DEEL 8 — DE VIERDE BABY
De explosie boven hen liet het hele gebouw trillen.
Sophie greep Lucas steviger vast.
Mila begon te huilen.
Noa volgde onmiddellijk.
Thomas keek naar het scherm.
De woorden stonden er nog steeds:
DE VIERDE BABY KOMT NAAR HUIS.
“Wat betekent dat?” vroeg hij.
Niemand antwoordde.
Thomas draaide zich om.
“WAT BETEKENT DAT?”
Dr. Meijer keek naar Sophie.
“Vertel het hem.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik kan niet.”
“Je gaat het nu vertellen.”
“Thomas…”
“Vier baby's, Sophie!”
Zijn stem brak.
“Vier!”
Sophie begon te huilen.
“Ja.”
“Waar is de vierde?”
Ze keek naar Lucas.
“Hij is niet bij ons.”
Thomas voelde een koude rilling.
“Is het een jongen?”
Sophie knikte.
“Hoe heet hij?”
Sophie sloot haar ogen.
“Elias.”
* * *
16.17 UUR — ONDERGRONDSE KLINIEK
Daan liep naar de computer.
“Er moet een dossier zijn.”
Hij begon te zoeken.
Dr. Meijer probeerde hem tegen te houden.
“Niet doen.”
“Waarom?”
“Omdat je niet weet wat je zult vinden.”
Daan keek hem woedend aan.
“Mijn hele leven is een leugen geweest.”
Hij typte verder.
Toen verscheen een bestand.
PROJECT VITA — SUBJECT 04.
Daan opende het.
Een foto verscheen.
Een baby.
Daaronder:
NAAM: ELIAS VAN DIJK
GEBOORTE: 10 AUGUSTUS
Thomas keek naar de datum.
“Vandaag.”
Sophie knikte.
“Ja.”
Thomas voelde zijn hart bonzen.
“Hij is vandaag geboren?”
“Ja.”
“Waar?”
Sophie zweeg.
Thomas keek naar haar.
“Waar is hij?”
“Dat weet ik niet.”
Dr. Meijer zei zacht:
“Ik wel.”
Iedereen keek naar hem.
“Waar?”
“Bij je moeder.”
Thomas verstijfde.
“Mijn moeder heeft mijn kind?”
“Niet jouw kind.”
Thomas keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Elias is genetisch van vier families.”
Thomas begreep het niet.
Dr. Meijer wees naar de computer.
“Zijn DNA bevat materiaal van jou.”
Hij wees naar Daan.
“Van Daan.”
Toen naar Isabelle.
“Van Isabelle.”
En tenslotte naar Sophie.
“En van Sophie.”
Sophie werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Het is gebeurd.”
Thomas keek naar het scherm.
“Dus Elias…”
“Is het echte eindresultaat.”
* * *
16.29 UUR
Plotseling ging de deur open.
Een vrouw stond in de gang.
Grijs haar.
Een lange donkere jas.
Thomas herkende haar onmiddellijk.
“Ma…”
Zijn moeder keek hem aan.
Na twintig jaar.
Geen tranen.
Geen glimlach.
Alleen stilte.
Thomas liep naar haar toe.
“Waarom?”
Zijn moeder keek naar Sophie.
“Je moet haar bedanken.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Waar is Elias?”
“Veilig.”
“Geef hem aan mij.”
“Dat kan niet.”
“Hij is mijn zoon.”
“Hij is meer dan dat.”
Thomas werd woedend.
“Dat zegt iedereen!”
Zijn moeder keek hem rustig aan.
“Elias is niet gemaakt om jullie familie te redden.”
“Waarvoor dan?”
“Om een oorlog te beëindigen.”
Iedereen zweeg.
Daan fronste.
“Welke oorlog?”
Zijn moeder antwoordde:
“De oorlog tussen de families.”
Victor deed een stap naar voren.
“Je bent te vroeg gekomen.”
Ze keek hem aan.
“Je hebt nooit begrepen wanneer je moest stoppen.”
Victor lachte bitter.
