De ruitenwissers van mijn Volvo sloegen op het hoogste tempo heen en weer, maar ze konden de watermassa die uit de hemel viel nauwelijks verwerken. De weg van Landgoed Wolfslaar naar de Veilingkade lag er verlaten bij. Breda leek uitgestorven onder het geweld van de novemberstorm. De lantaarnpalen wierpen een gelig, spookachtig licht op het natte asfalt. Naast mij op de bijrijdersstoel zat Ellen. Ze starde strak voor zich uit, haar lippen stijf op elkaar geprest.
"Praat," zei ik hard. Mijn handen klemden zich zo vast om het stuur dat mijn knokkels wit uitsloegen. "Je gaat me nu alles vertellen. Geen ontwijkende antwoorden meer. Is Lars mijn zoon?"
Ellen haalde diep adem. Het geluid van de motor en de kletterende regen vulde de cabine.
"Lars is jouw zoon, Willem," zei ze, zonder haar ogen van de weg te halen. "Ik zweer het je op het leven van Lotte. Ik heb nooit iets met Henk gehad. Wat hij op dat bandje zei... dat hij je zou vertellen 'wie Lars echt is'... dat was bluf. Henk wilde dat ik hem geld gaf uit de kluis van de houthandel. Hij wist dat als jij zou twijfelen aan het vaderschap van Lars, je wereld in elkaar zou storten. Hij gebruikte het als chantage."
"En waarom liet je hem niet gewoon naar mij toe komen?" brulde ik. Ik sloeg met mijn vlakke hand op het stuur. De claxon gaf een korte, angstaanjagende stoot. "Waarom ging je met hem in discussie?! Waarom zei je dat hij al dood was?!"
"Omdat Henk ons allemaal kapot maakte!" beet ze van zich af, en voor het eerst zag ik tranen in haar ogen glinsteren door de lichten van het tegemoetkomende verkeer. "Je broer was een gokker, Willem! Een verslaafde! Hij had niet alleen het geld van de houthandel vergokt, hij had schulden gemaakt bij gasten uit het Antwerpse milieu. Lieden die niet praten, maar schieten. Die nacht... 14 november 1999... kwam Henk niet naar mij voor hulp. Hij kwam geld eisen dat er niet was. En als ik het hem niet gaf, zou hij de schuld op jouw naam zetten. Hij had jouw handtekening al vervalst op de kredietoverenkomsten!"
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Henk. Mijn lieve, vrolijke broer Henk. Was hij echt zo diep gezonken? Of was dit weer een van Ellens ingenieuze verhalen om haar eigen hachje te redden?
"En de auto?" vroeg ik. "Lars zei dat je weet wie er die nacht écht achter het stuur zat."
Ellen zweeg. De Volvo sloeg af naar het industrieterrein bij de Veilingkade. De omgeving veranderde van groene lanen in grauwe, verpauperde loodsen, roestige hekwerken en afgedankte containers. Aan het einde van de doodlopende weg doemde het oude pand van 'Verhoeven Houtimport' op. Het houten gebouw, ooit een trots symbool van ons familiebedrijf, zat vol met gaten, de ramen waren dichtgetimmerd met spaanplaat en het dak hing deels door.
En daar, vlak voor het roestige hek, stond een bekende zwarte Volkswagen Golf geparkeerd. De auto van Lars. De motor was uit, maar de koplampen brandden nog stil in de regen.
"Hij is binnen," fluisterde ik.
Ik zette de Volvo stil achter Lars’ auto en trok de handrem aan. Vóórdat ik het contact kon afzetten, greep Ellen mijn arm vast.
"Willem, luister naar me," zei ze met dringende stem. "Op het tweede bandje staat niet alleen een gesprek. Er staat een bekentenis op. Als Lars dat bandje afspeelt, zal hij dingen horen die het gezin definitief vernietigen. En ergens anders in deze stad... is er iemand die via het beveiligingssysteem van dit pand een signaal krijgt als er iemand binnenkomt."
"Wat voor signaal?" vroeg ik geïrriteerd. "Dat pand staat al twintig jaar leeg! Er is geen stroom!"
"Er is wel stroom," zei Ellen ijzig. "Het pand is nooit van ons gebleven, Willem. De bank heeft het nooit geveild. Het staat op naam van een dekmantelbedrijf uit Rotterdam. Een bedrijf dat eigendom is van de mannen aan wie Henk zijn schulden had."
Ik keek haar sprakeloos aan. De wereld om me heen leek in te storten. Twintig jaar lang dacht ik dat ik het verleden achter me had gelaten. Twintig jaar lang dacht ik dat Henk een tragisch ongeluk had gehad toen zijn auto in de mist het Wilhelminakanaal in reed. En nu bleek mijn hele leven omringd door een netwerk van leugens, schulden en moord.
