DEEL 5 — HET KIND DAT ZE AL TWINTIG JAAR ZOCHTEN
De rode laserpunt bleef op Sophie's buik gericht.
Niemand ademde.
“NAAR BENEDEN!” schreeuwde Victor.
Hij trok Sophie opzij.
Een schot klonk.
De kogel sloeg in de muur.
Daan greep Sophie vast.
“Ben je geraakt?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
Marieke keek naar de plek waar de kogel was ingeslagen.
Haar gezicht was veranderd.
Voor het eerst leek ze bang.
“Ze zijn er.”
Daan keek haar aan.
“Wie?”
Marieke antwoordde zacht:
“De Raad.”
* * *
Victor trok een verborgen pistool uit zijn jas.
Jeroen verscheen boven aan de trap.
“De politie houdt de benedenverdieping vast.”
Victor keek hem aan.
“Dat is niet genoeg.”
“Wat bedoel je?”
“Deze mensen zijn niet gekomen om ons te arresteren.”
Hij keek naar Sophie.
“Ze zijn gekomen voor haar.”
Sophie voelde een koude rilling.
“Waarom?”
Victor antwoordde:
“Omdat jouw kind de sleutel is.”
* * *
Een explosie deed de vloer trillen.
De ramen sprongen.
Lucas viel tegen een tafel.
Daan trok Sophie achter een muur.
Jeroen keek naar Victor.
“Hoeveel zijn het?”
“Minstens twintig.”
“Gewapend?”
“Allemaal.”
Jeroen vloekte.
“Dan moeten we weg.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Er is maar één uitgang.”
“Waar?”
Victor keek naar de vloer.
“Onder ons.”
* * *
Hij liep naar een oude boekenkast.
Daarachter zat een verborgen paneel.
Victor drukte op drie plekken.
De kast schoof langzaam opzij.
Een donkere trap verscheen.
Sophie keek naar beneden.
“Waar gaat die heen?”
“Onder de villa.”
“En daarna?”
“Een tunnel naar de kust.”
Daan pakte haar hand.
“Ga.”
Sophie keek naar Marieke.
“En zij?”
Marieke glimlachte.
“Ik blijf.”
“Waarom?”
“Omdat iemand ze moet tegenhouden.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Je gaat niet alleen.”
Marieke keek haar dochter aan.
“Je begrijpt het niet.”
Ze wees naar haar buik.
“Als jij hier blijft, sterft je kind.”
Dat was genoeg.
Sophie draaide zich om.
“Daan.”
“Ik ben bij je.”
Ze gingen de trap af.
Jeroen en Lucas volgden.
Victor bleef achter.
* * *
Boven klonken schoten.
Daarna stilte.
Sophie liep sneller.
“Waar is Victor?”
Daan keek achterom.
“Hij komt.”
Maar niemand kwam.
Plotseling klonk een harde dreun.
De geheime deur boven sloot.
Daan stopte.
“Verdomme.”
Jeroen keek naar Victor's route.
“We kunnen niet terug.”
Sophie begon te huilen.
“Mijn moeder…”
Daan pakte haar gezicht vast.
“Luister naar mij.”
Ze keek hem aan.
“Ze heeft ons tijd gegeven.”
Hij drukte zijn voorhoofd tegen het hare.
“Wij gaan niet stoppen.”
* * *
Na ongeveer vijf minuten bereikten ze een metalen deur.
Jeroen opende hem.
Daarachter lag een enorme ondergrondse ruimte.
Computers.
Serverkasten.
Documenten.
Medische apparatuur.
En tientallen afgesloten glazen containers.
Lucas liep naar een scherm.
“Mijn god.”
Daan keek hem aan.
“Wat?”
“Dit is een laboratorium.”
Sophie keek naar de containers.
In sommige lagen bloedmonsters.
In andere vreemde donkere substanties.
Jeroen liep naar een computer.
“Er staan namen op.”
Hij scrolde.
“Meer dan duizend.”
Sophie voelde haar maag samentrekken.
“Duizend slachtoffers?”
Lucas knikte.
“Misschien meer.”
Daan keek naar de dossiers.
Toen zag hij een naam.
SOPHIE BAKKER.
Hij bevroor.
“Waarom staat haar naam hier?”
Sophie liep naar hem toe.
Onder haar naam stond:
GENETISCHE MATCH — 99,8%.
