DEEL 4 — DE MAN DIE NIET BESTOND
De man stond in de deuropening.
Niemand bewoog.
Daan keek hem aan alsof hij een geest zag.
“Mijn vader…”
Zijn stem brak.
De man knikte.
“Mijn naam is Victor.”
Jeroen schudde zijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
Victor keek hem aan.
“Dat zei iedereen twintig jaar geleden.”
Sophie keek naar haar moeder.
“Jij wist hiervan?”
Haar moeder knikte langzaam.
“Ja.”
“Waarom heb je me nooit verteld dat mijn vader leefde?”
“Omdat hij moest verdwijnen.”
“Voor wie?”
Haar moeder keek naar Marieke.
“Voor haar.”
Marieke lachte.
“Je blijft iedereen dezelfde leugen vertellen.”
Victor richtte zijn wapen op haar.
“Deze keer niet.”
* * *
Daan probeerde overeind te komen.
“Waarom heb je me verlaten?”
Victor keek hem lang aan.
“Omdat ik geen keuze had.”
“Je had altijd een keuze.”
“Nee.”
Victor wees naar de zwarte substantie.
“Niet nadat ze ons onderzoek hadden gestolen.”
Pieter keek naar de vloer.
“Ik wist dat dit zou gebeuren.”
Daan keek hem woedend aan.
“Jij wist alles.”
Pieter antwoordde niet.
Jeroen greep hem vast.
“Wie betaalde je?”
“Niemand.”
“Leugenaar.”
Pieter keek naar Daan.
“Je vader.”
De kamer werd stil.
Daan keek naar Victor.
“Wat?”
Victor sloot zijn ogen.
“Ik betaalde hem om je te beschermen.”
Daan lachte bitter.
“Je noemde dat beschermen?”
“Als ik hem niet betaalde, zouden ze jou meenemen.”
“Wie?”
Victor keek naar Marieke.
“De organisatie die mijn onderzoek gebruikte.”
Marieke glimlachte.
“Ze hebben geen naam.”
Victor antwoordde:
“Dat is precies waarom ze zo gevaarlijk zijn.”
* * *
Plotseling begon de telefoon van Jeroen te trillen.
Hij keek naar het scherm.
Eén bericht.
DE POLITIE IS BINNEN.
Jeroen keek naar de deur.
“Hoeveel?”
“Te veel.”
Marieke keek naar haar mannen.
“Fase drie.”
De mannen trokken hun wapens.
Victor riep:
“NEER!”
De eerste schoten klonken.
Glas brak.
Lucas trok Sophie naar de grond.
Daan lag nog op de operatietafel.
Jeroen schoot terug.
Pieter dook achter een kast.
Marieke verdween door een geheime deur.
Sophie zag haar moeder achter haar staan.
“Mama!”
“Blijf bij Daan!”
“Maar jij?”
“Ik moet haar stoppen.”
Ze rende achter Marieke aan.
Sophie wilde haar volgen.
Maar Victor hield haar tegen.
“Niet doen.”
“Ze is mijn moeder!”
“Precies.”
Hij keek naar haar.
“En ze weet wat ze doet.”
* * *
De schoten stopten plotseling.
Buiten klonken voetstappen.
Politieagenten stormden de bibliotheek binnen.
“WAPENS NEER!”
Jeroen liet zijn pistool zakken.
Lucas stak zijn handen omhoog.
Maar Sophie wees naar de geheime deur.
“Mijn moeder is daarheen!”
Een agent rende achter haar aan.
Victor bleef naast Sophie.
“Waar is Daan?”
Sophie keek naar het bed.
Daan lag bewusteloos.
Zijn hartslag was zwak.
Pieter kwam langzaam overeind.
“We moeten hem onmiddellijk naar een ziekenhuis brengen.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Geen ziekenhuis.”
Lucas keek hem verbaasd aan.
“Hij heeft medische hulp nodig.”
“Niet daar.”
“Waarom?”
Victor keek naar Sophie.
“Omdat iemand daar nog steeds op hem wacht.”
Sophie begreep het.
“Je bedoelt dat de organisatie ook ziekenhuizen controleert?”
