DEEL 3 — DE VROUW DIE DOOD HAD MOETEN ZIJN
De vrouw stond midden in de deuropening.
Niemand sprak.
Sophie herkende haar gezicht meteen.
Ze had het tientallen keren gezien op oude familiefoto's.
Haar tante.
Marieke Bakker.
Volgens haar moeder was Marieke vijftien jaar geleden overleden bij een auto-ongeluk.
Maar ze stond hier.
Levend.
En glimlachend.
Jeroen richtte zijn pistool op haar.
“Wie ben jij?”
Marieke lachte zacht.
“Je weet heel goed wie ik ben.”
Daan probeerde overeind te komen.
Lucas duwde hem terug.
“Blijf liggen.”
Daan keek naar Marieke.
“Jij…”
Marieke keek hem aan.
“Je bent eindelijk wakker.”
Sophie voelde haar handen trillen.
“Mijn moeder zei dat je dood was.”
Marieke keek naar haar.
“Je moeder heeft veel dingen gezegd die niet waar waren.”
“Waarom?”
“Omdat ze jou wilde beschermen.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Waartegen?”
Marieke keek naar Daan.
“Tegen hem.”
* * *
Jeroen stapte naar voren.
“Niemand beweegt.”
De gewapende mannen achter Marieke richtten hun wapens omhoog.
Marieke hief één hand.
“Niet schieten.”
Ze keek naar Daan.
“Als hij sterft, verliezen we alles.”
Daan lachte zwak.
“Dus ik ben toch belangrijk.”
“Belangrijker dan je denkt.”
Sophie keek naar de kleine donkere substantie op het steriele doek.
“Wat is dat?”
Marieke antwoordde:
“Een prototype.”
“Waarvoor?”
“Voor controle.”
Lucas keek haar geschokt aan.
“Je hebt dit ontwikkeld?”
“Nee.”
Ze wees naar Pieter.
“Hij.”
Iedereen keek naar de chirurg.
Pieter werd bleek.
“Dat is niet waar.”
Marieke glimlachte.
“Vertel het ze.”
Pieter zweeg.
Jeroen pakte hem bij zijn kraag.
“Praat.”
Pieter zuchtte.
“Het begon als medisch onderzoek.”
“Waarnaar?”
“Gerichte afbraak van ziek weefsel.”
Lucas begreep het.
“Je wilde kankercellen vernietigen.”
“Ja.”
Pieter keek naar de zwarte substantie.
“Maar het project werd aangepast.”
“Door wie?”
Pieter keek naar Marieke.
“Door haar.”
* * *
Marieke liep langzaam de kamer binnen.
“Het middel kan zich hechten aan bepaalde cellen. In eerste instantie was het bedoeld om alleen beschadigd weefsel af te breken.”
Sophie keek naar Daan.
“Maar?”
“Maar iemand ontdekte dat het ook andere cellen kon beïnvloeden.”
“Welke?”
“Zenuwcellen.”
De kamer werd stil.
Lucas fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
“Niet onmogelijk.”
Marieke keek hem aan.
“Alleen verboden.”
Jeroen keek naar Daan.
“Dus mijn broer…”
“Werd gebruikt als test.”
Sophie voelde haar maag omdraaien.
“Wie heeft hem dit aangedaan?”
Marieke antwoordde:
“Jullie dachten dat de schietpartij in Rotterdam toevallig was.”
Daan keek haar aan.
“Dat was het niet.”
“Nee.”
“Wie gaf opdracht?”
Marieke glimlachte.
“Dat weet je zelf.”
Daan fronste.
“Mijn broer?”
Jeroen verstijfde.
Marieke knikte.
“Niet Jeroen.”
Ze wees naar Pieter.
“Maar iemand die veel dichter bij je staat.”
Sophie keek naar de mensen in de kamer.
Niemand sprak.
Toen hoorde ze plotseling een stem achter zich.
“Genoeg.”
Ze draaide zich om.
Een van de verpleegkundigen stond bij de deur.
Ze trok langzaam haar masker af.
Sophie herkende haar niet.
Maar Daan wel.
“Jij.”
De vrouw glimlachte.
“Dag, Daan.”
* * *
De verpleegkundige liep naar Marieke.
“Het is tijd.”
Marieke knikte.
“De tweede fase.”
Jeroen richtte zijn wapen op haar.
“Welke tweede fase?”
De verpleegkundige antwoordde:
“De besmetting.”
Lucas keek naar Daan.
“Besmetting?”
De vrouw wees naar het steriele doek.
“Dat was slechts het eerste organisme.”
Sophie keek naar het donkere materiaal.
“Er zijn er meer?”
“Veel meer.”
Daan probeerde overeind te komen.
“Waar?”
De vrouw glimlachte.
“Dat is precies het probleem.”
Op dat moment begon de monitor naast Daan te piepen.
Niet vanwege zijn hartslag.
Een andere monitor.
De bloeddrukmeter.
Lucas keek naar het scherm.
“Wat is dat?”
Een vreemde golf verscheen op de monitor.
Daarna nog één.
En nog één.
Pieter keek naar de grafiek.
Zijn gezicht werd lijkbleek.
“Het reageert.”
“Waarop?” vroeg Lucas.
