DEEL 10 — HET EINDE VAN PROJECT HERFST
“Mijn erfgenaam?”
Daan keek Thomas recht aan.
“Je hebt het over mijn kind.”
Thomas glimlachte.
“Ons kind.”
“Hij is niet van jou.”
Thomas’ glimlach verdween.
“Dat denk je.”
Sophie voelde haar hartslag versnellen.
“Wat bedoel je?”
Thomas hield het apparaat omhoog.
“De genetische test liegt niet.”
Alexander stapte naar voren.
“Thomas, stop hiermee.”
“Te laat.”
Op het scherm verscheen:
GENETISCHE VERBINDING BEVESTIGD.
Sophie keek naar Alexander.
“Vertel me de waarheid.”
Alexander zweeg.
Daan greep zijn arm.
“Nu!”
Alexander zuchtte.
“Thomas is niet je biologische vader.”
Daan keek opgelucht.
Maar Alexander vervolgde:
“Maar hij heeft wel een genetische verbinding met jouw familie.”
“Welke?”
“Hij is je oom.”
Daan verstijfde.
Thomas lachte.
“Eindelijk.”
“Mijn oom?”
“Je vader was mijn broer.”
Daan keek naar Alexander.
“Waarom wist ik dit niet?”
“Omdat Thomas jullie familie wilde beheersen.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet beheersen.”
Hij keek naar Sophie.
“Ervoor zorgen dat de juiste mensen overleven.”
* * *
Plotseling begon het alarm opnieuw.
00:21:36
Lucas keek naar de computer.
“Het netwerk bereikt de laatste fase.”
Sophie keek naar hem.
“Wat moet ik doen?”
“Je moet het signaal omkeren.”
“Hoe?”
“Via de centrale machine.”
Daan pakte haar hand.
“Dan gaan we.”
Thomas richtte zijn wapen.
“Niemand gaat ergens heen.”
Een schot klonk.
Alexander duwde Sophie opzij.
De kogel raakte de computer.
Vonken sprongen uit het apparaat.
Jeroen greep Thomas van achteren vast.
Ze vielen samen op de grond.
Daan rende naar Sophie.
“Gaat het?”
Ze knikte.
“Mijn baby…”
De baby bewoog.
Sophie legde haar hand op haar buik.
“Ik voel hem.”
Daan keek haar aan.
“Dan is hij sterk.”
* * *
Lucas opende een verborgen deur.
“De tunnel!”
Iedereen rende naar binnen.
Achter hen klonk een explosie.
Thomas wist zich los te maken.
Hij kwam overeind en volgde hen.
“Jullie kunnen niet ontsnappen!”
Maar niemand luisterde.
De tunnel leidde rechtstreeks naar de oude haven.
Na enkele minuten bereikten ze een enorme metalen ruimte.
In het midden stond een gigantische machine.
Kabels liepen naar boven.
Schermen knipperden.
Lucas keek naar de klok.
00:14:08
“Dit is de centrale.”
Sophie stapte naar voren.
“Wat moet ik doen?”
Lucas wees naar een ronde scanner.
“Leg je hand erop.”
Ze deed het.
DNA HERKEND.
Het systeem begon te zoemen.
“Nu?”
“Wacht.”
De machine begon haar hartslag te volgen.
Daan stond naast haar.
“Wat gebeurt er?”
Lucas keek naar de waarden.
“Het systeem gebruikt haar lichaam als sleutel.”
Sophie voelde een warme druk door haar arm gaan.
Ze kneep Daan's hand stevig vast.
“Ik ben bang.”
“Ik ook.”
“Maar ik ga niet stoppen.”
Daan keek haar aan.
“Dan stop ik ook niet.”
* * *
Thomas verscheen boven aan een metalen trap.
“Jullie begrijpen niet wat jullie vernietigen.”
Daan draaide zich om.
“Een systeem dat mensen controleert.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Een systeem dat oorlog kan voorkomen.”
Alexander antwoordde:
“Door mensen hun vrije wil af te nemen.”
Thomas richtte zijn wapen.