“En jij wel?”
Zijn moeder antwoordde:
“Ik heb twintig jaar gewacht.”
* * *
16.42 UUR
Thomas keek naar zijn moeder.
“Vertel me alles.”
Ze knikte.
“Twintig jaar geleden ontdekte ik dat jouw vader kinderen wilde creëren die genetisch sterker waren dan hun ouders.”
“Waarom?”
“Omdat hij bang was.”
“Waarvoor?”
“Voor de ziekte.”
Thomas keek naar Daan.
“De erfelijke aandoening?”
“Ja.”
Zijn moeder vervolgde:
“Maar je vader ging te ver.”
“Wat deed hij?”
“Hij begon embryo's te combineren.”
Thomas voelde zijn maag draaien.
“En jij?”
“Ik probeerde het programma te stoppen.”
“Maar je verdween.”
“Ik werd gedwongen.”
“Door wie?”
Ze keek naar Victor.
“Door hem.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat is een leugen.”
“Je hebt mijn zoon gebruikt.”
“Om hem te beschermen.”
“Je hebt hem gestolen.”
Victor keek naar Thomas.
“Je moeder begrijpt niet wat er nodig was.”
Thomas voelde de woede oplaaien.
“Jullie hebben mij allemaal gebruikt.”
Zijn moeder antwoordde:
“Ja.”
Thomas keek haar aan.
Dat simpele antwoord brak iets in hem.
“Waarom zeg je dat zo gemakkelijk?”
“Omdat ik niet meer tegen je wil liegen.”
* * *
16.55 UUR
Sophie liep naar Thomas.
“Ik moet je nog iets vertellen.”
Thomas keek haar aan.
“Wat nu weer?”
“Toen ik beviel…”
Ze hield Lucas dichter tegen zich aan.
“De artsen zeiden dat er maar drie baby's waren.”
Thomas fronste.
“Maar jij wist dat er vier waren.”
“Ja.”
“Waarom?”
Sophie keek naar Dr. Meijer.
“Omdat hij me vertelde dat Elias apart moest worden gehouden.”
“Waarom?”
“Omdat Elias gevaarlijk zou zijn.”
Thomas keek geschokt.
“Een baby kan toch niet gevaarlijk zijn?”
Dr. Meijer antwoordde:
“Niet de baby.”
“Wat dan?”
“Wat zijn DNA kan doen.”
Thomas keek naar zijn moeder.
“Wat betekent dat?”
Zijn moeder antwoordde:
“Elias kan de genetische aandoening die onze families al generaties vernietigt volledig uitschakelen.”
Daan begreep het.
“Een genetische correctie.”
“Precies.”
Thomas keek naar Elias’ dossier.
“Dus daarom willen jullie hem.”
Zijn moeder knikte.
“Niet alleen wij.”
“Wie nog?”
Ze keek naar de deur.
“De mensen die het programma hebben gefinancierd.”
* * *
17.08 UUR
Op dat moment klonk er buiten de kliniek het geluid van auto's.
Veel auto's.
Daan liep naar een raam.
“Ze zijn hier.”
Thomas keek naar hem.
“Wie?”
Daan keek naar buiten.
“Bewapende mannen.”
Victor verstijfde.
“Dat kan niet.”
Thomas keek hem aan.
“Wie zijn dat?”
Victor antwoordde:
“De raad.”
“Welke raad?”
“De mensen die Project Vita hebben betaald.”
Sophie hield Lucas tegen zich aan.
“Ze komen voor Elias.”
Dr. Meijer knikte.
“En voor de andere drie.”
Thomas keek naar zijn kinderen.
“Nee.”
Hij pakte Mila op.
Daan nam Noa.
Sophie hield Lucas vast.
Thomas keek naar de uitgang.
“We gaan hier weg.”
Zijn moeder schudde haar hoofd.
“Er is geen uitgang.”
Thomas keek haar aan.
“Dan maken we er één.”
* * *
17.15 UUR
De eerste deur werd ingetrapt.
Mannen stormden de gang binnen.
