdwijnen.”
Thomas zweeg.
Dat was genoeg.
“Waar is hij?”
Niemand antwoordde.
“WAAR IS MIJN VADER?”
Sophie begon te huilen.
“Hij leeft.”
Ik voelde mijn knieën bijna bezwijken.
“Waar?”
“Dat weten we niet.”
Thomas stapte dichterbij.
“Ik weet het.”
Iedereen keek naar hem.
“Waar is hij?”
Thomas glimlachte.
“Precies waar hij altijd is geweest.”
“Waar?”
“Dichter bij jou dan je denkt.”
Ik begreep het niet.
Tot Thomas naar een foto op tafel wees.
Op de foto stond een jonge man naast mijn moeder.
Daniel.
Maar achter hem stond een tweede persoon.
Ik herkende hem.
Ik had hem die ochtend al gezien.
De man die zich had voorgesteld als mijn advocaat.
Mijn adem stokte.
“Mijn advocaat…”
Daan keek naar de foto.
“Dat is onmogelijk.”
Thomas knikte.
“Hij is Daniel.”
De kamer werd doodstil.
“Mijn advocaat is mijn vader?”
Thomas glimlachte.
“Ja.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
Alles begon samen te vallen.
Waarom mijn advocaat altijd zo beschermend was.
Waarom hij zoveel wist over mijn familie.
Waarom hij nooit vragen stelde over mijn verleden.
Ik draaide me naar Elias.
“Waarom heb je mij hier nooit naartoe gebracht?”
“Omdat Daniel wilde dat jij een normaal leven zou hebben.”
“Normaal?”
Ik lachte bitter.
“Mijn hele leven is een leugen!”
Sophie liep naar me toe.
“Lena…”
Ik trok mijn hand terug.
“Niet.”
Ze stopte.
“Ik wil de waarheid.”
Thomas keek naar de metalen doos in zijn hand.
“Dan krijg je die.”
Hij zette het doosje op tafel.
“Hierin zit de laatste opname van Daniel.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Waarom geef je die aan mij?”
“Omdat ik wil dat je begrijpt waarom iedereen jou heeft bedrogen.”
Hij opende het doosje.
Er zat een oude geheugenkaart in.
Bianca pakte een laptop.
We plaatsten de kaart erin.
Een video verscheen.
Een jonge Daniel zat voor de camera.
Zijn gezicht was ernstig.
Hij keek recht in de lens.
“Lena, als je dit ooit ziet, ben je volwassen.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Je moeder en Elias zullen je vertellen dat ze je hebben beschermd.”
Hij zweeg even.
“Maar dat is maar de helft van de waarheid.”
Sophie begon te huilen.
Daniel ging verder:
“Jij bent niet alleen erfgename van het vermogen.”
Hij keek recht in de camera.
“Jij bent de enige getuige van wat er die nacht werkelijk is gebeurd.”
Ik fronste.
“Welke nacht?”
Daniel fluisterde:
“De nacht waarop je geboren werd.”
Het beeld begon te haperen.
Toen verscheen er één laatste zin.
“Zoek de kamer waar jij geboren bent.”
De video stopte.
Niemand sprak.
Toen klonk er plotseling een geluid uit de gang.
Een deur.
Daarna voetstappen.
Langzaam.
Dichterbij.
Daan fluisterde:
“Wie komt daar?”
Ik keek naar de deur.
En toen verscheen er een man.
Grijs haar.
Een donkere jas.
Een gezicht dat ik inmiddels herkende.
Mijn advocaat.
Hij keek mij aan.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Lena…”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Papa?”
Hij knikte.
Maar achter hem stond iemand anders.
Marcus.
En hij hield een pistoolachtige vorm van metaal in zijn hand.
“Genoeg geheimen,” zei hij.
“Nu gaan we eindelijk het laatste hoofdstuk openen.”
