DEEL 7 — DE ZUS DIE NOOIT BESTOND
Thomas voelde hoe de wereld om hem heen leek stil te vallen.
“Je eigen zus?”
Sophie knikte.
“Mijn zus heeft mij verraden.”
Mark keek haar geschokt aan.
“Je hebt me nooit verteld dat ze nog leefde.”
Sophie antwoordde:
“Omdat ik dacht dat ze dood was.”
Thomas keek tussen hen heen en weer.
“Wie is ze?”
Sophie haalde diep adem.
“Isabel.”
Emma keek plotseling op.
“Isabel leeft.”
Thomas keek haar aan.
“Ken je haar?”
“Ze kwam naar de kliniek.”
“Wanneer?”
“Toen ik nog klein was.”
Emma’s stem begon te trillen.
“Ze zei dat ze mijn tante was.”
Sophie sloot haar ogen.
“Dat was ze.”
“En wat deed ze?”
Emma antwoordde:
“Ze nam mijn bloed af.”
Thomas keek naar Sophie.
“Waarom?”
Sophie zei:
“Omdat Isabel voor Adrian werkte.”
Mark schudde zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
Sophie keek hem aan.
“Je kent haar niet zoals ik.”
“Wie is Isabel?”
“Mijn oudere zus.”
“En waar is ze nu?”
Sophie keek naar de telefoon.
“Dichterbij dan je denkt.”
Op dat moment verscheen er een nieuwe melding op Thomas’ scherm.
Een onbekend nummer.
Een foto.
Lina en Eva.
Dit keer zaten ze in een kamer met witte muren.
Achter hen stond een vrouw.
Thomas zoomde in.
Een blonde vrouw.
Midden vijftig.
Koude blauwe ogen.
Sophie zag de foto.
Ze verstijfde.
“Isabel.”
Thomas keek haar aan.
“Je kent haar gezicht.”
“Ik zou haar overal herkennen.”
“Dan bellen we haar.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat is precies wat ze wil.”
Thomas keek naar Mark.
“Waar is Victor?”
Niemand antwoordde.
Mark keek naar de grond.
“Hij is dood.”
Thomas verstijfde.
“Waar?”
“Bij de ingang van de kliniek.”
Sophie sloot haar ogen.
“Hij heeft ons tijd gegeven.”
Thomas keek naar Emma.
Het meisje huilde stilletjes.
“Hij was mijn vader.”
Thomas legde een hand op haar schouder.
“Hij probeerde je te beschermen.”
Emma keek hem aan.
“Te laat.”
Thomas wilde antwoorden, maar zijn telefoon ging opnieuw.
Deze keer was het geen bericht.
Een video.
Hij drukte erop.
Isabel verscheen op het scherm.
Ze zat achter een tafel.
Lina en Eva zaten naast haar.
Ze waren vastgebonden, maar leken ongedeerd.
“Goedenavond, Thomas.”
Thomas voelde zijn kaak aanspannen.
“Laat de kinderen gaan.”
Isabel glimlachte.
“Je klinkt precies als je vader.”
Thomas verstijfde.
“Mijn vader?”
Sophie keek hem aan.
Isabel vervolgde:
“Je dacht toch niet dat ik zomaar wist wie jij was?”
Thomas keek naar Mark.
“Wat bedoelt ze?”
Mark zei niets.
Isabel keek recht in de camera.
“Je vader werkte vroeger ook voor Helix.”
Thomas voelde zijn adem stoppen.
“Dat is onmogelijk.”
Sophie keek hem geschokt aan.
“Je vader was rechercheur?”
Thomas knikte langzaam.
“Hij stierf toen ik twaalf was.”
Isabel glimlachte.
“Hij stierf niet zomaar.”
Thomas voelde zijn handen trillen.
“Wat heb je met hem te maken?”
Isabel antwoordde:
“Hij ontdekte het eerste experiment.”
“Welk experiment?”
“Het experiment dat later Emma werd.”
Emma keek naar het scherm.
Isabel zag haar.
Haar glimlach verdween.
“Daar ben je.”
Emma zei niets.
“Je hebt me jarenlang laten geloven dat je dood was.”
Emma antwoordde:
“Je hebt me jarenlang gezocht.”
“Ja.”
“Waarom?”
Isabel leunde naar voren.
“Omdat jij het bewijs bent dat mijn broer gelijk had.”
Thomas vroeg:
“Waarvan?”
Isabel keek hem aan.
“Dat sommige mensen hun lichaam kunnen laten herstellen.”
Thomas begreep het niet.
“Dat klinkt als onzin.”
“Dat is precies wat je vader ook zei.”
Thomas voelde zijn maag samentrekken.
“Wat gebeurde er met hem?”
Isabel glimlachte.
“Hij kreeg dezelfde keuze als Victor.”
“Welke keuze?”
“Meewerken.”
Thomas keek naar Sophie.
“En als hij weigerde?”
