De koplampen van de zwarte SUV schenen fel in mijn binnenspiegel en verblindden me half. Mijn handen klemden zich zo vast om het stuur dat mijn knokkels wit uitsloegen. De regen werd steeds heviger en de ruitenwissers tikten in een razend tempo over de voorruit.
"Hij komt dichterbij!" riep Daniel, terwijl hij angsting achterom keek. "Laura, versnel!"
"Ik rijd al tachtig op een smalle polderweg!" schreeuwde ik terug. "Als ik sneller ga, vliegen we uit de bocht!"
Op de achterbank lag Elisabeth, stil en verzwakt. "Pas op..." fluisterde ze zwak. "Marcus heeft overal mensen... hij laat ons niet zomaar ontkomen..."
De weg kronkelde door het duistere polderlandschap buiten het dorp. Links van ons lag een diepe vaart, rechts een rij hoge bomen. De zwarte SUV versnelde ineens en kwam vlak achter onze bumper rijden. Met een harde klap Ramde het zware voertuig de achterkant van mijn auto.
Het stuur sloeg bijna uit mijn handen. De auto slingerde gevaarlijk over het natte asfalt.
"Hij probeert ons van de weg te drukken!" gilde Daniel.
"Hou je vast!" riep ik.
Ik trapte vol op de rem. Het was een gok, maar het werkte. De SUV verwachtte de plotselinge vertraging niet en schoot met een schurend geluid langs onze linkerzijde. In een split second keek ik op zij. Achter de getinte ruiten van de SUV zag ik het silhouet van een man met een strak gezicht en een mobiele telefoon aan zijn oor.
Zodra hij ons voorbij was, stuurde ik scherp naar rechts, een smal onverhard boerenpad op dat tussen twee maïsvelden door liep. De banden verloren even hun grip in de modder, maar de auto herstelde zich en schoot de duisternis in.
Ik deed onmiddellijk de koplampen uit.
Het was levensgevaarlijk om in het stikdonker over een modderpad te rijden, maar het was onze enige kans. In de achteruitkijkspiegel zag ik de rode remlichten van de SUV oplichten toen de bestuurder doorhad dat hij ons kwijt was. Hij stopte op de hoofdweg en keek zoekend rond, maar onze auto was opgeslokt door het duister van het boerenland.
Ik reed stapvoets verder over het hobbelige pad, totdat we bij een verlaten boerenschuur kwamen. Ik parkeerde de auto achter de schuur, ver uit het zicht van de weg, en zette de motor uit.
Het werd oorlogsstil in de auto, afgezien van de tikkende regen op het dak en onze zware ademhaling.
"Leven we nog?" fluisterde Daniel na een paar minuten.
"Voorlopig wel," zei ik, terwijl ik mijn zweet van mijn voorhoofd veegde. "Maar we kunnen niet naar mijn huis. Als ze mijn kenteken hebben nagetrokken, staan ze daar al op ons te wachten."
"We moeten naar de politie," zei Daniel wanhopig.
"Nee!" zei Elisabeth plotseling met verrassend krachtige stem vanaf de achterbank. Ze ging moeizaam rechtop zitten. "Geen politie. De politie in deze regio staat onder controle van de stichting. Marcus’ vader had de korpschef jarenlang in zijn zak. Je weet niet wie je kunt vertrouwen."
"Wat moeten we dan doen?" vroeg ik. Ik pakte het lederen dossier dat op de passagiersstoel lag. "We hebben de bewijzen. Wat staat hier precies in?"
Ik zette het kleine leeslampje van de auto aan en sloeg de map open. De pagina's waren vergeeld en roken naar vocht, maar de tekst was nog duidelijk leesbaar.
Het eerste document was een lijst met namen. Tientallen namen van kinderen, geboortedata en de namen van de 'geadopteerde' echtparen. Mijn ogen scanden de lijst totdat ik stopte bij mijn eigen naam.
Laura Vermeer — Geboren: 14 mei 1988. Biologische moeder: Elisabeth Vermeer. Ontvanger: Margaret en Robert Jansen. Bedrag: 150.000 gulden.
Het zien van een prijskaartje achter mijn eigen naam snijd dieper dan welke fysieke wond dan ook. Ik was gekocht. Mijn hele leven was gefinancierd als een zakelijke transactie.
Maar er stond nog iets anders in het dossier. Een apart vel papier met een rode stempel: CONFIDENTIEEL — MEDISCH ARCHIEF.
"Wat is dit?" vroeg ik, terwijl ik de pagina aandachtig las.
Daniel leunde over de stoel om mee te kijken. Zijn ogen werden groot. "Mijn god..." fluisterde hij.
Het was geen gewone adoptielijst. Het dossier bevatte genetische rapporten. Bij elk kind stond een code vermeld en een overzicht van bloedtransfusies en weefseltypering.
"Waarom stonden er medische gegevens van de baby's in?" vroeg ik aan Elisabeth.
Elisabeth sloot haar ogen en er rolde een traan over haar wang. "Omdat de stichting niet alleen kinderen verkocht... De stichting werd gefinancierd door een selecte groep van zeer rijke, oudere personen. Zij gebruikten de baby's niet alleen voor adoptie. Ze gebruikten de genetische profielen voor illegaal stamcelonderzoek en orgaantransplantaties voor hun eigen ernstig zieke kinderen."
Mijn maag draaide om. De afschuw die ik voelde was onbeschrijflijk.
"En er is meer," zei Daniel met trillende stem, terwijl hij naar de onderste regel van het document wees. "Kijk naar de datum van dit meest recente rapport."
Ik keek. De datum was niet van veertig jaar geleden.
De datum was van twee weken geleden.
Patiënt: Marcus van der Meer. Donorcode: L-1988.
L-1988. Dat was mijn code op de lijst.
"Marcus van der Meer is ernstig ziek," fluisterde Daniel. "Hij heeft een zeldzame bloedziekte. Hij heeft jouw bloed en jouw stamcellen nodig om te overleven. Daarom wilde hij jou niet alleen stilhouden, Laura..."
Daniel keek me met een blik van pure afgrijzen aan.
"...hij wilde jou hebben."
Op dat moment trilde mijn telefoon in mijn jaszak. Het was een onbekend nummer.
Met trillende vingers nam ik op en zette de telefoon op luidspreker.
"Laura," zei een kalme, beschaafde mannenstem aan de andere kant van de lijn. "Ik zie dat je het pad bij de boerderij hebt genomen. Je bent erg slim. Net zoals je biologische moeder."
Marcus van der Meer.
"Wat wil je van me?" schreeuwde ik.
"Geef me het dossier, Laura. En kom vrijwillig naar het St. Jude Ziekenhuis. Als je dat doet, laat ik je broer en Elisabeth in leven. Als je weigert... wel, je broer heeft een vrouw en twee jonge kinderen, nietwaar? Het zou zonde zijn als hun iets overkomt."
De verbinding werd verbroken.
Ik staarde naar de telefoon. Daniel bedekte zijn gezicht met zijn handen en begon te snikken.
We zaten klem. En de tijd tikte genadeloos door.
