De explosie van Loods 42 blies een schokgolf over de Waalhaven. De hitte van de vuurzee was zelfs vanaf onze positie voelbaar. Zwarte, dikke rookwolken verstikten de middagzon, en brandende brokstukken vielen als een dodelijke regen neer op de kade en in het water van de Schelde.
"Ze vluchten via het water!" schreeuwde Inspecteur De Wit, wijzend naar de kade achter de brandende loods.
Een krachtige, zwarte speedboot met twee zware buitenboordmotoren schoot met brullend kabaal weg van de steiger. Aan boord zag ik drie gedaantes: Karel achter het stuur, de vrouwelijke nep-rechercheur die wanhopig de trossen losgooide, en Baron Von der Heyde die strak op de achterbank zat, zijn wandelstok nog steeds in zijn hand geklemd.
"Dat laten we niet gebeuren!" riep een Belgische politie-officier die naar onze wagen was gerend. "Langs hier! De federale scheepvaartpolitie ligt klaar bij Kade 44!"
De Wit, Lotte en ik aarzelden geen seconde. We volgden de Belgische officier over het dok naar een snelle, grijze patrouilleboot van de Belgische Federale Politie die met draaiende motoren aan de steiger lag.
"Lotte, jij blijft hier!" zei ik dringend, terwij ik haar bij haar schouders greep. "Het is te gevaarlijk!"
"Geen sprake van, pap!" beet ze van zich af. Haar blik was rotsvast. "Ik heb mama verloren, Lars ligt in het ziekenhuis en jij bent neergeschoten. Ik laat je niet alleen op die boot gaan!"
Ik zag de onverzettelijkheid in haar ogen — dezelfde eigenwijze trek die mijn zoon had. Ik wiste dat argumenten geen zin meer hadden. "Blijf achter de kapitein," zei ik dof.
We sprongen aan boord. De kapitein goot de hendels van de zware dieselmotoren vol open. De patrouilleboot schoot met een krachtige rots uit de steiger en sneed met hoge snelheid door de golven van de brede Schelde, de zwarte speedboot achterna.
De Schelde was op dit uur van de dag een hectische waterweg. Gigantische container- en vrachtschepen bewogen zich langzaam door de vaargeul, hun boeggolven creëerden gevaarlijke, metershoge watermuren.
Karel stuurde de speedboot met roekeloze snelheid tussen twee enorme zeeschepen door. Hij maakte gebruik van de beperkte wendbaarheid van de grote schepen om de politie af te schudden.
"Hij probeert de internationale wateren te bereiken!" schreeuwde de Belgische kapitein over het lawaai van de motoren en de wind heen. "Als hij de grens met Vlissingen oversteekt, wordt de procedure ingewikkeld!"
"Geef gas!" brulde De Wit, terwij hij zich vastklemde aan de reling van de patrouilleboot.
Onze boot stampten hevig op de golven. Het koude Scheldewater sloeg over de boeg en doordrenkte onze kleding, maar niemand lette erop. Mijn ogen waren strak gericht op de zwarte speedboot die vijfhonderd meter voor ons lag.
In mijn binnenzak voelde ik de strakke vorm van de microcassette. het origineel. De sleutel tot alles.
Plotseling draaide de vrouwelijke nep-rechercheur op de speedboot zich om. Ze hief een zwaar automatisch geweer op en begon gericht te vuren op onze patrouilleboot!
RAT-AT-AT-AT-AT!
Kogels ketsten met een ijzingwekkend fluitend geluid af op de stalen opbouw van de patrouilleboot. Het glas van de stuurhut versplinterde. Lotte slaakte een gil en dook samen met mij naar de vloer van het dek.
"DEKKEN!" schreeuwde de kapitein, terwij hij de boot een scherpe wending liet maken om uit de vuurlijn te blijven.
Inspecteur De Wit dook achter de opbouw, hief zijn dienstwapen en vuurde drie gecontroleerde schoten af op de speedboot. Eén van de kogels raakte een van de buitenboordmotoren van de vluchtelingen.
Een zwarte rookwolk schoot uit de rechter motor van de speedboot. De wagen begon hevig te trillen en verloor direct de helft van zijn snelheid.
"Scherp geschoten, inspecteur!" riep de kapitein.
Met nog maar één werkende motor was de speedboot kansloos against onze snellere patrouilleboot. Binnen twee minuten hadden we de afstand verkleind tot minder dan vijftig meter.
Karel stuurde de gehavende speedboot wanhopig richting een verlaten, verroest ponton dat midden in de rivier verankerd lag — een oud aanlegplatform voor baggerschepen.
Met een harde klap ramde de speedboot het ponton. De vrouwelijke nep-rechercheur werd door de impact overboord geslagen en verdween in het wilde, zwarte water van de Schelde.
Karel en Von der Heyde krabbelden overeind op het natte, roestige dek van het ponton. Karel had zijn pistool nog steeds vast. Von der Heyde, zijn chique pak verwoest en doordrenkt met rivierwater, klemde zich vast aan een stalen bolder.
Onze patrouilleboot legde met een harde stoot aan tegen het ponton.
"POLITIE! WAPENS NEERLEGGEN!" schreeuwde De Wit, terwij hij samen met drie Belgische agenten het ponton op stormde met hun wapens in de aanslag.
Karel keek om zich heen. hij was ingesloten. Aan de ene kant de gewapende politiemensen, aan de andere kant het kolkende water van de Schelde. His gezicht vertrok in een waanzinnige grimas.
"Ik ga niet naar de gevangenis!" brulde hij.
Hij richtte zijn pistool recht op Inspecteur De Wit.
KNALL! KNALL!
De Belgische agenten aarzelden geen seconde. Twee schoten weerklonken simultaan. Karel werd in zijn borst geraakt. His ogen openden zich wijd in shock, zijn pistool viel uit zijn hand en met een doffe klap stortte hij achterover, het water in. De stroom sleurde zijn lichaam direct mee.
Baron Von der Heyde bleef als enige over. hij liet zijn wandelstok vallen op de roestige platen. His aristocratische houding was volledig verdwenen. hij zag eruit als een oude, gebroken man.
"Niet schieten..." fluisterde hij, zijn handen trillend in de lucht hefend. "Alsjeblieft... niet schieten."
De Belgische agenten overmeesterden hem snel, duwden hem op zijn knieën en sloegen de handboeien om zijn polsen.
Ik stapte het ponton op, meegesleept door Lotte. Ik liep langzaam naar de geboeide Baron Von der Heyde toe.
Hij keek op naar mij. In zijn ogen las ik niet langer superioriteit, maar de doffe angst van een gevallen machthebber.
"Het is voorbij, Von der Heyde," zei ik rustig. Ik haalde het zwarte microcassettebandje uit mijn zak en hield het voor zijn gezicht. "Dit bandje gaat naar het Nederlands en Belgisch openbaar ministerie. De hele wereld zal weten wat jullie gedaan hebben."
Von der Heyde sloot zijn ogen en boog zijn hoofd in berusting.
Lotte klemde haar arm om mijn middel. We stonden samen op het ponton midden op de Schelde, terwij de zon door het wolkendek brak en het water met een gouden glans verlichtte.
De jacht was voorbij. De waarheid was boven water. Maar de weg naar herstel voor onze familie zou lang en pijnlijk zijn.
