DEEL 2 — DE STEM VAN DE DOOD
Thomas Vermeer voelde hoe zijn vingers verkrampten rond zijn telefoon.
Niemand in het politiebureau bewoog.
Zelfs de regen buiten leek plotseling stiller te klinken.
Op het scherm stond nog steeds het videobestand.
Een donkere kamer.
Een zwakke lamp.
En de stem van Sophie de Graaf.
De vrouw die volgens het officiële dossier al acht maanden dood was.
“Mijn man heeft mij niet vermoord…”
Thomas keek naar Victor.
Victor stond doodstil.
Zijn gezicht was bleek geworden.
“Zet dat uit,” zei hij zacht.
Thomas reageerde niet.
De opname ging verder.
“Maar hij heeft ervoor gezorgd dat iedereen denkt dat ik dood ben.”
Een korte stilte.
Daarna hoorde Thomas een metalen geluid, alsof iemand een deur achter de vrouw sloot.
Sophie fluisterde:
“Als mijn dochters dit ooit horen… Lina, Eva… luister goed.”
Lina begon te huilen.
“Dat is mama.”
Thomas keek haar aan.
“Je hebt haar stem eerder gehoord?”
Lina knikte.
“Papa zei dat ik haar moest vergeten.”
Victor zette een stap vooruit.
“Ze liegt.”
Thomas richtte zijn blik op hem.
“U beweert dat uw vrouw acht maanden geleden is overleden.”
“Dat is zo.”
“Maar we luisteren nu naar haar stem.”
Victor haalde diep adem.
“Een opname kan worden vervalst.”
Thomas wist dat hij gelijk had.
Maar er was iets aan Victors gezicht.
Geen verdriet.
Geen verbazing.
Alleen angst.
En dat was veelzeggend.
Thomas gebaarde naar zijn collega.
“Sluit de deuren.”
De collega trok onmiddellijk de beveiligde deur dicht.
Victor keek om zich heen.
“Agent, u maakt een grote fout.”
“Dat bepalen we later.”
Thomas keek naar Lina.
“Waar hebben jullie deze opname vandaan?”
“Van mama.”
“Wanneer heeft ze die aan jullie gegeven?”
Lina schudde haar hoofd.
“Dat heeft ze niet gedaan.”
“Hoe dan?”
“Papa dacht dat wij sliepen.”
Thomas hurkte opnieuw voor haar neer.
“Vertel me precies wat er gebeurd is.”
Lina keek naar Eva.
Haar zus lag nog steeds op de grond, maar haar ademhaling was inmiddels rustiger.
“Vanavond nam papa ons mee naar de garage.”
“Waarom?”
“Hij zei dat we onze spullen moesten pakken.”
“Waar wilde hij naartoe?”
Lina slikte.
“Hij zei dat we naar een andere stad zouden gaan.”
Thomas fronste.
“Welke stad?”
“Dat zei hij niet.”
“En toen?”
“Eva wilde haar knuffel uit de auto halen.”
Lina keek naar de sleutel in haar hand.
“Toen zag ik de koffer.”
Thomas voelde opnieuw die koude rilling.
“De koffer waarin jij dacht dat je moeder lag?”
“Ja.”
“Wat zag je precies?”
Lina sloot haar ogen.
“Een vrouw.”
“Was het je moeder?”
“Dat weet ik niet.”
“Waarom zei je dan dat het je moeder was?”
Lina keek hem aan.
“Omdat ze dezelfde ketting droeg.”
Thomas keek naar Victor.
“Waar is die koffer nu?”
Victor zweeg.
Lina antwoordde voor hem.
“Niet meer in de auto.”
Thomas keek naar haar.
“Waar dan?”
“Papa heeft hem naar een opslagplaats gebracht.”
“Welke?”
Lina wees naar haar vader.
“Hij weet het.”
Victor glimlachte zwak.
“Een kind kan zich dingen verbeelden.”
Thomas stond op.
“En toch wist uw dochter dat u een ambulance had gebeld voordat wij het u vertelden.”
Victors glimlach verdween.
Thomas liep naar zijn computer.
Hij controleerde de ambulanceoproep.
De melding was om 02:11 uur geplaatst.
De beller had gezegd dat een zevenjarig meisje van de trap was gevallen.
Maar de locatie van de oproep was niet het huis van Victor.
Het was een verlaten industrieel terrein aan de rand van Rotterdam.
Thomas voelde zijn hart sneller kloppen.
Hij keek naar zijn collega.
“Waar woont deze familie?”
“Wassenaar.”
Thomas keek opnieuw naar het scherm.
“Dus waarom werd de ambulance gebeld vanaf een industrieterrein?”
Niemand antwoordde.
Victor draaide zich plotseling om.
