# DEEL 6 — DE FOTO DIE NIET MOCHT BESTAAN
De capsule stond open.
Niemand bewoog.
Sophie keek naar de foto in Daans hand.
Een jonge man hield een baby vast.
Op de achterkant stond een datum.
17 maart 1992.
Daaronder slechts vier woorden:
“Ze mogen hem nooit vinden.”
Daan keek naar Sophie.
“Je zei dat je vader dood was.”
“Dat was hij ook.”
“Maar deze foto…”
Sophie pakte hem aan.
Ze herkende de man onmiddellijk.
“Dat is mijn vader.”
Jeroen keek naar haar.
“Dan is hij onmogelijk degene die Daan vasthoudt.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik weet het.”
Lucas liep naar de capsule.
“Wacht.”
Hij wees naar een klein metalen plaatje.
Daarop stond:
SUBJECT ZERO — GENETISCHE ORIGINE: VERHOEVEN / BAKKER
Daan werd bleek.
“Dus mijn vader en Sophie's vader…”
“Werkten samen,” zei Lucas.
Sophie keek naar de aftelklok.
08:02
“We hebben geen tijd.”
---
Jeroen liep naar de deur.
“We moeten hier weg.”
Lucas schudde zijn hoofd.
“De deur is elektronisch vergrendeld.”
“Dan breek ik hem open.”
“Dat helpt niet.”
“Waarom niet?”
Lucas wees naar de muren.
“De hele ruimte is afgesloten. Als je die deur forceert, wordt het systeem geactiveerd.”
Daan keek naar het scherm.
“Dus Pieter heeft ons hier bewust opgesloten.”
“Ja.”
Sophie keek naar haar moeder op het scherm.
“En zij?”
Lucas antwoordde:
“Ze is zijn drukmiddel.”
Daan pakte een metalen staaf.
“Ik haal haar daar weg.”
Jeroen hield hem tegen.
“Je bent nog steeds gewond.”
“Dat interesseert me niet.”
“Als je nu handelt zonder plan, sterven we allemaal.”
Daan keek hem aan.
“Mijn vrouw en kind zijn belangrijker dan mijn leven.”
Jeroen liet hem los.
“Dan maken we een plan.”
---
Op het scherm verscheen opnieuw Pieter.
“Jullie hebben de foto gevonden.”
Daan keek naar hem.
“Wie is mijn vader?”
Pieter glimlachte.
“Dat is een ingewikkelde vraag.”
“Antwoord.”
“Je echte vader was een onderzoeker.”
“Naam.”
“Alexander Bakker.”
Sophie verstijfde.
“Mijn vader.”
Pieter knikte.
“Ja.”
“Maar waarom staat hij met Daan op die foto?”
“Daar kom je zo achter.”
Daan stapte naar het scherm.
“Waarom werd ik als kind verborgen?”
Pieter keek hem lang aan.
“Omdat jij niet het experiment was.”
Daan fronste.
“Wat?”
“Jij was de controle.”
De kamer werd stil.
Pieter vervolgde:
“Je vader ontdekte dat sommige mensen een natuurlijke weerstand hadden tegen het middel. Jij was één van hen.”
Sophie keek naar haar moeder.
“En ik?”
Pieter glimlachte.
“Jij had iets anders.”
“Wat?”
“De activerende genetische variant.”
Sophie voelde haar hartslag versnellen.
“Dus samen…”
“Kunnen jullie het middel zowel activeren als vernietigen.”
Daan keek naar haar.
“Daarom hebben ze ons samengebracht.”
“Precies.”
---
De klok stond op 06:34.
Lucas begon snel op de computer te typen.
“Er moet een noodprocedure zijn.”
Jeroen keek hem aan.
“Kun je hem vinden?”
“Ik probeer het.”
Sophie liep naar de capsule.
Ze pakte de oude foto.
“Waarom heeft mijn vader mij nooit verteld dat hij Daan kende?”
Pieter antwoordde:
“Omdat hij wist dat Marieke hem zou doden.”
Sophie keek op.
“Marieke?”
“Ze was degene die het onderzoek verkocht.”
Jeroen schudde zijn hoofd.
“Maar zij zei dat ze alleen maar wilde beschermen.”
