Het sissende geluid van het gas dat door de roosters in het plafond stroomde, klonk als het dodelijke waarschuwingssignaal van een slang. Een dunne, witte nevel begon neer te dalen in de kleine, afgesloten kelderruimte.
"Stikstof..." fluisterde Verschueren, die wanhopig tegen de zware metalen deur begon te slaan. "Hij laat stikstof de ruimte in pompen! Marcus, ben je gek geworden?! Ik ben het, Verschueren! Laat me eruit!"
"Je bent onvoorzichtig geweest, mevrouw de officier," klonk de stem van Marcus via de intercom. "Je hebt een verdoofde vrouw laten ontsnappen. Je bent een risicofactor geworden. Als jullie allemaal stikken, claim ik simpelweg dat er een tragisch ongeluk is gebeurd in ons onderzoekscentrum."
"Marcus!" schreeuwde Verschueren, maar de intercom klikte uit.
Elisabeth begon hevig te hoesten. Stikstofgas is reukloos en kleurloos, maar het verdrijft de zuurstof binnen enkele minuten. De lucht in de ruimte werd merkbaar dunner. Mijn longen begonnen te branden bij elke ademteug.
"Laura..." bracht Daniel er uit. hij probeerde zijn boeien los te krijgen, maar de dikke plastic tiewraps sneden diep in zijn polsen.
Ik negeerde de paniek in mijn hoofd en keek razendsnel rond in de cel. Er waren geen ramen, geen andere deuren. Alleen de betonnen muren, het stalen plafond en de zware toegangsdeur met het elektronische cijferslot aan de buitenkant.
Mijn oog viel op het medische laken dat ik mee uit de operatiekamer had genomen, en de spuit met de verdovende vloeistof die ik nog steeds in mijn jaszak had zitten.
"Daniel, geef me je handen!" riep ik.
Ik gebruikte de scherpe naald om de plastic tiewraps om Daniels polsen door te snijden. Daarna bevrijdde ik Elisabeth.
"We hebben nog hooguit twee minuten zuurstof!" zei Elisabeth met een schorre stem. "Het gas verdrijft alles!"
"De ventilatieroosters!" riep ik.
Aan het plafond zaten twee ronde roosters waar het gas uit stroomde. Ik klom op de schouders van Daniel om bij het plafond te kunnen. Ik nam het medische laken, scheurde het in tweeën en propten de dikke stof zo strak mogelijk in de roosters. Het sissen werd gedempt, maar de zuurstof die al verdwenen was, kwam niet terug.
Mijn hoofd begon hevig te bonzen. Duizeligheid nam het over. Mijn knieën knikten terwijl ik van Daniels schouders afglijdt.
"Het helpt niet..." stamelde Verschueren, die tegen de muur naar beneden was gegleden. Haar lippen begonnen blauw aan te lopen. "We gaan hier dood..."
Ik keek naar de deur. Het elektronische slot aan de binnenkant had een noodpaneel met een klein glazen kapje. NOODONTGRENDELING — ENKEL BIJ BRAND.
Het paneel reageerde op hitte.
"Daniel... je aansteker!" schreeuwde ik. "Had je die aansteker uit de kelder van mama nog?"
Daniel voelde wanhopig in zijn zakken. Zijn vingers waren half gevoelloos door het zuurstofgebrek. Hij haalde er een kleine, zilveren benzineaansteker uit.
"Hier!" riep hij.
Ik greep de aansteker. Mijn handen trilden zo erg dat ik hem pas bij de derde poging aankreeg. De kleine gele vlam lichte op. Ik hield de vlam rechtstreeks onder de hittesensor van het noodpaneel naast de deur.
Eén seconde... twee seconden... drie seconden...
Er klonk een oorverdovend alarm. PIEP! PIEP! PIEP!
Rode zwaailichten aan het plafond begonnen te draaien. Het automatische brandveiligheidssysteem van het gebouw trad in werking. Omdat het systeem een catastrofale brand registreerde, werden alle elektronische veiligheidsdeuren in het hele complex automatisch ontgrendeld om evacuatie mogelijk te maken.
Met een luide hydraulische klik zwaaide de zware kelderdeur open.
Koude, verse lucht stroomde de cel binnen. We vielen allemaal op onze knieën, grijpend naar de zuurstof alsof het vloeibaar goud was. Ik hoestte zo hard dat mijn borstkas pijn deed, maar de helderheid in mijn hoofd keerde langzaam terug.
"Het... het alarm heeft de deuren geopend," bracht Daniel er hijgend uit.
Aan het einde van de gang klonken de harde sirenes van het gebouw.
Verschueren krabbelde overeind. Ze keek ons aan met een mengeling van angst en schaamte. "Als de deuren ontgrendeld zijn... is de hoofdlift naar het penthouse ook open," zei ze zacht.
Ik keek haar strak aan. "Het dossier. Waar is het?"
"Marcus heeft het boven," zei ze. "Hij heeft de originele documenten in zijn kluis gelegd om ze na de operatie te verbranden."
Ik keek naar Daniel en Elisabeth. "Jullie gaan naar buiten. De brandalarmen betekenen dat de automatische melding naar de stadbrandweer is gegaan. Buiten zijn jullie veilig."
"Ik ga niet zonder jou, Laura!" riep Daniel.
"Ik moet naar boven," zei ik vastberaden. Ik pakte een zware stalen buis op die bij de onderhoudsartikelen in de kelder lag. "Ik laat hem de bewijzen niet vernietigen. Als het archief verbrandt, is het voor niets geweest. Alles wat mama heeft verborgen, alles wat Elisabeth heeft geleden... alles."
Elisabeth pakte mijn hand vast. Haar ogen stonden vol tranen. "Laura... pas op. Hij is een gewond dier. Een gewond dier is het gevaarlijkst."
"Ik kom terug," zei ik.
Ik keerde me om en rende naar de goederenlift, terwijl de rode alarmlichten over de betonnen muren flikkerden.
De finale strijd wachtte op de bovenste verdieping.