“Mijn dochters zijn in gevaar.”
Thomas keek hem scherp aan.
“Dat ben ik met u eens.”
“Dan moet u mij laten gaan.”
“Nee.”
Victor keek hem recht aan.
“U begrijpt niet wat daar ligt.”
Thomas liep langzaam naar hem toe.
“Vertel het me.”
Victor zweeg.
“Waar is die opslagplaats?”
Geen antwoord.
“Wat ligt daar?”
Victor keek naar zijn dochters.
Toen fluisterde hij:
“Bewijs.”
Thomas fronste.
“Waarvan?”
Victor slikte.
“Van wat mijn vrouw heeft gedaan.”
Lina begon hard te huilen.
“Nee!”
Victor keek naar haar.
“Lina…”
“Je liegt!”
Thomas draaide zich naar het meisje.
“Wat heeft je moeder gedaan?”
Lina schudde haar hoofd.
“Ze heeft niets gedaan.”
Victor antwoordde:
“Dat weet je niet.”
“Jawel!”
Lina kneep haar vuisten samen.
“Mama wilde ons beschermen.”
Victor verstijfde.
Thomas zag dat onmiddellijk.
“Beschermen tegen wat?”
Lina keek naar Eva.
Toen fluisterde ze:
“Tegen papa.”
Op dat moment klonk er buiten een harde klap.
Iedereen draaide zich om.
Een van de politieauto's buiten had zijn alarm aangezet.
Een agent rende naar binnen.
“Thomas!”
“Wat?”
“Er staat een onbekende auto achter het bureau.”
“Kenteken?”
“Geen kentekenplaten.”
Thomas keek naar Victor.
Victor werd plotseling doodstil.
“Ze hebben ons gevonden,” fluisterde hij.
“Wie?”
Victor antwoordde niet.
Thomas pakte zijn portofoon.
“Alle eenheden, blijf binnen. Niemand verlaat het gebouw.”
Maar voordat iemand kon reageren, gingen de lichten uit.
Het politiebureau werd volledig donker.
Eva begon te gillen.
Lina greep haar zus vast.
“Niet bewegen!”
Thomas trok zijn zaklamp.
“Blijf achter me!”
In het donker klonk een geluid.
Een deur.
Daarna voetstappen.
Langzaam.
Eén.
Twee.
Drie.
Iemand liep door de hal.
Thomas hield zijn adem in.
“Politie! Blijf staan!”
De voetstappen stopten.
Toen klonk een stem.
Een vrouwenstem.
Zacht.
Bijna fluisterend.
“Thomas Vermeer?”
Thomas verstijfde.
Hij kende die stem.
Niet persoonlijk.
Maar uit tientallen politiedossiers.
Hij had haar stem eerder gehoord.
Op oude geluidsopnames.
De stem van een vrouw die volgens officiële documenten acht maanden geleden was overleden.
“Sophie?”
Een schaduw verscheen in de deuropening.
Lina begon te huilen.
“Mama…”
Thomas richtte zijn zaklamp omhoog.
Een vrouw stond daar.
Bleek.
Doorweekt.
Met dezelfde ketting als op de opname.
Ze keek naar haar dochters.
Daarna naar Victor.
Victor deed een stap achteruit.
Sophie zei slechts één zin:
“Laat hem niet bij de kinderen komen.”
Victor keek haar aan alsof hij een geest zag.
“Dat kan niet…”
Sophie antwoordde:
“Je had me nooit moeten laten leven.”
Thomas draaide zich naar Victor.
“Wat bedoelt ze?”
Victor zei niets.
Toen begon Sophie opnieuw te spreken.
“Agent… u moet naar die opslagplaats.”
“Waarom?”
Ze keek naar Lina.
“Want daar ligt niet alleen bewijs van wat Victor heeft gedaan.”
Ze haalde een kleine USB-stick uit haar jas.
“Daar ligt ook het bewijs dat…”
Plotseling klonk er een schot buiten.
Sophie viel op haar knieën.
Thomas rende naar haar toe.
“Blijf bij me!”
Maar voordat hij haar kon opvangen, fluisterde ze:
“Uw eigen collega…”
Thomas keek geschokt.
“Wat?”
Sophie greep zijn arm.
“Uw eigen collega werkt voor hem.”
Daarna zakte ze bewusteloos in zijn armen.
Thomas keek langzaam de donkere gang in.
Achter hem hoorde hij een pistool klikken.
En toen zei een bekende stem:
“Leg je wapen neer, Thomas.”
Thomas draaide zich langzaam om.
Zijn eigen collega stond achter hem.
Met getrokken wapen.
En op zijn gezicht stond dezelfde glimlach die Thomas enkele minuten eerder bij Victor had gezien.
