DEEL 7 — DE VADER ACHTER HET MONSTER
“Papa?”
Daan staarde naar de man in de deuropening.
Thomas Verhoeven keek hem rustig aan.
Alsof hij niet twintig jaar geleden was overleden.
Alsof er niets bijzonders was gebeurd.
Sophie voelde haar hart bonzen.
“U bent dood.”
Thomas glimlachte.
“Dat was de bedoeling.”
Jeroen richtte zijn pistool op hem.
“Geen stap verder.”
Thomas keek naar het wapen.
“Jeroen.”
Zijn jongste zoon werd lijkbleek.
“Jij…”
Thomas knikte.
“Je hebt me gemist.”
Jeroen zweeg.
Daan stapte naar voren.
“Waarom?”
“Waarom wat?”
“Waarom heb je iedereen laten geloven dat je dood was?”
Thomas keek naar hem.
“Omdat een dode man overal kan komen.”
Hij wees naar de schermen.
“En niemand zoekt naar iemand die niet meer bestaat.”
* * *
Sophie keek naar de gegevens op het scherm.
THOMAS VERHOEVEN — STATUS: ACTIEF.
Ze draaide zich naar hem.
“U hebt dit allemaal georganiseerd.”
Thomas antwoordde niet.
“Mijn moeder?”
“Een deel van het plan.”
“Marieke?”
“Een ander deel.”
“Pieter?”
Thomas keek naar de arts.
“Hij werkte voor mij.”
Pieter liet zijn hoofd zakken.
Daan voelde woede opkomen.
“En ik?”
Thomas keek hem lang aan.
“Jij was mijn grootste fout.”
Daan verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Ik dacht dat ik jou kon controleren.”
Thomas wees naar de zwarte substantie.
“Maar je lichaam weigerde.”
Daan keek naar zijn schouder.
“Daarom heb je me laten neerschieten.”
“Ja.”
Jeroen schreeuwde:
“Je hebt je eigen zoon laten vermoorden!”
Thomas keek hem aan.
“Bijna.”
* * *
Sophie stapte voor Daan.
“En mijn kind?”
Thomas keek naar haar buik.
“Dat is iets anders.”
“Blijf uit de buurt van mijn kind.”
Thomas glimlachte.
“Je begrijpt nog steeds niet waarom jullie hier zijn.”
Hij liep naar een computer.
“Daan heeft de weerstand.”
Hij keek naar Sophie.
“Jij hebt de activatie.”
“En ons kind?”
Thomas antwoordde:
“De perfecte combinatie.”
Sophie voelde een rilling.
“Je wilt ons kind gebruiken.”
“Niet gebruiken.”
Hij glimlachte.
“Bestuderen.”
Daan haalde uit.
Hij sloeg Thomas vol in het gezicht.
Jeroen greep hem vast.
“Daan!”
Thomas veegde langzaam het bloed van zijn lip.
Hij glimlachte.
“Dat heb je van mij.”
* * *
Plotseling klonk er een alarm.
Lucas keek naar de monitor.
“De druk in het systeem stijgt.”
Thomas keek naar hem.
“Hoe lang?”
“Vier minuten.”
Thomas knikte.
“Goed.”
Sophie keek naar de schermen.
“Wat gaat er gebeuren?”
Thomas antwoordde:
“Het laboratorium wordt afgesloten.”
“En dan?”
“Dan wordt het middel verspreid.”
Lucas werd bleek.
“Door de ventilatie?”
Thomas knikte.
“Het hele gebouw.”
Jeroen keek hem aan.
“Je gaat iedereen hier vermoorden.”
“Niet iedereen.”
Thomas keek naar Daan.
“Alleen degenen die niet immuun zijn.”
* * *
Sophie rende naar de computer.
Ze herinnerde zich de woorden van haar vader.
Sommige sloten hebben geen sleutel nodig.
Ze legde haar hand opnieuw op de scanner.
Het systeem piepte.
DNA MATCH.
Een nieuw scherm verscheen.
ACTIVERING GEBLOKKEERD.
Thomas draaide zich om.
“Wat?”
Sophie keek hem aan.
“Je hebt me nodig.”
Thomas liep naar haar toe.
“Inderdaad.”
“Dan heb je een probleem.”
“Welk probleem?”
“Je krijgt mijn medewerking nooit.”
Thomas glimlachte.
“Dat hoeft ook niet.”
Hij drukte op een knop.
Sophie kromp plotseling ineen.
Een hevige pijn schoot door haar buik.
“Stop!”
