DEEL 7 — DE KAMER ONDER HET ZIEKENHUIS
De metalen deur viel met een harde klap dicht.
Sophie drukte Lucas tegen haar borst.
Thomas draaide zich onmiddellijk om en trok aan de deur.
“Doe open!”
Geen reactie.
Hij sloeg met zijn vuist tegen het staal.
“DOE OPEN!”
Achter hem klonk de rustige stem van Dr. Meijer.
“Dat heeft geen zin.”
Thomas draaide zich om.
“Wat heb je met ons gedaan?”
Dr. Meijer keek hem aan.
“Met jullie?”
Hij glimlachte.
“Jullie zijn hier vrijwillig gekomen.”
“Mijn zoon is ontvoerd!”
“Lucas is niet ontvoerd.”
Sophie schreeuwde:
“Je hebt hem uit zijn wieg gehaald!”
“Om hem te beschermen.”
“Waartegen?”
Dr. Meijer keek naar Victor.
“Dat weet jij heel goed.”
Victor antwoordde niets.
Thomas keek van de ene man naar de andere.
“Jullie weten allemaal iets wat ik niet weet.”
Hij liep naar het midden van de ruimte.
“En ik ben er klaar mee.”
Zijn stem trilde van woede.
“Geen geheimen meer.”
Daan keek naar hem.
“Thomas…”
“Zwijg.”
Thomas wees naar iedereen.
“Mijn vader leeft.”
“Daan wist het.”
“Victor leeft.”
“Isabelle liegt over Lucas.”
“En nu beweert deze dokter dat onze kinderen onderdeel zijn van een experiment.”
Hij haalde diep adem.
“Dus iemand gaat mij nu de volledige waarheid vertellen.”
Dr. Meijer keek hem lang aan.
Toen zei hij:
“Goed.”
Hij liep naar een oude metalen kast.
Hij haalde een sleutel uit zijn zak.
En opende een verborgen deur.
Achter de deur zat een smalle trap.
“Volg mij.”
* * *
15.07 UUR
Ze daalden tientallen treden af.
De lucht werd kouder.
Sophie hield Lucas stevig vast.
Daan liep achter haar.
Thomas bleef naast Dr. Meijer.
“Hoe diep gaat dit?”
“Dieper dan het ziekenhuis.”
“Waarom?”
“Omdat niemand deze plek mag vinden.”
Thomas keek naar hem.
“Maar jij kent hem.”
“Ik heb hem gebouwd.”
Thomas stopte.
“Wanneer?”
Dr. Meijer draaide zich om.
“Twintig jaar geleden.”
Thomas voelde een rilling.
“Dus dit bestond al voordat ik Sophie kende.”
“Lang daarvoor.”
Beneden kwamen ze bij een zware stalen deur.
Dr. Meijer gebruikte een code.
De deur ging open.
Thomas stapte naar binnen.
Zijn mond viel open.
De kamer stond vol met medische apparatuur.
Computerschermen.
Koelcellen.
Dossiers.
En tientallen foto's.
Van baby's.
Van vrouwen.
Van mannen.
Thomas liep naar een scherm.
Daar stond een naam:
PROJECT VITA.
Daaronder:
FASE 1 — GENETISCHE SELECTIE
FASE 2 — EMBRYONALE MODIFICATIE
FASE 3 — DRIEVOUDIGE DRAAGMOEDERSCHAP
Thomas voelde zich misselijk.
“Wat is dit?”
Dr. Meijer antwoordde:
“De waarheid.”
* * *
15.19 UUR
Sophie liep naar een tafel.
Daar lag een map.
Ze opende hem.
Haar handen begonnen te trillen.
Op de eerste pagina stond haar eigen naam.
SOPHIE VAN DIJK — PROEFPERSOON 27.
Sophie keek naar Dr. Meijer.
“Proefpersoon?”
“Ja.”
