DEEL 10 — “DE WAARHEID DIE NIEMAND DURFDE TE VERTELLEN”
Sanne voelde alsof de grond onder haar voeten verdween.
Joris stond slechts enkele meters van haar vandaan.
Levend.
Na alles wat ze had meegemaakt.
Na de begrafenis.
Na de tranen.
Na de acht jaar waarin ze had geloofd dat ze haar echtgenoot kende.
Hij stond daar.
Maar de man voor haar leek ineens een vreemde.
“Zeg het nog een keer,” fluisterde Sanne.
Joris keek haar aan.
“Ik heb met opzet met je getrouwd.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Het spijt me.”
“Nee!”
Ze deed een stap achteruit.
“Je hebt me acht jaar lang voorgelogen?”
Joris antwoordde niet.
“Je hebt naast me geslapen.”
Stilte.
“Je hebt me verteld dat je van me hield.”
“Ik hield van je.”
“Maar je werd naar mij gestuurd.”
“Ja.”
“Door wie?”
Joris keek naar Thomas.
“Door hem.”
Sanne draaide zich om.
Haar vader keek naar de grond.
“Het was zijn opdracht.”
Thomas knikte langzaam.
“Ja.”
Sanne voelde haar ogen branden.
“Waarom?”
Joris antwoordde:
“Omdat jouw vader wist dat jij op een dag alles zou herinneren.”
“Wat moest ik herinneren?”
“De nacht van Nachtval.”
Sanne keek naar de schermen.
Op één van de monitoren stond nog steeds het beeld van haar als twaalfjarig meisje.
Ze liep naar het scherm.
“Wat zag ik?”
Joris kwam dichterbij.
“Je zag ons.”
“Wie?”
“Ik.”
Hij wees naar Thomas.
“Je vader.”
Daarna naar Elise.
“Je moeder.”
En vervolgens naar Hendrik.
“De generaal.”
Sanne keek hem aan.
“Wat deden jullie?”
Joris zweeg.
“Wat deden jullie?”
Zijn stem werd zachter.
“We besloten wie zou sterven.”
Sanne sloeg haar hand voor haar mond.
“Zeventien mensen…”
“Ja.”
“Jullie kozen ze?”
Joris knikte.
“Ze waren niet allemaal vijanden.”
Sanne voelde zich misselijk.
“Waarom?”
“Omdat we dachten dat we een groter gevaar konden stoppen.”
“Welk gevaar?”
Joris keek naar Anna.
“Het netwerk.”
Anna lachte bitter.
“Dat is wat hij zichzelf al vijftien jaar vertelt.”
Joris keek haar aan.
“Je weet niet alles.”
“Maar ik weet genoeg.”
Sanne keek tussen hen heen.
“Wat weten jullie niet?”
Anna wees naar Joris.
“Hij was niet degene die de zeventien namen koos.”
Sanne keek verbaasd.
“Wat?”
“Hij kreeg de lijst.”
“Van wie?”
Anna keek naar Thomas.
“Van jouw vader.”
Sanne draaide zich om.
“Papa?”
Thomas sloot zijn ogen.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat het de enige manier was om jou te redden.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Jullie zeggen allemaal dat jullie mij wilden redden.”
Ze keek naar Joris.
“Maar niemand heeft mij ooit gevraagd of ik gered wilde worden.”
Joris kwam dichterbij.
“Ik weet het.”
“Je hebt mijn leven gestolen.”
“Ik weet het.”
“Je hebt me laten geloven dat ik met een gewone man trouwde.”
“Ik weet het.”
“En toen je verdween, dacht ik dat ik alleen was.”
Joris' ogen werden rood.
“Ik weet het.”
Sanne keek hem aan.
“Was er ooit iets echt?”
Joris antwoordde zonder aarzelen:
“Alles.”
Sanne zweeg.
“Alles wat ik je heb verteld.”
Hij slikte.
“Alles wat ik met je heb meegemaakt.”
“Maar je huwelijk met mij begon als een opdracht.”
“Ja.”
“Dus hoe kan ik geloven dat je van me hield?”
Joris keek haar recht aan.
“Omdat ik op het moment dat ik je werkelijk liefhad, mijn opdracht heb verraden.”
Sanne keek hem aan.
“Wanneer?”
“De eerste keer dat jij me vroeg waarom ik bang was.”
“Dat was na onze bruiloft.”
“Ja.”
“En toen?”
“Ik wist dat ik je niet meer kon gebruiken.”
Sanne fluisterde:
“Dus je hebt me beschermd.”
“Ja.”
“En daarom moest je dood?”
“Ja.”
Anna lachte.
“Niet helemaal.”
Sanne keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
Anna liep naar de computer.
“Joris heeft zijn dood niet alleen in scène gezet.”
Ze drukte op een toets.
Een nieuw document verscheen.
PROJECT ECHO.
Sanne keek ernaar.
“Wat is dat?”
Anna antwoordde:
“Het echte project.”
Thomas werd bleek.
Elise fluisterde:
“Nee.”
Hendrik keek naar de deur.
“Ze hebben het geactiveerd.”
Sanne keek naar hem.
“Wie?”
Hendrik antwoordde:
“Niemand weet wie.”
Op het scherm verscheen een lijst.
Niet zeventien namen.
Niet tientallen.
Duizenden.
Namen van militairen.
Politici.
Rechters.
Journalisten.
Zakenmensen.
En gewone burgers.
Sanne keek geschokt.
“Waarom staan hier zoveel mensen?”
Joris zei:
“Omdat Project Echo nooit over militaire geheimen ging.”
“Waar ging het dan over?”
Hij keek haar aan.
“Controle.”
Sanne voelde een koude rilling.