Ik duwde de autodeur open. De koude wind en de striemende regen sloegen meteen in mijn gezicht. Ik trok mijn jas dicht en rende naar het hek. Het kettingslot was doorgeknipt; de verse snijsporen glommen in het licht van mijn koplampen. Lars was hier met zwaar gereedschap naartoe gekomen. Hij was voorbereid.
"Lars!" schreeuwde ik, terwij ik door het soppende gras naar de ingang van het oude kantoor rende. "Lars, kom naar buiten! Het is gevaarlijk!"
Ellen volgde me op de voet, haar hoge hakken zakten weg in de modder.
We kwamen bij de houten voordeur, die op een kier stond. Binnen was het aardedonker. De geur van vermolmd hout, vocht en oude papieren kwam ons tegemoet. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en zette de zaklamp aan. De felwitte lichtstraal sneed door de duisternis van de ontvangsthal. overal lagen oude ordners, gebroken glas en gescheurd isolatiemateriaal.
"Lars?" riep ik zachter.
Ergens boven ons, op de eerste verdieping waar vroeger onze kantoren waren, klonk het geluid van kraakende vloerdelen. En daarna... het zachte, ritmische geklik van een cassettebandje dat werd doorgespoeld.
"Hij is in jouw oude kantoor," fluisterde Ellen achter me.
We liepen voorzichtig de kraak houten trap op. Elke trede leek een oorverdovend geluid te maken in de melancholische stilte van het pand. Mijn hart zat in mijn keel. Ik was niet alleen bang voor wat we boven zouden aantreffen; ik was doodsbang voor wat er op dat tweede bandje stond.
Bovenaan de trap leidde een smalle gang naar de deur van mijn oude werkkamer. Onder de deur door scheen een flauw, geel licht. Lars had een zaklamp op het bureau gezet.
Ik duwde de deur langzaam open.
Lars zat achter het oude, stoffige eikenhouten bureau waar ik vroeger mijn offertes schreef. Hij had zijn colbert uitgetrokken; zijn overhemd was nat van de regen. Op het bureau stond een tweede cassette-afspeler, groter en moderner dan die op de bruiloft. Naast het apparaat lag een plastic hoesje met een tweede microcassette.
Lars keek niet op toen we binnenkwamen. Hij staarde naar de cassette-afspeler, zijn vingers rustend op de 'Play'-knop.
"Je bent gekomen, pap," zei hij met een ijzige, emotieloze stem. "En je hebt haar meegenomen. Mooi. Dan kunnen we samen naar de finale luisteren."
"Lars, stop hiermee," zei ik wanhopig. Ik deed een stap naar voren. "Alsjeblieft. Geef me dat bandje. We lossen dit samen op. Ik weet niet wat er vijfentwintig jaar geleden is gebeurd, maar dit is niet de manier!"
"Nee, pap," zei Lars, en hij keek me nu recht in de ogen. er brandde een wild, gevaarlijk vuur in zijn blik. "Dit is de enige manier. Jij hebt vijfentwintig jaar lang in een sprookje geleefd. Je dacht dat mama een heilige was. Je dacht dat oom Henk een dief was die er vandoor ging met het geld. Maar wil je weten wie er die nacht in Henk zijn auto zat toen hij het kanaal in reed? Wil je weten wie het gas pedaal heeft ingedrukt?!"
"Lars, nee!" schreeuwde Ellen. Ze wilde naar het bureau rennen, maar ik hield haar tegen.
"Laat hem praten, Ellen!" brulde ik.
Lars glimlachte koud. Hij drukte op de knop.
De luidspreker ruisde. En toen klonk er een stem. Geen stem van Henk. Geen stem van Ellen.
Het was de stem van een jongeman. Een stem die oversloeg van de puberale angst.
"Mama... hij beweegt niet meer... er zit overal bloed... wat moet ik doen?! Hij is dood, mama! Ik heb oom Henk vermoord!"
Mijn wereld bleef stilstaan. Het bloed in mijn aderen bevroor. Ik herkende die stem. Het was niet de stem van een vreemde. Het was de stem van een vijftienjarige jongen.
Het was de stem van Lars.
Voordat iemand iets kon zeggen, klonk er beneden in de hal een luid gekraak van brekend glas. De zware slagen van snelle, harde voetstappen op de houten trap vulden het pand.
Lars verstijfde. Ellen slaakte een gil. En uit de duisternis van de gang doemde een lange, donkere gedaante op, gehuld in een zwarte regenjas, met een getrokken pistool in zijn hand.
