DEEL 6 — “WIE BEN IK WERKELIJK?”
Het glas lag overal op de vloer.
Sanne lag plat op haar buik terwijl Marieke haar naar de muur trok.
“Niet bewegen!”
Een tweede schot klonk.
De kogel sloeg door de deur.
Elise greep Sanne bij haar jas en trok haar overeind.
“Deze kant!”
“Waarheen?”
“De noodtrap.”
Marieke keek naar de gang.
“Ze hebben de uitgang geblokkeerd.”
Elise keek haar aan.
“Dan gebruiken we de andere.”
“Welke andere?”
Elise wees naar de vloer.
“De lift.”
Marieke keek verbaasd.
“De lift?”
“De schacht.”
“Dat is zelfmoord.”
Elise keek haar strak aan.
“Dan heb je nog nooit echt voor je leven gevochten.”
Ze trok een metalen paneel naast de lift open.
Daarachter zat een smalle doorgang.
Sanne keek naar haar moeder.
“Hoe weet je hiervan?”
Elise antwoordde:
“Omdat ik dit gebouw heb ontworpen.”
Sanne verstijfde.
“Wat?”
“Niet het gebouw.”
Elise keek haar aan.
“De beveiliging.”
Marieke keek haar geschokt aan.
“Je werkte voor de overheid.”
Elise knikte.
“Lang geleden.”
“En voor wie?”
Elise keek naar Sanne.
“Voor niemand.”
“Dat kan niet.”
“Dat is precies waarom ze me wilden.”
Boven hen klonken voetstappen.
Ze waren dichtbij.
Elise duwde Sanne de doorgang in.
“Ga!”
Marieke volgde.
Toen ging Elise zelf naar binnen.
Ze sloot het paneel.
Een seconde later stormden drie mannen de kamer binnen.
Een van hen keek naar het kapotte raam.
“Ze zijn weg.”
“Zoek ze.”
* * *
De doorgang was donker.
Sanne tastte met haar handen langs de muur.
“Waar gaan we heen?”
“Beneden.”
“Hoe ver?”
“Drie verdiepingen.”
Marieke liep achter hen.
“Wie zijn die mensen?”
Elise antwoordde:
“Dezelfde mensen die mij vijftien jaar geleden dood hebben verklaard.”
“Dus jij hebt je eigen dood in scène gezet?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik anders niet kon blijven leven.”
Sanne keek naar haar moeder.
“En mijn vader?”
Elise bleef stil.
“Je moet ophouden hem te beschermen.”
“Ik bescherm hem niet.”
“Dan vertel me de waarheid.”
Elise zuchtte.
“Je vader was ooit een van de beste mensen die ik kende.”
Sanne voelde haar hart samenknijpen.
“Was?”
“Toen kwam Nachtval.”
“Wat gebeurde daar?”
Elise bleef lopen.
“Joris, Victor, je vader en ik maakten deel uit van dezelfde operatie.”
“En generaal Hendrik?”
“Hij gaf de bevelen.”
“Dus jullie waren allemaal militairen?”
“Niet allemaal.”
“Wat was jij?”
Elise antwoordde:
“Analist.”
Marieke keek haar aan.
“Een inlichtingenanalist?”
“Ja.”
“Dan wist je van de geheime overdrachten.”
“Dat was mijn werk.”
Sanne voelde een koude rilling.
“Dus je wist dat militaire geheimen werden verkocht?”
Elise knikte.
“Ik ontdekte het.”
“Wie verkocht ze?”
Elise stopte.
“Dat is het probleem.”
Ze draaide zich om.
“Het was niet één persoon.”
Sanne dacht aan Joris' video.
“Hij zei hetzelfde.”
Elise knikte.
“Het netwerk was groter dan we dachten.”
“Hoe groot?”
“Groot genoeg om ministers te beïnvloeden.”
Marieke keek haar aan.
“En generaals.”
Elise zei niets.
Sanne begreep het.
“Daarom is Hendrik bang.”
“Ja.”
“Maar waarom probeert hij mij dan te beschermen?”
Elise keek haar dochter aan.
“Omdat hij weet wat jij bent.”
Sanne fronste.
“Wat ik ben?”
