DEEL 9 — DE MAN ACHTER DE DEUR
Thomas bleef als versteend staan.
Achter de deur klonk het zachte gehuil van een baby.
Elias.
Maar de stem van de man daarbinnen maakte alles nog erger.
“Kom niet dichterbij, Thomas.”
Thomas keek naar zijn moeder.
“Wie is hij?”
Zijn moeder huilde.
“Je echte vader.”
Thomas schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Het spijt me.”
“Mijn vader staat op mijn geboortecertificaat.”
“Dat was niet je biologische vader.”
Thomas voelde zijn benen slap worden.
“Wie dan?”
Zijn moeder keek naar de donkere kamer.
“Zijn naam is Adrian van Rijn.”
Thomas kende die naam.
Iedereen in zijn familie kende hem.
Adrian van Rijn was zesentwintig jaar geleden verdwenen.
Volgens de familie was hij vermoord door Thomas’ vader.
Maar nu…
leefde hij.
En hield hij een baby vast.
* * *
17.28 UUR
Thomas liep langzaam naar de deur.
“Geef me Elias.”
“Niet voordat je luistert.”
“Je hebt mijn kind.”
“Hij is niet alleen jouw kind.”
Thomas’ ogen vernauwden zich.
“Wat bedoel je?”
Adrian stapte langzaam uit de schaduw.
In zijn armen lag Elias.
De baby huilde zacht.
Thomas keek naar hem.
“Waarom heb je hem?”
Adrian antwoordde:
“Omdat ze hem zouden doden.”
“Wie?”
“De mensen die dit programma hebben gefinancierd.”
Thomas keek achter zich.
De gang was leeg.
“Waar zijn de anderen?”
“Veilig.”
“Mijn moeder?”
“Ook veilig.”
Thomas keek hem woedend aan.
“Jullie hebben mijn hele leven tegen me gelogen.”
Adrian knikte.
“Dat weet ik.”
“Waarom?”
“Omdat jij de sleutel bent.”
“Waarvan?”
“Van Project Vita.”
Thomas lachte bitter.
“Daar gaan we weer.”
Adrian keek hem strak aan.
“Jij denkt dat het programma om kinderen draait.”
“Dat doet het toch?”
“Nee.”
Adrian keek naar Elias.
“Het draait om jou.”
* * *
17.36 UUR
Thomas zweeg.
Adrian liep naar een oude tafel.
Hij legde Elias voorzichtig neer.
Toen pakte hij een dossier.
“Toen jij geboren werd, bleek jouw DNA uniek.”
Thomas keek naar het document.
“Waarom?”
“Omdat je twee genetische lijnen droeg die elkaar normaal gesproken niet konden combineren.”
“Welke?”
“Die van je moeder…”
Adrian zweeg.
“En van mij.”
Thomas keek naar hem.
“Dus?”
“Jij was de eerste succesvolle combinatie.”
Thomas voelde een koude rilling.
“Daarom hebben ze mij als kind onderzocht.”
“Ja.”
“Daarom verdwenen mijn medische dossiers.”
“Ja.”
“Daarom heeft mijn vader me nooit verteld wie mijn echte vader was.”
Adrian knikte.
“Hij was bang dat jij zou ontdekken wat ze met je hadden gedaan.”
Thomas keek naar zijn moeder.
“En jij?”
Ze huilde.
“Ik probeerde je weg te krijgen.”
“Maar je verdween.”
“Ze vonden me.”
“Wie?”
“Jouw vader.”
Thomas keek haar aan.
“Hij heeft jou gevangen gehouden?”
“Zes jaar.”
Thomas verstijfde.
“En toen?”
“Ik ontsnapte.”
“Waarom kwam je nooit terug?”
Zijn moeder keek naar hem.
“Omdat ik wist dat ze jou zouden gebruiken om mij te vinden.”
* * *
17.49 UUR
Sophie liep naar Thomas.
“Er is nog iets.”
Thomas keek haar aan.
“Wat?”
“Adrian is niet de enige die jouw DNA bezit.”
Thomas fronste.
“Wat bedoel je?”
Sophie wees naar Elias.
“Elias.”
Thomas begreep het niet.
“Wat heeft hij daarmee te maken?”
“Hij is gemaakt met jouw genetische materiaal.”
Adrian knikte.
“Maar niet alleen met dat van jou.”
Thomas keek naar Sophie.
“Van wie dan?”
Sophie antwoordde:
“Van mij.”
Thomas verstijfde.
“En van Isabelle.”
Isabelle kwam langzaam de gang in.
Ze had tranen in haar ogen.
“Dat klopt.”
Thomas keek naar haar.
“Dus Lucas…”
“Is genetisch verbonden aan mij en Sophie,” zei Isabelle.
“En Elias?”
Adrian antwoordde:
“Is verbonden aan Thomas en Sophie.”
Thomas keek naar de twee baby's.
“Maar wat is dan het verschil?”
Adrian zei:
“Lucas was het eerste experiment.”
“En Elias?”
“Het eindresultaat.”
* * *
18.02 UUR
Plotseling begon Elias hard te huilen.
Op het scherm naast hem verscheen een waarschuwing.
GENETISCHE ACTIVATIE GEDTECTEERD.
Thomas liep naar het scherm.
“Wat betekent dat?”
Adrian werd bleek.
“Hij heeft geactiveerd.”
“Wat?”
“Zijn genetische marker.”
“En?”
“Nu weten ze dat hij hier is.”
Op datzelfde moment klonken buiten sirenes.