Daan rende naar haar toe.
“Wat heb je gedaan?”
Thomas wees naar haar.
“De activering reageert op haar lichaam.”
Lucas keek geschokt naar de monitor.
“Hij verhoogt bewust de frequentie.”
Sophie huilde van de pijn.
Daan pakte Thomas bij zijn jas.
“Stop het!”
Thomas keek hem aan.
“Open het systeem.”
“Waarom zou ik?”
“Omdat anders je vrouw en kind het niet overleven.”
Daan keek naar Sophie.
Toen naar het scherm.
Zijn handen begonnen te trillen.
* * *
“Daan.”
Sophie keek hem aan.
“Niet doen.”
“Maar—”
“Luister naar mij.”
Ze pakte zijn hand.
“Hij wil dat je bang wordt.”
Thomas keek geïrriteerd.
Sophie vervolgde:
“Je vader heeft één ding niet begrepen.”
Thomas fronste.
“Wat?”
“Hij denkt dat wij afzonderlijk zijn.”
Ze keek naar Daan.
“Maar we zijn samen.”
Lucas begreep het plotseling.
“De combinatie.”
Sophie knikte.
“Daan kan het organisme vernietigen.”
“En jij kunt het activeren.”
“Precies.”
Lucas rende naar de computer.
“Als we de twee signalen combineren…”
Jeroen keek hem aan.
“Wat gebeurt er?”
“Het systeem kan zichzelf vernietigen.”
Thomas werd bleek.
“Stop!”
* * *
Lucas begon commando's in te voeren.
Thomas trok zijn wapen.
“Weg van die computer!”
Jeroen sprong voor hem.
Een schot klonk.
Jeroen viel op de grond.
“JEROEN!”
Daan rende naar zijn broer.
Bloed verspreidde zich over zijn shirt.
Lucas bleef typen.
“Bijna!”
Thomas richtte zijn pistool op Sophie.
“Laat het systeem los.”
Sophie keek hem recht aan.
“Nee.”
“Dan sterft hij.”
Ze keek naar Daan.
“Doe het.”
Daan begreep het.
Hij legde zijn hand op de scanner naast haar.
Het systeem begon te piepen.
DUALE GENETISCHE MATCH.
Thomas schreeuwde:
“NEE!”
Alle schermen werden rood.
PROJECT HERFST — OVERRIDE.
Daarna verscheen een nieuwe regel:
ALLE BESTAANDE TESTSUBJECTEN WORDEN VRIJGEGEVEN.
Lucas keek geschokt.
“Wat betekent dat?”
Sophie keek naar de ventilatie.
“Dat het middel wordt vernietigd.”
Thomas rende naar de hoofdcomputer.
“Jullie weten niet wat jullie doen!”
Daan keek hem aan.
“Jawel.”
Hij liep naar zijn vader.
“We beëindigen jouw project.”
Thomas glimlachte plotseling.
“Je denkt dat ik alleen ben?”
De deur achter hem ging open.
Marieke stond daar.
Bloed op haar gezicht.
Maar ze was niet alleen.
Naast haar stond Sophie's moeder.
En achter hen stonden gewapende agenten.
Marieke keek Thomas aan.
“Het is voorbij.”
Thomas lachte.
“Jullie zijn te laat.”
Hij drukte op een knop.
Het scherm veranderde.
LAATSTE FASE GEACTIVEERD.
Sophie keek naar haar moeder.
“Mama?”
Haar moeder fluisterde:
“Thomas heeft nog één geheim.”
“Welk geheim?”
Ze keek naar Daan.
“Hij is niet jouw biologische vader.”
Daan verstijfde.
Thomas glimlachte.
“Eindelijk.”
Sophie keek tussen hen in.
“Wie is dan zijn vader?”
Thomas antwoordde:
“De man die dit allemaal begon.”
Achter hem verscheen een oude foto.
Een jonge man.
Sophie herkende hem onmiddellijk.
Het was haar eigen vader.
Maar naast hem stond nog iemand.
Een vrouw.
Thomas zei:
“Je vader werkte niet alleen.”
Hij wees naar de vrouw op de foto.
“Je echte moeder is nooit overleden.”
Sophie werd lijkbleek.
“Maar… mijn moeder staat hier.”
Thomas glimlachte.
“Dat is niet je moeder.”
De vrouw naast hem draaide zich langzaam om.
Sophie keek haar aan.
En voor het eerst begreep ze waarom Marieke haar altijd zo goed had gekend.
Marieke was haar biologische moeder.