Elise pakte haar hand.
“Jij bent de reden waarom Nachtval ooit begon.”
Sanne voelde haar hart stoppen.
“Dat begrijp ik niet.”
“Dat komt omdat je vader je herinneringen heeft veranderd.”
Marieke verstijfde.
“Wat?”
Sanne keek naar haar moeder.
“Mijn herinneringen?”
Elise knikte.
“Niet letterlijk.”
Ze liep verder.
“Maar hij heeft je jarenlang een ander verhaal verteld.”
“Welk verhaal?”
“Dat je moeder dood was.”
“Dat wist ik.”
“Dat je vader een gewone ambtenaar was.”
“Ja.”
“Dat Joris toevallig in je leven kwam.”
Sanne slikte.
“Wat bedoel je?”
Elise keek haar aan.
“Joris kwam niet toevallig bij jou terecht.”
Sanne voelde haar maag samenknijpen.
“Waarom dan?”
“Omdat hij je moest bewaken.”
“Mijn man was mijn bewaker?”
“Ja.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Hij kreeg die opdracht voordat hij jou ontmoette.”
“Wie gaf hem die opdracht?”
Elise antwoordde:
“Je vader.”
Sanne liep achteruit.
“Dus mijn huwelijk…”
Elise zweeg.
“Was het een leugen?”
“Nee.”
“Was Joris naar mij gestuurd?”
“Ja.”
“Maar hield hij van mij?”
Elise keek haar recht aan.
“Meer dan van zijn eigen leven.”
Sanne voelde tranen over haar wangen lopen.
“Waarom heeft hij mij dan nooit verteld wie hij was?”
“Omdat hij wist wat er met jou zou gebeuren als je de waarheid kende.”
Marieke vroeg:
“Wat is er zo bijzonder aan Sanne?”
Elise keek haar aan.
“Ze heeft iets wat niemand anders heeft.”
“Wat?”
“Een geheugen.”
Sanne keek verbaasd.
“Een geheugen?”
Elise knikte.
“Toen je twaalf was, zag je iets.”
“Wat?”
“De nacht dat je moeder zogenaamd stierf.”
Sanne hield haar adem in.
“Maar ik herinner me alleen de politie.”
“Je herinnert je de verkeerde dingen.”
Elise pakte haar telefoon.
Ze liet een oude foto zien.
Een huis.
Een auto.
En drie mensen.
Sanne keek ernaar.
Plotseling voelde ze een scherpe pijn in haar hoofd.
Een flits.
Een donkere kamer.
Een man die schreeuwde.
Een deur.
Haar moeder.
Joris.
En een pistool.
Sanne greep naar haar hoofd.
“Ik…”
Marieke ving haar op.
“Wat gebeurt er?”
“Ik herinner me iets.”
Elise keek haar gespannen aan.
“Wat?”
“Er was iemand in onze woonkamer.”
“Wie?”
Sanne sloot haar ogen.
“Een man.”
“Wie?”
“Hij had een militair uniform.”
Elise werd bleek.
“Wat nog meer?”
Sanne fluisterde:
“Hij zei tegen mijn vader…”
Ze probeerde zich de woorden te herinneren.
Toen kwam het terug.
“‘Als ze zich herinnert wat ze heeft gezien, zijn we allemaal verloren.’”
Elise deed een stap achteruit.
“Ze heeft het onthouden.”
Marieke keek haar aan.
“Wat?”
Elise antwoordde:
“Het bewijs.”
Sanne keek verward.
“Welk bewijs?”
“Dat jij als kind hebt gezien wie de verrader was.”
“Wie?”
Elise keek haar dochter aan.
“Dat wist je toen al.”
Sanne voelde opnieuw die flits.
Een man.
Een gezicht.
Een ring.
Een litteken boven zijn wenkbrauw.
Ze fluisterde:
“Victor.”
Elise schudde haar hoofd.
“Nee.”
Sanne keek haar aan.
“Wie dan?”
Elise antwoordde:
“Je vader.”
De stilte was oorverdovend.
Sanne keek naar haar moeder.
“Dat kan niet.”
“Hij was erbij.”
“Waarom zou hij mij willen beschermen?”
