DEEL 9 — “27 SECONDEN”
00:27
Sanne staarde naar de timer.
00:26
Op het scherm zat Joris nog steeds vastgebonden.
Een man achter hem hield een pistool tegen zijn hoofd.
Sanne voelde haar ademhaling versnellen.
“Ze gaat hem vermoorden.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Dat is precies wat ze wil dat je denkt.”
“Maar als ze liegt?”
“Dan sterft Joris.”
Sanne keek naar haar vader.
“En als ik de USB aansluit?”
Thomas antwoordde:
“Dan geef je haar toegang tot alles.”
“Welke alles?”
“Militaire dossiers. Namen. Operaties. Locaties. Identiteiten.”
“En de waarheid over Nachtval?”
“Ook.”
Sanne keek naar het scherm.
00:20
Marieke liep naar haar toe.
“Luister naar me.”
Sanne keek haar aan.
“Je moet beslissen.”
“Ik weet het.”
“Niet alleen voor Joris.”
Sanne keek haar verbaasd aan.
“Wat bedoel je?”
“Als je de USB aansluit, kan iedereen sterven die op die servers staat.”
Sanne keek naar Thomas.
“Kun je de timer stoppen?”
“Niet vanaf hier.”
“Waarom niet?”
“Omdat Anna het systeem heeft afgesloten.”
“Dan moeten we naar haar toe.”
Thomas knikte.
“Precies.”
Sanne keek naar het scherm.
“Waar is ze?”
Thomas wees naar een rood knipperend symbool.
“Onder ons.”
“Hoeveel verdiepingen?”
“Drie.”
Sanne pakte haar jas.
“Dan gaan we.”
Marieke keek haar aan.
“En Joris?”
Sanne keek naar het scherm.
“Hij wacht.”
* * *
Ze renden door de ondergrondse gang.
Thomas liep voorop.
Hendrik achter hem.
Marieke hield Sanne dicht bij zich.
“Blijf bij mij.”
Sanne knikte.
Ze kwamen bij een zware metalen deur.
Thomas haalde een sleutelkaart tevoorschijn.
De deur ging open.
Een koude luchtstroom kwam hen tegemoet.
Aan de andere kant bevond zich een enorme ruimte.
Rijen computers.
Kabels.
Schermen.
En in het midden een glazen kamer.
Daar stond Anna.
Ze draaide zich langzaam om.
“Welkom.”
Sanne keek haar aan.
“Laat Joris gaan.”
Anna glimlachte.
“Je lijkt op Elise.”
“En jij lijkt op iemand die heel veel mensen heeft vermoord.”
Anna's glimlach verdween.
“Je weet niets van mij.”
“Dan vertel het.”
Anna keek naar Hendrik.
“Hij weet het.”
Hendrik zweeg.
“Vertel haar.”
Nog steeds stilte.
Anna wees naar een scherm.
Daarop verscheen een oude video.
Nachtval.
Jonge soldaten.
Een donkere nacht.
Schoten.
Explosies.
En toen…
Jonge Anna.
Levend.
Ze stond naast een gewonde man.
Sanne keek geschokt.
“Dat is Joris.”
Anna knikte.
“Hij was daar.”
“Dus hij heeft jou gered?”
“Ja.”
“Waarom heb je hem daarna gevangen?”
Anna keek naar het scherm.
“Omdat hij mij opnieuw heeft verraden.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Waarom?”
“Hij ontdekte wie mijn vader werkelijk was.”
“Wie?”
Anna keek naar Thomas.
“Jouw vader.”
Sanne draaide zich naar haar vader.
“Wat?”
Anna glimlachte.
“Thomas de Vries was niet alleen een agent.”
Thomas bleef stil.
“Hé!”
Sanne schreeuwde.
“Wat heeft mijn vader gedaan?”
Thomas keek haar aan.
“Hij werkte voor het netwerk.”
Sanne voelde haar hart breken.
