DEEL 8 — DE WAARHEID OVER SOPHIE
“Marieke… is mijn moeder?”
Sophie kon nauwelijks ademen.
De vrouw die ze haar hele leven als haar tante had gezien, keek haar aan.
Voor het eerst zonder glimlach.
Zonder geheimen.
“Ja.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
Marieke kwam langzaam dichterbij.
“Je moeder die je hebt opgevoed, heeft je gered.”
“Waarvan?”
“Van mij.”
De woorden kwamen harder aan dan een schot.
Sophie keek naar de andere vrouw.
“En jij?”
De vrouw die haar altijd had opgevoed, begon te huilen.
“Ik ben Anna.”
Sophie voelde haar benen trillen.
“Dus wie ben ik?”
Anna antwoordde:
“Jij bent mijn dochter.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Biologisch gezien niet.”
Sophie keek tussen beide vrouwen.
“Waarom hebben jullie twintig jaar tegen me gelogen?”
Marieke antwoordde:
“Omdat jij nooit mocht weten wat er met je vader was gebeurd.”
* * *
Daan keek naar Thomas.
“Dus jij bent niet mijn vader?”
Thomas glimlachte.
“Niet biologisch.”
“Waarom heb je me dan opgevoed?”
“Omdat je echte vader mij dat vroeg.”
Daan fronste.
“Waarom?”
Thomas keek naar Marieke.
“Omdat hij wist dat zij jullie allemaal zou verraden.”
Marieke reageerde onmiddellijk.
“Leugenaar.”
Thomas lachte.
“Je hebt Alexander vermoord.”
Sophie verstijfde.
“Wat?”
Marieke keek naar haar.
“Ik heb je vader niet vermoord.”
Thomas wees naar een oude foto.
“Dan waarom verdween hij?”
Marieke antwoordde:
“Omdat hij vluchtte.”
“Waarheen?”
Marieke keek naar Sophie.
“Hij ontdekte wie er werkelijk achter Project Herfst zat.”
Daan vroeg:
“Wie?”
Marieke zweeg.
Thomas glimlachte.
“Dat weet jij.”
Daan keek hem aan.
“Ik?”
Thomas knikte.
“Je hebt het dossier gezien.”
Daan dacht terug aan de computer.
De lijst met namen.
De verborgen bestanden.
En één naam die hij eerder had genegeerd.
A. VERHOEVEN.
Zijn ogen werden groot.
“Mijn grootvader.”
Thomas knikte.
“Precies.”
* * *
Lucas keek naar de klok.
02:17.
“Het systeem wordt opnieuw opgestart.”
Jeroen lag nog steeds op de vloer.
Sophie knielde naast hem.
“Leeft hij?”
Lucas controleerde zijn pols.
“Ja.”
“Hoe lang?”
“Als we hem nu naar een ziekenhuis brengen, heeft hij een kans.”
Daan keek naar de uitgang.
“Dan brengen we hem weg.”
Thomas lachte.
“Je denkt dat je zomaar kunt vertrekken?”
Daan keek hem aan.
“Waarom niet?”
“Omdat de deuren automatisch zijn vergrendeld.”
Marieke liep naar de computer.
“Dat klopt.”
Ze typte een code.
Niets.
“Wat is er?”
Marieke keek naar Thomas.
“Hij heeft het systeem veranderd.”
Thomas glimlachte.
“Na twintig jaar leer je een paar dingen.”
Sophie keek naar haar moeder.
“Kun je hem stoppen?”
Anna schudde haar hoofd.
“Niet zonder de originele code.”
“Waar is die?”
Anna keek naar Sophie.
“Bij jouw vader.”
Sophie voelde haar hart versnellen.
“Maar hij is dood.”
Anna antwoordde:
“Dat is wat we je hebben laten geloven.”
* * *
Plotseling ging het licht uit.
Een stem klonk door de luidsprekers.
“Alexander Bakker.”
Sophie verstijfde.
De stem ging verder.
“Als je dit hoort, betekent het dat mijn dochter eindelijk de waarheid kent.”
Sophie keek naar Anna.
“Mijn vader?”
Anna knikte.
Een scherm lichtte op.
Een video verscheen.
Een jonge Alexander zat aan een bureau.
Hij keek recht in de camera.
“Als jij deze opname ooit ziet, Sophie, ben je volwassen.”
Sophie begon te huilen.
“Papa…”
Alexander vervolgde:
“Ik weet dat je moeder je ooit zal vertellen dat ik dood ben.”
Hij glimlachte verdrietig.
“Maar ik ben niet dood.”
Sophie bedekte haar mond.
“Waarom?”
“Omdat ik moest verdwijnen om jou te beschermen.”
Hij keek naar de camera.
“Project Herfst was nooit een medisch project.”
