DEEL 9 — DE NACHT WAAROP ALLES INSTORTTE
De schreeuwen uit de ventilatiekanalen werden steeds luider.
Sophie drukte haar handen tegen haar oren.
“Wie zijn dat?”
Alexander keek naar de rode lampen.
“De mensen die Thomas jarenlang heeft gebruikt.”
Daan keek naar zijn vader.
“Hoeveel?”
Alexander antwoordde:
“Driehonderdzesentwintig.”
Jeroen, die nog steeds op de grond lag, probeerde overeind te komen.
“Driehonderd?”
Lucas keek naar de monitor.
“Ze zitten onder het landgoed.”
Sophie keek geschokt naar Thomas.
“Je hebt hier mensen opgesloten?”
Thomas antwoordde kalm:
“Geen mensen.”
Hij wees naar de schermen.
“Testpersonen.”
Daan keek hem vol afschuw aan.
“Je bent krankzinnig.”
Thomas glimlachte.
“Misschien.”
Hij keek naar Sophie.
“Maar over vijf minuten zal de wereld veranderen.”
* * *
Alexander rende naar de hoofdcomputer.
“De activering moet worden gestopt.”
Lucas volgde hem.
“Hoe?”
“De oorspronkelijke code.”
“Je zei dat jij die had.”
“Ik had hem.”
Alexander keek naar Thomas.
“Maar hij heeft hem veranderd.”
Thomas lachte.
“Je hebt altijd gedacht dat je slimmer was dan ik.”
Alexander antwoordde:
“Ik kende je zwakte.”
Thomas' glimlach verdween.
“Welke?”
“Je onderschat altijd mensen die je niet belangrijk vindt.”
Alexander keek naar Sophie.
“Zoals mijn dochter.”
* * *
Sophie keek naar haar moeder.
Marieke lag nog steeds op de vloer.
Bloed liep langs haar zij.
“Mama…”
Marieke opende haar ogen.
“Luister naar mij.”
Sophie knielde naast haar.
“Wat?”
“Onder de piano.”
Sophie fronste.
“Welke piano?”
“Thuis.”
“Wat zit daar?”
Marieke pakte haar hand.
“De originele sleutel.”
Sophie keek naar Alexander.
“De code?”
Alexander knikte.
“Je moeder heeft hem twintig jaar verborgen.”
“Waarom?”
“Omdat niemand wist dat jij hem zou kunnen gebruiken.”
Sophie keek naar haar buik.
“En mijn kind?”
Alexander antwoordde:
“Je kind is de laatste schakel.”
* * *
Een enorme explosie deed het gebouw trillen.
De ramen barstten.
Jeroen schreeuwde:
“Ze komen!”
Gewapende mannen stormden de gang in.
Daan pakte zijn wapen.
“Breng Sophie naar buiten!”
Lucas schudde zijn hoofd.
“De deuren zijn nog steeds vergrendeld.”
“Dan maken we een uitgang.”
Daan trok Jeroen overeind.
“Kun je lopen?”
Jeroen keek naar zijn bloedende been.
“Voor mijn broer wel.”
Ze begonnen te rennen.
Sophie hield haar buik vast.
Achter haar klonken schoten.
Thomas verdween tussen de rook.
* * *
“Hier!”
Alexander wees naar een verborgen lift.
“Die brengt ons naar de oude tunnel.”
Daan keek hem aan.
“Waarom weet jij hiervan?”
“Omdat ik hem heb gebouwd.”
De liftdeuren gingen open.
Iedereen stapte naar binnen.
Maar toen de deuren bijna dicht waren…
stond Thomas aan het einde van de gang.
Hij keek recht naar Sophie.
“Je kunt vluchten.”
Hij glimlachte.
“Maar je kunt niet vluchten voor wat er in je zit.”
De deuren sloten.
* * *
De lift daalde.
Dieper.
Steeds dieper.
Sophie keek naar de cijfers.
-1.
-2.
-3.
-4.
“Hoe diep gaat dit?”
Alexander antwoordde:
“Tot niveau zeven.”
Daan keek hem aan.
“Er is geen niveau zeven.”
Alexander glimlachte.
“Precies.”
De lift stopte.
De deuren gingen open.
Daarachter lag een enorme ondergrondse ruimte.