“Controle over wat?”
“Over mensen.”
Anna keek naar haar.
“Over hun herinneringen.”
Sanne verstijfde.
“Mijn herinneringen…”
Anna knikte.
“Jij was niet het eerste kind.”
Sanne voelde haar hart bonzen.
“Wat?”
“Er waren honderden.”
Thomas keek naar Anna.
“Hou op.”
“Waarom?”
Anna wees naar Sanne.
“Omdat zij eindelijk moet weten wat er met haar is gebeurd.”
Sanne keek naar Joris.
“Wat hebben ze met mij gedaan?”
Joris zei niets.
“Joris.”
Hij keek haar aan.
“Je vader liet je herinneringen onderdrukken.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je vader liet je herinneringen niet alleen onderdrukken.”
Sanne voelde haar ademhaling versnellen.
“Wat dan?”
Joris kwam dichterbij.
“Hij liet een deel vervangen.”
Sanne voelde haar wereld draaien.
“Vervangen?”
“Ja.”
“Door wat?”
Joris antwoordde:
“Door herinneringen die nooit hebben bestaan.”
Sanne keek naar haar vader.
Thomas huilde stil.
“Het spijt me.”
Sanne liep naar hem toe.
“Welke herinnering is niet echt?”
Thomas keek haar aan.
“Je moeder stierf niet toen je twaalf was.”
Sanne keek naar Elise.
“Wat gebeurde er dan?”
Elise begon te huilen.
“Jij hebt haar zelf neergeschoten.”
Sanne verstijfde.
“Wat?”
“Niet expres.”
Elise liep naar haar toe.
“Je had een pistool.”
“Ik was twaalf.”
“Je wilde me beschermen.”
“Waartegen?”
Elise keek naar Thomas.
“Tegen hem.”
Sanne draaide zich om.
“Mijn vader?”
Thomas knikte.
“Die nacht wilde ik je moeder arresteren.”
“Waarom?”
“Omdat ze wilde vluchten met de gegevens.”
“Welke gegevens?”
Thomas wees naar de USB.
“De originele Project Echo-bestanden.”
Sanne keek naar de USB.
“Dus alles begon daar.”
Joris schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wat?”
“Alles begon vóór die nacht.”
“Wanneer?”
Joris keek naar de deur.
“Toen jij geboren werd.”
Sanne staarde hem aan.
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat jij niet zomaar hun proefpersoon was.”
“Wat was ik dan?”
Joris keek haar aan.
“Jij was de eerste die immuun bleek.”
Sanne begreep het niet.
“Immuun tegen wat?”
Joris zweeg.
Toen ging plotseling alle verlichting uit.
Een stem klonk door de luidsprekers.
Kalm.
Vrouwelijk.
Onbekend.
“Goed gedaan, Joris.”
Iedereen keek naar de plafonds.
De stem ging verder.
“Je hebt haar eindelijk alles verteld.”
Joris verstijfde.
Sanne keek naar hem.
“Wie is dat?”
Hij antwoordde niet.
De stem lachte zacht.
“Maar je hebt één ding vergeten.”
Een scherm ging aan.
Daarop verscheen een livebeeld van Sannes huis.
De woonkamer.
De bank.
De foto's van haar huwelijk.
En op de tafel lag een envelop.
Bruin.
Precies zoals de envelop die Joris haar had nagelaten.
Sanne fluisterde:
“Dat is mijn huis.”
De stem zei:
“De tweede USB ligt daar.”
Sanne keek naar Joris.
“Er is een tweede USB?”
Joris werd bleek.
“Dat kan niet.”
De stem antwoordde:
“Je dacht werkelijk dat jij de enige was die geheimen kon bewaren?”
Het beeld veranderde.
Nu verscheen een camera vanuit Sannes slaapkamer.
Iemand stond daar.
Een vrouw.
Met haar rug naar de camera.
Ze draaide zich langzaam om.
Sanne hield haar adem in.
Ze kende dat gezicht.
Het was iemand die ze die ochtend nog had gezien.
De vrouw in de witte jurk.
Marieke.
Sanne keek naar haar.
Marieke stond naast haar.
Maar op het scherm stond nóg een Marieke.
Dezelfde kleding.
Dezelfde vrouw.
Sanne deed langzaam een stap achteruit.
“Dat…”
Marieke werd lijkbleek.
“Ik zweer het…”
Ze keek naar het scherm.
“Dat ben ik niet.”
De vrouw op het scherm glimlachte.
Toen zei ze:
“Dat klopt.”
Ze deed haar jas uit.
Daaronder droeg ze een militair uniform.
Op haar borst stond een naamplaatje.
MARIEKE VAN DER MEER.
Sanne keek naar de echte Marieke.
“Maar jij…”
Marieke fluisterde:
“Ik heet Marieke de Jong.”
Sanne keek geschokt.
“Wat?”
Marieke keek naar haar.
“Ik heb je nooit mijn echte naam verteld.”
Joris sloot zijn ogen.
“Ze hebben haar gestuurd.”
Sanne keek hem aan.
“Wie?”
Joris antwoordde:
“De organisatie die ik vijftien jaar geleden probeerde te vernietigen.”
Op het scherm verscheen opnieuw de onbekende vrouw.
Ze glimlachte.
“En nu, Sanne…”
Ze keek recht in de camera.
“…is het jouw beurt om te kiezen.”
Het scherm werd zwart.
Een seconde later verscheen slechts één zin:
“DEEL 2 BEGINT WANNEER SANNE DE TWEEDE USB VINDT.”
Sanne keek naar Joris.
“Is dit voorbij?”
Joris schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar de donkere gang.
“Nu begint het pas.”