Daan duwde Sophie achter zich.
“Blijf bij de kinderen!”
Thomas pakte een metalen stoel.
“Wie zijn jullie?”
Een man in een zwart pak liep naar voren.
“Wij zijn hier niet om jullie pijn te doen.”
Thomas lachte.
“Dat zeggen alle mensen die iets komen afpakken.”
De man keek naar Lucas.
“Geef de kinderen aan ons.”
“Nooit.”
De man keek naar Thomas.
“Je begrijpt niet wat je weigert.”
Thomas antwoordde:
“Ik begrijp één ding.”
Hij keek naar zijn dochter.
“Het zijn mijn kinderen.”
De man zei:
“Ze zijn van niemand.”
Sophie schreeuwde:
“Ze zijn geen experimenten!”
De man glimlachte.
“Dat zijn ze wel.”
Toen ging plotseling het licht uit.
Een schot klonk.
Iedereen dook naar beneden.
Toen het licht weer aanging…
was de man in het zwarte pak verdwenen.
Maar Lucas was ook weg.
Sophie schreeuwde:
“LUCAS!”
Thomas draaide zich om.
De wieg stond leeg.
Op de grond lag een klein wit kaartje.
Thomas raapte het op.
Er stond:
LUCAS WAS NOOIT HET DOEL.
Hij draaide het kaartje om.
Aan de achterkant stond:
ELIAS IS HET DOEL.
Thomas keek naar zijn moeder.
“Waar is Elias?”
Zijn moeder keek hem aan.
Haar gezicht werd wit.
“Bij jou.”
Thomas verstijfde.
“Wat?”
Ze wees naar het kleine dekentje dat Sophie naast zich had gelegd.
Thomas liep ernaartoe.
Daaronder lag geen kleding.
Geen speelgoed.
Maar een klein medaillon.
Hij opende het.
Binnenin stond een foto.
Van een baby.
Op de achterkant stond:
ELIAS — 10 AUGUSTUS 2026.
Thomas keek naar Sophie.
“Waar is hij?”
Sophie begon te huilen.
“Ik heb hem nooit gezien.”
Thomas draaide zich naar zijn moeder.
“Waar is mijn vierde kind?”
Zijn moeder antwoordde zacht:
“Hij ligt al die tijd in dit gebouw.”
Thomas keek naar de donkere gangen.
“Waar?”
Zijn moeder wees naar een deur achter Dr. Meijer.
“Onder de kliniek.”
Thomas liep naar de deur.
Op het slot stond één woord:
MOEDER.
Hij keek naar zijn moeder.
“Wat zit daarachter?”
Ze fluisterde:
“De kamer waar jij geboren bent.”
Thomas voelde zijn adem stokken.
“Mijn geboorte?”
Zijn moeder knikte.
“En daar zul je ontdekken…”
Ze keek naar Sophie.
“…waarom Sophie jou al die jaren heeft gekend.”
Thomas draaide zich om.
Sophie huilde.
“Thomas…”
“Hoe lang kende je mij?”
Sophie antwoordde niet.
Thomas liep naar haar toe.
“Hoe lang?”
Sophie keek hem aan.
En fluisterde:
“Vanaf de dag dat jij werd geboren.”
Thomas verstijfde.
Toen ging de deur achter Dr. Meijer vanzelf open.
Uit de donkere kamer klonk een babygehuil.
Een vierde baby.
Elias.
Maar toen Thomas naar binnen wilde lopen, hoorde hij een tweede stem.
Een mannenstem.
Die hij onmiddellijk herkende.
“Kom niet dichterbij, Thomas.”
Thomas bleef staan.
“Wie ben jij?”
De stem antwoordde:
“Je echte vader.”
Thomas keek naar zijn moeder.
Zij begon te huilen.
Want de man achter de deur…
was niet zijn vader die hij al die jaren had gekend.
Hij was de man die Thomas’ vader zesentwintig jaar geleden had vermoord.
En nu…
hield hij Elias in zijn armen.
WORDT VERVOLGD…