“Maar ik heb hier nooit toestemming voor gegeven.”
“Je wist niet dat je onderdeel was van het programma.”
Sophie sloeg de map dicht.
“Mijn hele zwangerschap…”
Dr. Meijer knikte.
“Werd gevolgd.”
“Door wie?”
“Door ons.”
“Wie zijn ‘ons’?”
Dr. Meijer keek naar Victor.
“Je vader.”
Daarna naar Thomas.
“Zijn vader.”
En tenslotte naar Daan.
“Mijn familie.”
Sophie begon te huilen.
“Jullie hebben mijn kinderen gebruikt.”
Dr. Meijer zei:
“Ze zijn niet gebruikt.”
Sophie schreeuwde:
“Ze zijn MIJN kinderen!”
“Daarom zijn ze zo belangrijk.”
* * *
15.32 UUR
Thomas liep naar een groot scherm.
Daarop verschenen drie namen.
MILA — GENETISCHE LIJN A
NOA — GENETISCHE LIJN B
LUCAS — GENETISCHE LIJN C
Thomas wees naar Mila.
“Wat betekent dit?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Mila draagt jouw genetische combinatie.”
“En Noa?”
“Daan.”
Thomas keek naar Lucas.
“En Lucas?”
Dr. Meijer zweeg.
“Wie is zijn vader?”
“Dat is precies het probleem.”
Thomas werd boos.
“Vertel het me!”
Dr. Meijer keek naar Sophie.
“Lucas heeft geen biologische vader.”
Iedereen verstijfde.
Sophie fluisterde:
“Wat?”
Dr. Meijer vervolgde:
“Lucas is ontstaan uit genetisch materiaal van twee vrouwen.”
Isabelle deed een stap naar voren.
“Welke twee?”
Dr. Meijer keek naar haar.
“Jij.”
Daarna keek hij naar Sophie.
“En zij.”
Isabelle schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Het is mogelijk.”
“Maar…”
“Lucas heeft genetisch materiaal van jou en Sophie.”
Isabelle keek naar de baby.
“Dus…”
“Ja.”
Dr. Meijer zei:
“Lucas is biologisch verbonden aan jullie beiden.”
Sophie begon te huilen.
“Daarom…”
“Daarom heb je hem kunnen dragen.”
Thomas begreep het eindelijk.
“Dus Lucas is…”
Dr. Meijer knikte.
“Het eerste kind dat door het programma is gecreëerd uit twee vrouwelijke genetische lijnen.”
Isabelle keek naar Sophie.
“Je hebt mijn embryo niet gestolen.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Je hebt mijn kind gedragen.”
Sophie knikte.
Isabelle zakte langzaam op een stoel.
* * *
15.46 UUR
Maar Thomas had nog één vraag.
“Waarom?”
Dr. Meijer keek hem aan.
“Omdat jullie families al generaties lang een genetische aandoening proberen te overwinnen.”
“Welke aandoening?”
“Een zeldzame erfelijke afwijking.”
Thomas fronste.
“Maar ik heb niets.”
“Dat denk je.”
Dr. Meijer liep naar een kast.
Hij haalde een oud medisch dossier tevoorschijn.
“Je vader heeft je nooit verteld dat hij ziek was.”
Thomas keek naar het dossier.
“Wat staat hier?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Dat jij de drager bent.”
Thomas werd stil.
“Van wat?”
“De aandoening.”
Daan keek hem aan.
“Thomas…”
Thomas voelde zijn hart bonzen.
“Ben ik ziek?”
“Nog niet.”
“Maar?”
“Je kinderen kunnen het dragen.”
Thomas keek naar Mila.
“Dus jullie hebben dit hele programma opgezet om mijn kinderen te redden?”
Dr. Meijer schudde zijn hoofd.
“Niet alleen om ze te redden.”
“Wat dan?”
“Om de ziekte te elimineren.”
Thomas keek naar hem.