“Vrije wil heeft deze wereld alleen maar ellende gebracht.”
Hij wilde schieten.
Maar Jeroen stond achter hem.
“Dan ben jij degene die geen vrije wil verdient.”
Jeroen sloeg het wapen uit zijn hand.
Thomas viel tegen de reling.
Daan rende naar hem.
Maar Thomas trok een verborgen mes.
Hij stak naar Daan.
Sophie schreeuwde.
Alexander sprong ertussen.
Het mes raakte hem.
Alexander zakte neer.
“PAPA!”
Sophie rende naar hem toe.
Alexander glimlachte.
“Niet stoppen.”
“Maar je bent gewond!”
“Luister naar mij.”
Hij pakte haar hand.
“Je vader is niet iemand die je beschermt.”
Hij keek naar Daan.
“Je vader is degene die naast je blijft.”
Daan knielde neer.
“Blijf bij ons.”
Alexander glimlachte.
“Zorg voor haar.”
Toen sloot hij zijn ogen.
* * *
De klok stond op:
00:04:31
Lucas schreeuwde:
“Nu!”
Sophie drukte haar hand volledig tegen de scanner.
Het systeem begon te trillen.
GENETISCHE OVERRIDE.
Thomas keek geschokt.
“Nee.”
Daan hield Sophie vast.
“Doe het!”
Sophie schreeuwde van de pijn.
De schermen werden wit.
Toen verscheen één regel:
PROJECT HERFST — GEANNULEERD.
Alle signalen verdwenen.
In heel Nederland stopten de zenders.
De mensen die waren blootgesteld, vielen niet neer.
Integendeel.
Ze werden wakker alsof ze uit een nachtmerrie kwamen.
De machine begon te kraken.
Thomas keek naar het scherm.
“Wat heb je gedaan?”
Sophie antwoordde:
“Je hebt mensen jarenlang hun keuze afgenomen.”
Ze keek hem recht aan.
“Vandaag krijgen ze die terug.”
De machine explodeerde.
Daan trok Sophie tegen zich aan.
Een enorme vuurbal vulde de ruimte.
Toen werd alles stil.
* * *
Drie maanden later stond Sophie in een ziekenhuis in Amsterdam.
Ze hield haar pasgeboren dochter vast.
Daan stond naast haar.
“Heb je al een naam?”
Sophie glimlachte.
“Anna.”
“Waarom?”
“Voor mijn moeder.”
Daan kuste haar voorhoofd.
Buiten scheen de zon.
Project Herfst was officieel beëindigd.
Thomas Verhoeven zat in voorlopige hechtenis.
Honderden slachtoffers hadden verklaringen afgelegd.
De waarheid over het netwerk was openbaar geworden.
Maar er was één ding dat Sophie nog steeds niet begreep.
Ze keek naar Daan.
“Waarom heeft Alexander gezegd dat mijn kind de laatste sleutel was?”
Daan keek haar aan.
“Ik weet het niet.”
Op dat moment kwam een arts de kamer binnen.
Hij hield een envelop vast.
“Mevrouw Bakker?”
Sophie knikte.
“Deze werd vanochtend bij de receptie afgegeven.”
Ze opende de envelop.
Binnenin zat één foto.
Een foto van haar dochter.
Maar de foto was genomen vanuit de gang buiten haar ziekenhuiskamer.
Sophie werd bleek.
Op de achterkant stond:
“PROJECT HERFST IS GESTOPT.”
Daaronder:
“MAAR PROJECT WINTER BEGINT VANDAAG.”
Daan keek naar de foto.
Zijn gezicht verstrakte.
Sophie keek naar haar dochter.
En ergens diep in de stad…
ging een telefoon over.
Een onbekende stem zei slechts:
“Ze hebben de eerste ronde gewonnen.”
Een andere stem antwoordde:
“Laat ze genieten.”
“Wanneer beginnen we?”
“Zodra het kind één jaar oud is.”
De lijn werd verbroken.
En Sophie wist nog niet…
dat de nachtmerrie die ze dacht te hebben beëindigd, nog maar net begonnen was.