Daan rende de gang in.
“Ze komen terug!”
Thomas keek naar Adrian.
“Hoeveel?”
“Te veel.”
Victor kwam achter Daan aan.
“We moeten vertrekken.”
Adrian keek hem aan.
“Jij blijft hier.”
Victor lachte.
“Je denkt dat jij de leiding hebt?”
Adrian antwoordde:
“Dat heb ik altijd gehad.”
Victor haalde een wapen tevoorschijn.
Thomas stapte tussen hen.
“Geen wapens.”
Victor keek naar hem.
“Je hebt nog steeds geen idee tegen wie je vecht.”
Thomas antwoordde:
“Ik weet alleen dat ik mijn kinderen bescherm.”
Victor richtte het wapen.
Maar voordat hij kon schieten…
ging een deur achter hem open.
Dr. Meijer stond daar.
Hij keek naar Victor.
“Laat het wapen zakken.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Jij hebt geen macht meer.”
Dr. Meijer glimlachte.
“Dat denk je.”
Hij drukte op een knop.
Alle deuren in het gebouw sloten.
Victor keek om zich heen.
“Wat heb je gedaan?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Ik heb het programma beëindigd.”
* * *
18.17 UUR
Thomas keek naar hem.
“Hoe?”
Dr. Meijer wees naar Elias.
“Door hem.”
“Wat bedoel je?”
“Zijn DNA kan de centrale database vernietigen.”
Thomas fronste.
“Een baby kan geen computer vernietigen.”
“Niet rechtstreeks.”
Dr. Meijer liep naar het scherm.
“Het programma is gekoppeld aan zijn genetische profiel.”
“Dus?”
“Als zijn profiel wordt verwijderd…”
Hij keek naar Thomas.
“…verdwijnt de hele database.”
Thomas begreep het.
“Alle dossiers.”
“Ja.”
“Alle experimenten.”
“Ja.”
“Alle namen.”
“Ja.”
Thomas keek naar Elias.
“En dan?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Dan kan niemand het programma opnieuw starten.”
* * *
18.29 UUR
Isabelle liep naar voren.
“Doe het.”
Iedereen keek haar aan.
“Wat?”
“Verwijder alles.”
Dr. Meijer keek naar haar.
“Dan verdwijnen ook de gegevens die bewijzen wie jullie zijn.”
Isabelle antwoordde:
“Dat maakt me niet uit.”
Thomas keek naar haar.
“Waarom?”
Ze keek naar Lucas.
“Omdat hij eindelijk gewoon een kind mag zijn.”
Sophie begon te huilen.
Voor het eerst stonden zij en Isabelle aan dezelfde kant.
Dr. Meijer legde zijn hand op het toetsenbord.
“Laatste kans.”
Thomas keek naar zijn moeder.
“Wat denk jij?”
Zijn moeder knikte.
“Doe het.”
Dr. Meijer drukte op de knop.
Het scherm werd zwart.
Een voor een verdwenen alle dossiers.
PROJECT VITA — VERWIJDERD.
GENETISCHE DATABASE — VERWIJDERD.
SUBJECT 01–27 — VERWIJDERD.
Thomas ademde diep uit.
Toen verscheen er één laatste bestand.
Dr. Meijer fronste.
“Dit kan niet.”
“Wat?”
“Dit bestand stond niet in de database.”
Hij opende het.
Een video.
De datum:
10 AUGUSTUS 2026 — 02.17 UUR.
Thomas keek naar het scherm.
Een ziekenhuisgang verscheen.
Vier dagen eerder.
De nacht voordat Sophie naar de operatiekamer werd gebracht.
Op de video liep Sophie door een donkere gang.
Maar ze was niet alleen.
Naast haar liep een man.
Thomas herkende hem onmiddellijk.
Daan.
Thomas keek naar zijn broer.
“Wat deed jij daar?”
Daan werd bleek.
“Ik…”
Op het scherm draaide Sophie zich om.
Ze gaf Daan een klein pakket.
Daarin zat een babyfoto.
En toen hoorde Thomas Sophie zeggen:
“Als ik morgen niet wakker word…”
Ze keek Daan aan.
“…breng hem dan naar zijn echte vader.”
Thomas voelde zijn hart bonzen.
“Wie?”
Op het scherm keek Sophie rechtstreeks naar de camera.
En zei:
“Niet Thomas.”
Thomas verstijfde.
Daarna verscheen een naam op het scherm.
ELIAS — BIOLOGISCHE VADER: ADRIAN VAN RIJN.
Thomas keek langzaam naar Adrian.
Adrian hield zijn adem in.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, ging de deur van de kliniek open.
Een politieagent stond in de deuropening.
Hij keek naar Thomas.
“Meneer De Vries?”
“Ja?”
“U moet onmiddellijk met ons meekomen.”
“Waarom?”
De agent keek naar Adrian.
Toen naar Sophie.
“Er is zojuist een lichaam gevonden.”
Thomas fronste.
“Van wie?”
De agent slikte.
“Van uw vader.”
Thomas verstijfde.
“Welke vader?”
De agent antwoordde:
“De man die u zes jaar geleden hebt begraven.”
Iedereen keek elkaar aan.
De agent vervolgde:
“En er ligt nog iemand naast hem.”
Thomas voelde zijn maag samentrekken.
“Wie?”
De agent keek naar Daan.
“Uw broer moet dat zelf vertellen.”
Daan werd lijkbleek.
Want hij wist precies wie er naast het graf lag.
Zijn eigen moeder.
WORDT VERVOLGD…