Computers.
Archiefkasten.
Serverracks.
En honderden dossiers.
Sophie liep naar een kast.
Op de voorkant stond:
VERHOEVEN — FAMILIEARCHIEF.
Ze trok een map eruit.
Binnenin stonden foto's.
Thomas.
Alexander.
Marieke.
En een vierde persoon.
Sophie keek naar het gezicht.
Ze kende hem.
“Dat is…”
Daan keek mee.
Zijn gezicht werd wit.
“Mijn oom.”
Alexander knikte.
“Hij was de oorspronkelijke oprichter.”
“Maar hij stierf in 2004.”
“Ook dat was een leugen.”
* * *
Lucas keek naar een groot scherm.
“Jongens…”
Iedereen draaide zich om.
“Wat?”
“De machine is niet meer verbonden met het landgoed.”
Alexander kwam dichterbij.
“Wat bedoel je?”
Lucas wees naar een kaart.
Rode lijnen verspreidden zich vanuit het landgoed over Nederland.
“Het systeem gebruikt een netwerk van mobiele zendmasten.”
Daan keek hem aan.
“Dus?”
Lucas slikte.
“Het signaal verspreidt zich al.”
Sophie voelde haar hart zinken.
“Hoeveel mensen zijn blootgesteld?”
Lucas keek naar de teller.
“Meer dan twee miljoen.”
Stilte.
Alexander sloot zijn ogen.
“Hij heeft het gedaan.”
Daan keek naar het scherm.
“Kunnen we het stoppen?”
Alexander knikte langzaam.
“Ja.”
“Hoe?”
“Door de bron te vernietigen.”
Sophie keek naar hem.
“De machine?”
“Nee.”
Alexander keek haar recht aan.
“Jij.”
Sophie verstijfde.
“Wat?”
“Jouw lichaam is de enige natuurlijke neutralisator.”
Daan stapte naar voren.
“Dat betekent dat je haar wilt gebruiken.”
Alexander schudde zijn hoofd.
“Niet ik.”
Hij wees naar het scherm.
“De machine heeft haar genetische signaal al geïdentificeerd.”
Sophie begreep het.
“Hij gebruikt mij als sleutel.”
“Ja.”
“Dus als ik het signaal verander…”
“Kan het netwerk worden omgekeerd.”
Daan pakte haar hand.
“Maar wat gebeurt er met jou?”
Alexander zweeg.
Sophie keek hem aan.
“Zeg het.”
“Je kunt het overleven.”
“Maar?”
“Je kunt je geheugen verliezen.”
Daan schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Nee.”
Sophie keek naar hem.
“Er is geen andere keuze.”
“Er moet een andere manier zijn.”
Alexander wees naar een timer.
00:47:19
“Over 47 minuten bereikt het signaal zijn maximale verspreiding.”
Jeroen keek naar de cijfers.
“Dan hebben we 47 minuten.”
Sophie ademde diep in.
“Waar is de machine?”
Alexander antwoordde:
“Onder Rotterdam.”
Daan keek hem verbaasd aan.
“Rotterdam?”
“Onder de oude haven.”
Lucas pakte zijn tas.
“Dan gaan we.”
* * *
Maar voordat ze de tunnel verlieten, klonk er een stem achter hen.
“Jullie zijn echt voorspelbaar.”
Iedereen draaide zich om.
Thomas stond bovenaan de trap.
Hij hield een klein apparaat in zijn hand.
Daan richtte zijn wapen.
“Laat het vallen.”
Thomas glimlachte.
“Dat kan ik niet.”
Hij drukte op een knop.
Alle deuren sloten.
Sophie keek naar haar buik.
De baby begon plotseling hevig te bewegen.
De monitor op Thomas' apparaat lichtte op.
GENETISCHE MATCH — 100%.
Thomas keek naar Sophie.
“Bedankt.”
Daan schreeuwde:
“Wat heb je gedaan?”
Thomas antwoordde rustig:
“Ik heb eindelijk gevonden wat ik twintig jaar geleden verloor.”
Hij keek naar Sophie's buik.
“Mijn erfgenaam.”
Sophie werd lijkbleek.
Thomas glimlachte.
“En nu is het tijd om hem naar huis te brengen.”