“Je loog tegen mij.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Dat zeggen jullie allemaal!”
Thomas keek naar de grond.
“Ik was jong.”
Anna lachte.
“Dat is altijd het excuus.”
Sanne keek naar haar.
“Wat deed hij?”
Anna antwoordde:
“Hij hielp bij het verzamelen van informatie.”
“En daarna?”
“Hij ontdekte wat het netwerk werkelijk deed.”
“En?”
“Hij wilde eruit.”
Sanne keek naar Thomas.
“Dus jij was een van hen.”
Thomas knikte.
“Ja.”
Sanne voelde tranen opkomen.
“Hoeveel mensen heb je pijn gedaan?”
Thomas sloot zijn ogen.
“Te veel.”
“Hoeveel?”
“Dat weet ik niet.”
Anna onderbrak hem.
“Hij weet het wel.”
Ze drukte op een knop.
Een scherm verscheen.
Een lijst.
Tientallen namen.
Naast elke naam stond een bedrag.
Geld.
Betalingen.
Rekeningen.
Sanne keek ernaar.
“Dit is…”
“De financiële administratie van het netwerk.”
Anna keek haar aan.
“Daarom wil iedereen de USB.”
Sanne begreep het.
“Daar staat het originele bewijs op.”
“Ja.”
“En jij wilt het vernietigen.”
“Nee.”
Anna schudde haar hoofd.
“Ik wil het publiceren.”
Sanne keek verbaasd.
“Wat?”
“Ik wil dat iedereen de waarheid ziet.”
“Maar de lijst is vervalst.”
Anna glimlachte.
“Een deel.”
“Dus je wilt onschuldige mensen vernietigen.”
“Er zijn geen onschuldige mensen.”
Hendrik stapte naar voren.
“Dat is een leugen.”
Anna keek naar hem.
“Jij hebt zeventien mensen laten sterven.”
“Ik probeerde hen te redden.”
“Je probeerde jezelf te redden.”
Hendrik zweeg.
Anna wees naar hem.
“Vraag hem wie de opdracht gaf.”
Sanne keek naar Hendrik.
“Wie gaf de opdracht?”
Hendrik antwoordde niet.
Anna lachte.
“Zie je?”
Sanne stapte naar Hendrik.
“Wie?”
Hij keek haar aan.
“De minister.”
Sanne verstijfde.
“Welke minister?”
Hendrik fluisterde een naam.
Sanne kende hem.
Iedereen kende hem.
Een van de machtigste politieke figuren van het land.
“Maar hij is al jaren overleden.”
Hendrik knikte.
“Dat is het probleem.”
Sanne keek naar hem.
“Waarom?”
“Omdat hij niet degene was die de opdracht gaf.”
“Wie dan?”
Hendrik keek naar Anna.
Anna glimlachte.
“Zijn zoon.”
Sanne begreep het.
“De man die vandaag nog macht heeft.”
Anna knikte.
“Precies.”
Thomas keek naar de klok.
“Genoeg.”
Anna drukte op een knop.
Op het scherm verscheen opnieuw Joris.
00:08
Sanne voelde paniek.
“Laat hem gaan!”
“Sluit de USB aan.”
Thomas greep Sannes arm.
“Nee.”
“Maar Joris…”
“Hij heeft je gewaarschuwd.”
Sanne keek naar het scherm.
Joris keek opnieuw naar de camera.
Dit keer sprak hij.
De audio ging aan.
“Sanne.”
Ze begon te huilen.
“Joris…”
“Luister goed.”
Hij keek recht in de camera.
“Als je de USB aansluit, sterf ik.”
Sanne schrok.
“Wat?”
Joris vervolgde:
“Maar als je hem niet aansluit…”
Hij keek naar Anna.
“…dan sterven mensen die niets met dit alles te maken hebben.”
Sanne keek wanhopig naar hem.
“Wat moet ik doen?”