“Omdat jij het enige bewijs was dat hij niet kon vernietigen.”
“Dus waarom heeft hij mij laten leven?”
Elise keek haar verdrietig aan.
“Omdat hij van je hield.”
Sanne barstte in tranen uit.
“Dan waarom?”
“Omdat hij ook wist dat het netwerk hem zou vermoorden als hij je niet verstopte.”
Marieke keek naar Elise.
“Dus hij heeft Sanne verborgen.”
“Ja.”
“En Joris?”
“Hij werd haar bewaker.”
“Maar waarom moest Joris dan zijn dood in scène zetten?”
Elise keek naar de grond.
“Omdat het netwerk ontdekte dat hij verliefd op haar was.”
Sanne keek op.
“Wat?”
“Ze kwamen erachter dat Joris niet langer alleen zijn opdracht uitvoerde.”
“Hij wilde mij beschermen.”
Elise knikte.
“En daarom moest hij verdwijnen.”
Plotseling klonk er een harde metalen klap boven hen.
Marieke trok haar wapen.
“Ze hebben de doorgang gevonden.”
Elise wees naar het einde van de tunnel.
“Daar!”
Ze renden verder.
Een deur verscheen.
Elise opende hem.
Ze kwamen uit in een parkeergarage.
Er stond één zwarte auto.
“Instappen!”
Sanne keek naar het kenteken.
Ze herkende de auto.
“Deze is van Hendrik.”
Marieke keek geschokt.
“Hoe weet je dat?”
“Hij stond vanochtend voor mijn huis.”
Elise keek haar aan.
“Dan heeft Hendrik ons geholpen.”
“Maar hij werd neergeschoten.”
“Niet dodelijk.”
Sanne keek haar verbaasd aan.
“Wat?”
“De kogel raakte zijn schouder.”
Marieke keek naar Elise.
“Hoe weet jij dat?”
Elise antwoordde:
“Omdat ik hem net heb gesproken.”
Sanne verstijfde.
“Je hebt met Hendrik gesproken?”
“Ja.”
“Wanneer?”
Elise keek haar dochter aan.
“Vijf minuten geleden.”
Sanne voelde haar telefoon trillen.
Een bericht.
Van Hendrik.
“Vertrouw Elise niet.”
Sanne keek naar haar moeder.
Op hetzelfde moment kwam een tweede bericht.
Van Joris.
“Vertrouw Elise. Zij is de enige die je nog kan redden.”
Sanne keek naar de twee berichten.
Twee mensen.
Twee totaal verschillende waarschuwingen.
Marieke vroeg:
“Wat staat erin?”
Sanne liet haar de telefoon zien.
Marieke keek ernaar.
“Wie spreekt de waarheid?”
Sanne keek naar haar moeder.
Elise zei niets.
Toen klonk er achter hen een stem.
“Geen van beiden.”
Sanne draaide zich om.
Aan het einde van de parkeergarage stond een man.
Victor.
Hij had zijn wapen laten zakken.
Hij keek rechtstreeks naar Sanne.
“Je moeder heeft je niet de waarheid verteld.”
Sanne stapte naar voren.
“Wat wil je?”
Victor glimlachte.
“Dat jij je herinnert wat er die nacht werkelijk gebeurde.”
“Waarom?”
“Omdat jij niet het bewijs bent.”
Hij wees naar haar.
“Jij bent de sleutel.”
Sanne voelde haar bloed koud worden.
Victor liep langzaam dichterbij.
“En Joris heeft nooit geprobeerd je te beschermen tegen het netwerk.”
Hij keek naar Elise.
“Hij heeft je beschermd tegen haar.”
Sanne keek naar haar moeder.
Elise's gezicht veranderde.
Victor glimlachte.
“Vraag haar maar waarom jouw vader haar vijftien jaar geleden neerschoot.”
Sanne verstijfde.
Elise sloot haar ogen.
En voor het eerst zei ze:
“Victor liegt niet.”
Sanne keek haar aan.
“Wat?”
Elise fluisterde:
“Je vader heeft mij inderdaad neergeschoten.”
Ze keek haar dochter recht aan.
“Maar hij deed het om jou te redden.”