Victor knikte.
“Al jaren.”
* * *
Plotseling hoorde Sophie een geluid.
Een piep.
Ze keek naar Daan.
De monitor veranderde.
Zijn hartslag werd stabieler.
Lucas keek verbaasd.
“Dat kan niet.”
“Wat?”
“Zijn lichaam herstelt.”
Victor keek naar de wond.
“Niet zijn lichaam.”
Hij wees naar Sophie.
“Het kind.”
Sophie werd bleek.
“Wat?”
Victor legde uit:
“De genetische variant waar Pieter het over had… komt uit jouw familie.”
“Mijn familie?”
“Je moeder.”
Sophie keek naar de gang waar haar moeder was verdwenen.
“Dus mijn moeder…”
“Ze heeft hetzelfde gen.”
“Waarom werd ik dan nooit getest?”
“Omdat je moeder wist dat ze achter je aan zouden komen.”
Sophie keek naar Daan.
“En ons kind?”
Victor knikte.
“Có thể mang một biến thể mạnh hơn.”
“Dus Marieke muốn lấy máu của con tôi.”
“Ja.”
Sophie nắm chặt tay.
“Ze krijgt het nooit.”
* * *
Boven klonk plotseling een gil.
Sophie herkende de stem.
“MARIEKE!”
Ze rende naar de trap.
Victor volgde.
Boven vonden ze een lange gang.
Aan het einde stond Marieke.
Ze hield Sophie's moeder vast.
Een mes tegen haar keel.
“Kom niet dichterbij.”
Sophie stopte.
“Mama!”
Haar moeder keek naar haar.
“Ga weg.”
“Nee!”
Marieke lachte.
“Je moeder heeft altijd gedacht dat ze slimmer was dan ik.”
Victor richtte zijn pistool.
“Laat haar los.”
“Laat je wapen vallen.”
Victor gehoorzaamde.
Marieke glimlachte.
“Zie je? Zelfs na twintig jaar ben je nog voorspelbaar.”
Sophie keek naar haar moeder.
“Waarom zei je dat Marieke mijn tante niet is?”
Haar moeder antwoordde:
“Omdat ze…”
Ze slikte.
“…mijn zus is.”
Sophie verstijfde.
Marieke lachte.
“Eindelijk.”
Victor keek naar haar.
“Vertel haar alles.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek naar Sophie.
“Dat mag jij doen.”
Sophie fronste.
“Wat?”
Marieke wees naar haar moeder.
“Vraag haar waarom jouw vader twintig jaar geleden moest verdwijnen.”
Sophie keek naar haar moeder.
“Mama?”
Haar moeder huilde.
“Hij heeft je vader niet vermoord.”
“Wie dan?”
Ze keek naar Victor.
“Jouw echte vader…”
Ze zweeg.
Sophie keek naar Victor.
“Wat?”
Haar moeder fluisterde:
“Victor is niet je vader.”
De gang werd doodstil.
Daan verscheen plotseling achter hen.
Hij stond wankelend in de deuropening.
Iedereen keek om.
“Wat zei je?”
Sophie draaide zich om.
Daan keek naar Victor.
“Wie ben jij?”
Victor zei niets.
Marieke begon te glimlachen.
“Dat is de vraag die jullie al twintig jaar hadden moeten stellen.”
Daan keek naar Sophie.
Toen naar haar moeder.
“Wie is mijn vader?”
Sophie’s moeder antwoordde eindelijk:
“De man die jullie allemaal zoeken…”
Ze wees naar Marieke.
“…is haar man.”
Marieke werd bleek.
Victor keek geschokt.
En Sophie begreep één ding:
De hele familiegeschiedenis was gebaseerd op één grote leugen.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, klonk beneden een explosie.
De villa begon te trillen.
Victor keek naar de ramen.
“Ze zijn binnen.”
Daan greep Sophie's hand.
“Wie?”
Victor antwoordde:
“De mensen die ons al twintig jaar proberen uit te wissen.”
En toen verscheen op de muur een rode laserpunt.
Recht op Sophie's buik gericht.