Joris zei:
“Vertrouw je eigen herinnering.”
De verbinding viel weg.
00:04
Anna keek naar Sanne.
“Beslis.”
00:03
Sanne keek naar de USB.
00:02
Ze keek naar de server.
00:01
Ze stak de USB erin.
Het scherm werd zwart.
Anna glimlachte.
“Dank je.”
Maar toen gebeurde er niets.
Anna keek verbaasd naar de computer.
“Wat?”
Thomas keek naar Sanne.
“Wat heb je gedaan?”
Sanne keek hem aan.
“Ik heb hem niet op de hoofdserver aangesloten.”
“Waar dan?”
Sanne wees naar een kleine terminal onder de tafel.
“Joris heeft me geleerd dat je nooit een deur opent als je niet weet waar die heen leidt.”
Thomas begreep het.
“Je hebt een back-upterminal gebruikt.”
Sanne knikte.
“Ja.”
Anna rende naar de computer.
“Stop!”
Te laat.
Een bestand begon automatisch te openen.
NACHTVAL_ORIGINAL_RECORDS.
Anna werd bleek.
“Dat bestand…”
Sanne keek haar aan.
“Jij wist niet dat het bestond.”
Anna schudde haar hoofd.
“Waar heb je dat vandaan?”
Sanne glimlachte voor het eerst.
“Uit mijn herinnering.”
Op het scherm verscheen een oude video.
Een twaalfjarige Sanne.
Ze stond in een kamer.
Naast haar vader.
Naast haar moeder.
En achter hen stond een vierde man.
Alexander Vos.
Maar Alexander was niet alleen.
Naast hem stond een jonge man.
Sanne herkende hem onmiddellijk.
De man die Joris in de video had bewaakt.
De man die op het plein op Hendrik had geschoten.
De man die ze na de begrafenis bij haar thuis had gezien.
Sanne fluisterde:
“Victor.”
Anna keek naar het scherm.
“Hij was erbij.”
Sanne knikte.
“Ja.”
Maar toen verscheen een tweede naam.
PROJECT LEAD: JORIS DE VRIES.
Sanne verstijfde.
“Wat?”
Thomas keek naar het scherm.
“Dat kan niet.”
Anna begon te lachen.
“Nu begrijp je het.”
Sanne draaide zich naar haar om.
“Wat?”
Anna wees naar Joris.
“Hij heeft Nachtval ontworpen.”
Sanne voelde haar wereld opnieuw instorten.
“Mijn man?”
“Ja.”
“Maar hij probeerde de waarheid te onthullen.”
Anna schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek Sanne recht aan.
“Hij probeerde zijn eigen geheim te verbergen.”
Op dat moment ging de deur achter hen open.
Joris stond daar.
Vrij.
Bloed aan zijn gezicht.
Maar levend.
Sanne draaide zich om.
“Joris…”
Hij keek haar aan.
En zijn eerste woorden waren:
“Het spijt me, Sanne.”
Hij keek naar de USB.
“Je mocht hem nooit openen.”
Sanne voelde haar hart breken.
“Waarom?”
Joris keek naar Thomas.
Toen naar Elise.
Toen naar Hendrik.
En uiteindelijk naar haar.
“Omdat de waarheid over Nachtval…”
Hij zweeg.
“...begon met mij.”
Sanne staarde hem aan.
“Wat heb je gedaan?”
Joris antwoordde zacht:
“Ik was degene die de zeventien mensen heeft opgeofferd.”
De kamer werd stil.
Anna liet haar wapen zakken.
Thomas sloot zijn ogen.
En Elise fluisterde:
“Joris…”
Maar Joris keek alleen naar Sanne.
“En ik heb met opzet met jou getrouwd.”
Sanne deed een stap achteruit.
“Waarom?”
Joris keek haar aan met tranen in zijn ogen.
“Omdat jij de enige persoon was die mij ooit kon ontmaskeren.”