Daan keek gespannen naar het scherm.
“Het was een experiment om menselijke besluitvorming te beïnvloeden.”
Alexander vervolgde:
“Maar we ontdekten iets gevaarlijks.”
Hij keek naar een document.
“Het middel werkte niet op iedereen.”
“Bij sommige mensen veroorzaakte het het tegenovergestelde effect.”
“Ze werden volledig immuun.”
Alexander keek recht in de camera.
“Jij bent zo iemand, Sophie.”
Sophie verstijfde.
“Maar…”
Alexander vervolgde:
“Je hebt niet alleen immuniteit.”
“Je lichaam kan het middel neutraliseren.”
Lucas fluisterde:
“Daarom is ze zo belangrijk.”
Alexander zei:
“Als de organisatie je ooit vindt, zullen ze proberen je kind te gebruiken.”
Daan keek naar Sophie.
“Daarom wilden ze je kind.”
Alexander knikte op het scherm.
“Je kind kan de volledige genetische sleutel dragen.”
Het beeld begon te vervagen.
Maar Alexander zei nog één laatste zin:
“Vertrouw Thomas Verhoeven nooit.”
Daan keek naar Thomas.
Thomas glimlachte.
“Hij wist dat ik hem zou verraden.”
* * *
Sophie draaide zich naar Thomas.
“Waar is mijn vader?”
Thomas antwoordde:
“Dichterbij dan je denkt.”
Een deur achter de laboratoriumwand ging open.
Een man stapte naar binnen.
Grijs haar.
Mager gezicht.
Een litteken boven zijn oog.
Sophie liet de adem ontsnappen.
“Papa?”
Alexander keek haar aan.
Hij glimlachte.
“Dag, meisje.”
Sophie rende naar hem toe.
Ze omhelsde hem.
Twintig jaar aan vragen kwamen tegelijk naar boven.
“Waarom heb je me verlaten?”
“Ik heb je nooit verlaten.”
“Waarom liet je me denken dat je dood was?”
“Omdat ik wilde dat jij zou leven.”
“Wie heeft je verborgen?”
Alexander keek naar Thomas.
“Hij.”
Sophie draaide zich om.
Thomas keek rustig terug.
“Je ziet het eindelijk.”
Daan stapte tussen hen.
“Wat wil je?”
Alexander antwoordde:
“Thomas heeft het project niet gemaakt.”
Hij keek naar zijn zoon.
“Maar hij heeft het overgenomen.”
Daan keek naar zijn vaderfiguur.
“Waarom?”
Alexander antwoordde:
“Omdat Thomas altijd al macht wilde.”
Thomas lachte.
“En jij wilde de wereld redden.”
Alexander knikte.
“Ja.”
“Maar jij verloor.”
Thomas trok zijn pistool.
“Daarom win ik nu.”
Hij richtte het wapen op Alexander.
Daan sprong ertussen.
Een schot klonk.
Sophie schreeuwde.
Maar de kogel raakte niet Daan.
Marieke stond voor Alexander.
Ze zakte langzaam op haar knieën.
Bloed verspreidde zich over haar jas.
Sophie rende naar haar toe.
“Mama!”
Marieke keek naar haar.
“Niet…”
Ze hoestte.
“Niet naar mij kijken.”
Sophie hield haar vast.
“Blijf bij me!”
Marieke glimlachte zwak.
“Je moet naar je kind luisteren.”
“Wat?”
“Het weet wanneer er gevaar is.”
Sophie keek naar haar buik.
De baby bewoog.
Heel hard.
Lucas keek naar de monitor.
“Wacht.”
“Wat?”
“De hartslag…”
Hij keek naar het scherm.
“Het patroon verandert.”
Alexander liep naar de monitor.
Zijn gezicht werd bleek.
“Dat kan niet.”
Sophie keek hem aan.
“Wat?”
Alexander fluisterde:
“Je kind heeft de genetische reactie al geactiveerd.”
Thomas glimlachte.
“Dan is het eindelijk zover.”
Hij drukte op een knop.
Overal in het laboratorium gingen rode lampen aan.
Een stem klonk:
“PROJECT HERFST — DEFINITIEVE ACTIVERING.”
Sophie keek naar Daan.
“Wat gebeurt er?”
Daan pakte haar hand.
“Wat het ook is…”
Hij keek naar Thomas.
“…we stoppen het.”
Maar Alexander schudde zijn hoofd.
“Dat kunnen jullie niet.”
Daan keek hem aan.
“Waarom niet?”
Alexander wees naar de deur.
“De machine is al geactiveerd.”
Een diepe trilling ging door de vloer.
En toen hoorde Sophie duizenden stemmen uit de ventilatiekanalen.
De testpersonen.
Ze waren wakker.
En allemaal begonnen ze tegelijk te schreeuwen.
