De lift kneed naar de zevende verdieping. Het gillen van de brandalarmsirenes klonk zelfs door de dikke stalen schacht van de lift heen. De rode noodverlichting in de liftcabine knipperde ritmisch, wat de sfeer nog grimmiger maakte.
Toen de deuren op de zevende verdieping opengingen, werd ik begroet door een bevreemdende stilte. Het medisch personeel en de beveiligers waren vluchtend via de noodtrappen naar beneden gerend, opgeschrikt door het brandalarm dat het hele gebouw in rep en roer had gebracht.
Het penthouse was vrijwel uitgestorven.
Ik stapte de lift uit, de stalen buis stevig in mijn rechterhand geklemd. Midden in de grote glazen ruimte stond Marcus van der Meer. Hij was uit zijn rolstoel opgestaan en leunde zwaar tegen het grote bureau in het midden van de kamer. Op het bureau stond een openstappende stalen kluis.
In zijn trillende handen hield hij een gouden aansteker. Het lederen dossier lag geopend op het bureau, direct naast een stapel vergeelde documenten.
Hij wilde het verbranden.
"Marcus!" schreeuwde ik.
Marcus schrok en keek om. Zijn gezicht was doodsbleek, zijn ademhaling zwak en reutelend. Het uitvallen van zijn infuus en de spanning van het alarm hadden de laatste krachten uit zijn zieke lichaam gezogen.
"Jij..." fluisterde hij ongelovig. "Hoe... hoe leef jij nog?"
"Het spoor stopt hier, Marcus," zei ik, terwijl ik langzaam naar hem toe liep. "Het is voorbij."
Marcus lachte bitter en bracht de vlam van de aansteker dichter bij de eerste pagina van het dossier. "Het is nooit voorbij, Laura! Denk je dat dit dossier het enige is? Mijn vader heeft kopieën gemaakt! De stichting heeft vertakkingen in de hoogste lagen van de overheid! Als ik dit verbrand, heb je niets! Geen bewijs, geen getuigenis, niets!"
"Je hebt het mis," zei een stem achter mij.
Ik keek om. Het was niet Daniel of Elisabeth.
Het was Mr. Verschueren.
Ze stapte uit de nooduitgang. In haar hand hield ze haar mobiele telefoon, die ingesteld stond op opnemen. Ze keek naar Marcus met een blik vol kille verachting.
"Het is inderdaad voorbij, Marcus," zei Verschueren. "Je hebt me geprobeerd te vermoorden in die kelder. Je dacht dat ik mijn leven zou opofferen voor jouw stichting?"
Marcus staarde haar verbijsterd aan. "Verschueren... jij verrader..."
"Ik heb de afgelopen vijf minuten alles wat je hebt gezegd rechtstreeks gestreamd naar de server van het Landelijk Parket," zei ze met een strakke stem. "De recherche is onderweg. De brandweer staat al beneden. Elk woord dat je hebt gesproken over de moord op Margaret, de illegale adopties en het stamcelonderzoek is vastgelegd."
Marcus’ ogen werden wijd van woede. Met een wanhopige schreeuw liet hij de brandende aansteker op de documenten vallen.
"Nee!" riep ik.
Ik sprong naar voren en beukte met mijn schouder tegen Marcus aan. Hij viel zwaar op de grond, niet meer in staat om op te staan. Ik sloeg met mijn blote hand op de opflakkerende vlammen op het bureau. De pijn van de brandwonden negeerde ik. Ik veegde het smeulende papier schoon en klemde het lederen dossier tegen mijn borst.
Het dossier was gered. Het papier was aan de randen licht verschroeid, maar de cruciale namen, stempels en medische rapporten waren intact.
Buiten klonk het gieren van tientallen sirenes. Door de hoge glazen ramen van het penthouse zag ik de eerste politieauto's en brandweerwagens de oprijlaan van het complex oprijden. De blauwe lichten weerkaatsten tegen de wolkenkrabbers van de stad.
Marcus lag op de grond, zwaar ademhalend, zijn ogen gericht op het plafond. "Mijn vader... heeft dit alles opgebouwd..." fluisterde hij.
"Je vader was een misdadiger," zei ik neerkykend op hem. "En jij bent niets meer dan zijn zielige volger."
De deuren van de noodtrap vlogen open. Een arrestatieteam van de federale politie stormde met getrokken wapens de ruimte binnen.
"Politie! Handen omhoog! Geen beweging!"
Verschueren legde haar telefoon op het bureau en stak haar handen langzaam in de lucht. "Ik ben officier van justitie Verschueren," zei ze rustig. "Ik geef me over. Het bewijsmateriaal ligt op het bureau. En de verdachte ligt op de vloer."
Een van de rechercheurs liep naar mij toe. Hij zag het verschroeide dossier in mijn handen en de blik van uitputting en verlossing in mijn ogen.
"Ben jij Laura Vermeer?" vroeg hij zacht.
Ik knikte. Voor het eerst in drie dagen voelde ik dat de spanning uit mijn spieren wegsijpelde.
"Het is veilig nu, Laura," zei de rechercheur. "Je broer en Elisabeth wachten beneden op je. Het is over."
Ik keek nog één keer om naar Marcus van der Meer, die door de politieartsen op een brancard werd gelegd. Zijn imperium, zijn leugens en zijn macht waren in elkaar gestort.
Ik wandelde de lift in, op weg naar beneden. Naar de vrijheid.