En daaronder:
PRIMAIRE DRAGER — NOG NIET GEACTIVEERD.
Sophie keek naar Lucas.
“Wat betekent dat?”
Lucas werd bleek.
“Dat je lichaam waarschijnlijk de sleutel is tot het hele onderzoek.”
“Maar ik ben nooit onderzocht.”
“Dat dacht je.”
Jeroen wees naar een datum.
“Dit dossier is twintig jaar oud.”
Sophie keek naar het scherm.
Toen zag ze een foto.
Een baby.
Zijzelf.
Naast haar stond haar moeder.
En achter hen…
Marieke.
Sophie begon te trillen.
“Waarom hebben ze mij als baby getest?”
Lucas bladerde door het bestand.
“Er staat een naam van de arts.”
Sophie keek.
DR. PIETER MEIJER.
Iedereen werd stil.
Daan keek naar de gang.
“Dus Pieter kende Sophie al die tijd.”
Jeroen zei:
“Hij heeft haar naar deze familie gebracht.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
Toen verscheen er een nieuw bericht op het scherm.
PROJECT HERFST — SUBJECT S-01 GEVONDEN.
Daaronder:
ACTIVERING OVER 10 MINUTEN.
Lucas keek geschokt.
“Wat betekent activering?”
De deuren van het laboratorium begonnen automatisch te sluiten.
Jeroen rende ernaartoe.
Te laat.
Een metalen deur viel naar beneden.
Ze zaten opgesloten.
Sophie keek naar het scherm.
“Wat gaat er gebeuren?”
Lucas antwoordde:
“Waarschijnlijk wordt het middel in het gebouw geactiveerd.”
Daan keek naar haar.
“Kunnen we het stoppen?”
Lucas wees naar een terminal.
“Alleen met een genetische sleutel.”
Sophie begreep het.
“Mijn bloed.”
“Ja.”
Ze keek naar haar buik.
“Maar ik ben zwanger.”
Lucas knikte.
“Daarom hebben ze gewacht.”
Daan werd woedend.
“Ze gaan haar geen pijn doen.”
Een stem klonk door de luidsprekers.
Rustig.
Kalm.
Bekend.
“Dat hoeft ook niet.”
Sophie keek omhoog.
Pieter.
“Daan, Sophie… welkom thuis.”
Daan schreeuwde:
“Waar ben je?”
Pieter lachte.
“Waar ik al die tijd geweest ben.”
Een scherm sprong aan.
Pieter verscheen erop.
Maar hij stond niet alleen.
Naast hem stond Sophie's moeder.
Bloedend.
Geboeid.
Sophie begon te huilen.
“Mama!”
Pieter keek naar haar.
“Ze leeft.”
Sophie sloeg haar handen voor haar mond.
“Laat haar gaan!”
“Dat kan.”
Pieter glimlachte.
“Als jij doet wat ik vraag.”
Daan stapte naar het scherm.
“Wat wil je?”
Pieter antwoordde:
“Je vrouw.”
“Wat?”
“Niet haar leven.”
Hij keek naar Sophie's buik.
“Alleen haar kind.”
Daan verstijfde.
Pieter vervolgde:
“Over tien minuten wordt de eerste fase geactiveerd.”
Hij glimlachte.
“En dan ontdekken jullie waarom dit kind al twintig jaar wordt verwacht.”
Het scherm werd zwart.
Sophie keek naar Daan.
“Wat doen we?”
Daan pakte haar hand.
“We breken eruit.”
Maar op hetzelfde moment verscheen een aftelklok op alle schermen.
09:59
09:58
09:57
En ergens diep onder de villa begon een machine te zoemen.
Toen zei Lucas:
“Daan…”
Hij wees naar de vloer.
“Er komt iets omhoog.”
Een metalen capsule verscheen langzaam uit de grond.
Op de capsule stond één naam:
DAAN VERHOEVEN — SUBJECT ZERO.
Daan keek ernaar.
En fluisterde:
“Dit begon dus niet met mij.”
Sophie keek hem aan.
“Waarmee dan?”
Daan keek naar de capsule.
“Met mijn vader.”
En precies toen sprong de capsule open.
Binnenin lag een oude foto.
Van Daan als baby.
Naast een man die hij nog nooit had gezien.
Maar Sophie herkende hem onmiddellijk.
Ze fluisterde:
“Dat is mijn vader.”
De klok telde verder.
08:41.