Pieter keek naar de piano.
“Op de muziek.”
Sophie voelde haar hartslag versnellen.
“Maar het is al uit zijn lichaam.”
Pieter schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar Daan.
“Het eerste organisme was alleen de drager.”
“Waar is de rest?”
Pieter keek naar de schouder.
“Door zijn bloedbaan.”
* * *
Jeroen keek naar Daan.
“Kunnen we het stoppen?”
Pieter antwoordde:
“Misschien.”
“Hoe?”
“De frequentie moet worden omgekeerd.”
Sophie keek naar de piano.
“Dan moet ik opnieuw spelen.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Niet doen.”
Sophie keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat je dan het organisme activeert.”
“Maar Pieter zegt dat—”
“Pieter liegt.”
Iedereen keek naar haar.
Marieke liep naar Sophie.
“Je moeder ontdekte de melodie twintig jaar geleden.”
“Wat heeft zij ermee te maken?”
“Ze ontdekte dat de melodie niet alleen het middel kan inactiveren.”
Ze boog zich naar Sophie.
“Het kan het ook versterken.”
Sophie deed een stap achteruit.
“Dus waarom liet je me spelen?”
Marieke glimlachte.
“Omdat ik wilde weten of het nog werkte.”
Jeroen richtte zijn pistool op haar.
“Je hebt mijn broer als proefpersoon gebruikt.”
“Niet alleen je broer.”
Ze keek naar de kamer.
“Er zijn honderden mensen geweest.”
Lucas werd bleek.
“Waar?”
“Ziekenhuizen.”
“Welke?”
Marieke keek hem recht aan.
“Bijna allemaal.”
* * *
Plotseling klonk er buiten een sirene.
Daarna meerdere.
Jeroen keek naar zijn telefoon.
“Politie.”
Marieke lachte.
“Te laat.”
“Wat heb je gedaan?”
“Ik heb ervoor gezorgd dat iedereen hier vannacht samenkomt.”
“Waarom?”
“Om één reden.”
Ze keek naar Daan.
“Hij is de enige persoon die immuun lijkt.”
Daan keek haar aan.
“Immuun?”
“Ja.”
“Waarom?”
Marieke antwoordde niet.
Pieter keek naar Daan.
Toen naar Sophie.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet…”
“Wat?” vroeg Sophie.
Pieter fluisterde:
“Zijn bloed.”
Hij pakte haastig een bloedanalyse.
“Daan heeft een zeldzame genetische variant.”
Lucas keek over zijn schouder.
“Wat betekent dat?”
“Dat het organisme zich wel aan zijn weefsel kan hechten…”
Hij slikte.
“…maar zijn lichaam vernietigt het uiteindelijk.”
Sophie keek naar Marieke.
“Dus daarom koos je hem.”
Marieke knikte.
“Hij was het perfecte testsubject.”
Daan keek haar woedend aan.
“Je hebt me bijna vermoord.”
“Nee.”
Marieke glimlachte.
“Ik wilde weten hoe lang je lichaam weerstand kon bieden.”
Jeroen stapte naar voren.
“En nu?”
Marieke keek naar Sophie.
“Nu hebben we iets veel waardevollers.”
Sophie begreep het.
“Mijn bloed?”
Marieke knikte.
“Niet jouw bloed.”
Ze keek naar haar buik.
“Het bloed van je ongeboren kind.”
Sophie verstijfde.
“Blijf van haar af.”
Daan probeerde uit bed te komen.
Marieke stak haar hand op.
“Pak hem.”
Twee mannen grepen Daan vast.
Sophie schreeuwde.
“Laat hem los!”
Marieke kwam dichterbij.
“Maak je geen zorgen.”
Ze glimlachte.
“Je kind zal niet sterven.”
Ze keek naar de zwarte substantie.
“Het zal ons alleen geven wat we nodig hebben.”
Op dat moment klonk buiten een explosie.
De ramen sprongen.
De lichten gingen uit.
En in de complete duisternis hoorde Sophie een bekende stem.
“Blijf van mijn dochter af.”
Iedereen verstijfde.
Sophie kende die stem.
Haar moeder.
Maar haar moeder was al acht jaar dood.
Toen gingen de noodlichten aan.
Bij de ingang stond een vrouw.
Grijs haar.
Een donkere jas.
En een pistool in haar hand.
Sophie keek haar aan.
“Mama…?”
De vrouw keek naar haar.
“Sorry dat ik zo lang heb gewacht.”
Daarna keek ze naar Marieke.
“Maar nu is het voorbij.”
Marieke begon te lachen.
“Je bent te laat.”
Sophie keek tussen beide vrouwen.
“Jullie kennen elkaar.”
Haar moeder antwoordde:
“Marieke is niet je tante.”
Sophie voelde haar adem stokken.
“Wat?”
Haar moeder keek naar Daan.
“En Daan is niet de enige die al die jaren is voorgelogen.”
Ze richtte haar pistool op Marieke.
“Er is nog iemand die je nooit hebt ontmoet.”
Toen klonk achter Sophie een mannenstem:
“Dat klopt.”
Sophie draaide zich om.
Een onbekende man stond in de deuropening.
Hij keek recht naar Daan.
“Want ik ben zijn vader.”