“En als dat niet lukt?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Dan sterft de volgende generatie.”
* * *
16.01 UUR
Plotseling klonk er een alarm.
Rode lampen begonnen te knipperen.
Dr. Meijer keek naar het scherm.
“Dat is onmogelijk.”
Victor liep naar hem toe.
“Wat is er?”
“De beveiliging is geactiveerd.”
“Door wie?”
Dr. Meijer keek naar de monitor.
“Door iemand van binnen.”
Daan pakte zijn telefoon.
“Wie heeft toegang?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Vier mensen.”
“Wie?”
“Jij.”
“Victor.”
“Isabelle.”
En hijzelf.
Thomas keek naar Daan.
“Dus één van jullie heeft het alarm geactiveerd.”
Daan schudde zijn hoofd.
“Ik was hier niet.”
Victor zei:
“Ik ook niet.”
Isabelle keek naar haar telefoon.
“Dan blijft alleen…”
Iedereen keek naar Dr. Meijer.
Maar de dokter schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar het scherm.
“Er is een vijfde toegang.”
Thomas keek naar de code.
“Wie?”
Dr. Meijer werd bleek.
“Je vader.”
Thomas verstijfde.
“Mijn vader?”
“Hij is hier.”
Plotseling ging het licht uit.
Een seconde later sprongen alle schermen aan.
Op ieder scherm verscheen hetzelfde gezicht.
Thomas’ vader.
Hij keek rechtstreeks naar de camera.
“Thomas.”
Thomas liep naar voren.
“Waar ben je?”
Zijn vader glimlachte.
“Dichterbij dan je denkt.”
“Kom hier!”
“Dat kan ik niet.”
“Waarom?”
“Je moet eerst begrijpen wat je moeder heeft gedaan.”
Thomas verstijfde.
“Mijn moeder?”
Hij had zijn moeder al twintig jaar niet gezien.
Zijn vader vervolgde:
“Zij is nooit gestorven.”
Thomas voelde zijn hart stoppen.
“Wat?”
Op het scherm verscheen een tweede beeld.
Een vrouw.
Grijs haar.
Een bekende blik.
Thomas deed een stap achteruit.
“Dat…”
Daan keek naar hem.
“Ken je haar?”
Thomas fluisterde:
“Dat is mijn moeder.”
Zijn vader zei:
“Ze heeft al die jaren onder een andere naam geleefd.”
Thomas keek naar het scherm.
Zijn moeder keek recht in de camera.
Toen zei ze:
“Thomas, als je wilt weten waarom jij als kind uit het programma bent gehaald…”
Ze zweeg.
“…moet je Sophie vragen wat er die nacht werkelijk gebeurde.”
Sophie werd lijkbleek.
Thomas draaide zich naar haar om.
“Welke nacht?”
Sophie zei niets.
“Welke nacht, Sophie?”
Ze begon te huilen.
Daan keek naar haar.
“Sophie…”
Thomas stapte naar haar toe.
“Wat heb je gedaan?”
Sophie keek naar Mila.
Toen naar Noa.
Toen naar Lucas.
En fluisterde:
“Die nacht…”
Ze slikte.
“…heb ik één van jullie kinderen niet gered.”
Thomas verstijfde.
“Wat?”
Sophie keek hem recht aan.
“Er waren die avond vier baby's.”
De kamer werd doodstil.
“Niet drie.”
Thomas’ gezicht verloor alle kleur.
“Vier?”
Sophie knikte.
“Vier embryo's.”
Dr. Meijer sloot zijn ogen.
Victor keek weg.
En Isabelle fluisterde:
“Waar is de vierde?”
Sophie antwoordde:
“Hij leeft.”
Toen klonk er boven hen een harde explosie.
Het hele gebouw trilde.
En op het scherm verscheen één laatste bericht:
DE VIERDE BABY KOMT NAAR HUIS.
WORDT VERVOLGD…