Pieter lachte.
“Marieke beschermt niemand.”
Sophie dacht terug aan de villa.
Aan haar moeder.
Aan de angst in haar ogen.
“Mijn moeder wist dat.”
“Ja.”
“Waarom werkte ze dan met haar samen?”
Pieter werd stil.
“Dat deed ze niet.”
Hij keek naar Sophie.
“Je moeder infiltreerde de organisatie.”
Sophie voelde haar adem stokken.
“Wat?”
“Ze werkte twintig jaar undercover.”
---
Een hard geluid klonk achter de muur.
BAM.
Jeroen draaide zich om.
“Wat was dat?”
Nog een klap.
De metalen wand trilde.
Lucas keek naar het scherm.
“Ze proberen binnen te komen.”
“Wie?”
“De mannen van de organisatie.”
Daan pakte een pistool.
“Dan wachten we niet.”
Hij liep naar de muur.
Jeroen volgde.
Sophie bleef bij Lucas.
De klok stond op 05:01.
Plotseling verscheen er een bericht op het scherm.
GENETISCHE ACTIVERING GESTART.
Sophie voelde onmiddellijk een scherpe pijn in haar buik.
Ze zakte door haar knieën.
“Daan!”
Hij draaide zich om.
“Sophie!”
Hij rende naar haar toe.
Ze hield haar buik vast.
“Mijn kind…”
Lucas knielde naast haar.
“Blijf rustig.”
“Het doet pijn.”
Lucas keek naar de monitor.
“De hartslag van de baby stijgt.”
Daan keek naar Pieter op het scherm.
“Stop dit!”
Pieter schudde zijn hoofd.
“Ik kan het niet meer stoppen.”
“Leugenaar!”
“Het systeem staat buiten mijn controle.”
Sophie keek naar de computer.
“Dan moet ik het zelf stoppen.”
Lucas keek haar aan.
“Hoe?”
Ze wees naar het toetsenbord.
“De genetische sleutel.”
“Dat is onmogelijk.”
“Mijn vader heeft me ooit iets geleerd.”
“Wat?”
Sophie keek naar haar handen.
“Hij zei altijd dat sommige sloten geen sleutel nodig hebben.”
Ze legde haar hand op de scanner.
Niets.
Toen begon het apparaat te piepen.
DNA MATCH: 99,8%
De schermen gingen allemaal aan.
Een verborgen bestand verscheen.
PROJECT HERFST — ORIGINEEL DOSSIER.
Sophie opende het.
De eerste regel deed haar verstijven.
PROJECT HERFST WAS NOOIT BEDOELD VOOR MEDISCH GEBRUIK.
Daaronder stond:
DOEL: GEDRAGSBEÏNVLOEDING OP AFSTAND.
Daan keek naar Lucas.
“Ze wilden mensen controleren.”
Lucas knikte langzaam.
“En het organisme was slechts het middel.”
Sophie scrolde verder.
Toen zag ze een lijst met namen.
Politici.
Bankiers.
Rechters.
Politiechefs.
Miljardairs.
En helemaal onderaan stond één naam:
THOMAS VERHOEVEN.
Daan werd bleek.
“Mijn vader.”
Sophie keek hem aan.
“Hij was erbij betrokken.”
“Maar hij is dood.”
Lucas wees naar de datum.
“Niet volgens dit bestand.”
Daan keek naar het scherm.
STATUS: ACTIEF.
Hij fluisterde:
“Mijn vader leeft.”
---
Op dat moment ging de deur open.
Niet door de aanvallers.
Maar van binnenuit.
Een man stapte naar binnen.
Grijs haar.
Donker pak.
Een litteken langs zijn kaak.
Daan liet het pistool zakken.
Hij kende dat gezicht.
Iedereen kende het.
De foto hing vroeger in zijn ouderlijk huis.
De man die volgens zijn familie twintig jaar geleden was overleden.
Daan fluisterde:
“Papa?”
De man keek hem aan.
“Dag, zoon.”
Sophie voelde haar bloed koud worden.
De klok stopte.
00:00
En het hele laboratorium werd stil.
Thomas Verhoeven glimlachte.
“Nu kunnen we eindelijk beginnen.”