Isabel antwoordde:
“Dan verdween hij.”
Thomas voelde een koude woede door zich heen gaan.
“Jij hebt mijn vader vermoord.”
Isabel schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wie dan?”
Ze keek naar Mark.
“Vraag het aan je collega.”
Thomas draaide zich langzaam om.
Mark stond doodstil.
“Mark?”
Mark keek hem aan.
“Ik was er.”
Thomas voelde zijn hart zakken.
“Bij mijn vaders dood?”
Mark knikte.
“Waarom?”
“Omdat hij mij smeekte om jou te beschermen.”
Thomas kon nauwelijks ademhalen.
“En je hebt mij nooit iets verteld.”
“Je was twaalf.”
“Dat is geen antwoord.”
“Je zou doelwit zijn geworden.”
Thomas liep naar hem toe.
“Wie heeft hem vermoord?”
Mark zweeg.
Thomas greep hem bij zijn jas.
“Wie?”
Mark fluisterde:
“Adrian.”
Sophie keek naar het scherm.
Isabel lachte.
“Eindelijk.”
Thomas draaide zich naar haar.
“Wat wil je?”
“Emma.”
“Waarom?”
“Ze moet terug.”
Emma stapte naar voren.
“Ik ga nergens heen.”
Isabel keek haar aan.
“Dat beslis jij niet.”
Emma antwoordde rustig:
“Jawel.”
Isabel fronste.
Emma glimlachte.
“Want ik heb nog iets wat jij niet weet.”
De glimlach van Isabel verdween.
“Wat?”
Emma keek naar Thomas.
“De originele opname.”
Thomas begreep het meteen.
“Welke opname?”
Emma antwoordde:
“De opname van de eerste test.”
Isabel werd bleek.
“Waar is die?”
“Op een plek waar je nooit zult zoeken.”
“Waar?”
Emma keek naar haar moeder.
Sophie begon te huilen.
“Emma, niet.”
“Ze moeten het weten.”
Thomas vroeg:
“Wat staat erop?”
Emma antwoordde:
“De eerste keer dat Adrian het experiment uitvoerde.”
“Op wie?”
Emma keek naar Lina en Eva op het scherm.
“Op mijn moeder.”
Sophie sloot haar ogen.
Thomas keek geschokt.
“Wat?”
Emma zei:
“Mijn moeder was niet alleen een getuige.”
“Wat was ze dan?”
Emma keek hem aan.
“Het eerste proefpersoon.”
Thomas draaide zich naar Sophie.
“Is dat waar?”
Sophie huilde.
“Ja.”
“Waarom heb je dat verborgen?”
“Omdat ik dacht dat mijn kinderen veilig zouden zijn als niemand de waarheid kende.”
Isabel lachte zacht.
“Maar nu weet iedereen het.”
Thomas keek naar haar.
“Waar zijn de meisjes?”
Isabel wees achter zich.
“Ze zijn veilig.”
“Laat ze zien.”
Ze draaide de camera.
Lina en Eva zaten op een bed.
Lina keek recht in de camera.
Ze bewoog haar lippen.
Thomas kon nauwelijks horen wat ze zei.
Maar hij las het.
NIET VERTROUWEN.
Thomas keek opnieuw naar het scherm.
Isabel draaide de camera terug.
“Kom naar de oude haven.”
“Wanneer?”
“Nu.”
“En als ik niet kom?”
Isabel glimlachte.
“Dan krijgen Lina en Eva dezelfde behandeling als Emma.”
Thomas voelde woede door zich heen trekken.
“Raak hen niet aan.”
“Dan kom je.”
De verbinding werd verbroken.
Thomas keek naar Mark.
“Waar is de oude haven?”
Mark antwoordde:
“De oude Helix-opslag.”
Sophie werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Waarom?”
“Omdat die opslag tien jaar geleden is afgebrand.”
Thomas keek naar haar.
“Dus?”
Sophie fluisterde:
“Als Isabel daar nu is…”
Ze keek naar Emma.
“…dan betekent het dat iemand die brand heeft overleefd.”
Emma zei zacht:
“Niet iemand.”
Thomas keek haar aan.
“Wie dan?”
Emma antwoordde:
“Mijn echte moeder.”
Sophie verstijfde.
“Emma…”
Het meisje keek haar moeder aan.
“Jij bent mijn biologische moeder.”
Ze wees naar het scherm.
“Maar zij…”
Isabel verscheen opnieuw in beeld.
Emma fluisterde:
“…is mijn tweede moeder.”
Thomas keek geschokt.
“Hoe kan dat?”
Isabel glimlachte.
En zei:
“Omdat Emma nooit door één vrouw is geboren.”
De video stopte.
Thomas keek naar het zwarte scherm.
En toen begreep hij dat het geheim van Helix veel groter was dan een illegaal experiment.
Het ging over iets wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden.
Emma was niet geboren zoals andere kinderen.
