DEEL 4 — “WAT JORIS IN DE KELDER VERBORGEN HAD”
De kelderdeur ging langzaam verder open.
Sanne staarde naar de donkere opening.
“Wie is daar?”
Geen antwoord.
Alleen het geluid van een voetstap.
Daarna nog één.
Marieke richtte haar wapen op de trap.
“Blijf achter mij.”
Sannes vader stond echter volledig stil.
Hij leek niet verrast.
Alsof hij wist dat dit moment zou komen.
Sanne keek hem aan.
“Je wist dat ze zouden komen.”
Hij antwoordde niet.
“Je wist het!”
“Ja.”
“En toch liet je ons naar binnen gaan?”
“Jullie moesten hier komen.”
Marieke keek hem woedend aan.
“Wie zijn die mensen?”
Sannes vader keek naar de kelderdeur.
“Dezelfde mensen die Joris achtervolgden.”
“Hoeveel?”
“Drie.”
Marieke keek naar Sanne.
“Dan hebben we een probleem.”
Sanne keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat er buiten minstens vijf voertuigen stonden.”
Sannes hart sloeg over.
“Dus ze zijn met meer.”
Haar vader knikte.
“Veel meer.”
Plotseling ging het licht in de hal aan.
Een man verscheen onderaan de trap.
Hij droeg geen uniform.
Alleen een donkere jas.
Zijn gezicht was kalm.
Hij keek rechtstreeks naar Sannes vader.
“Je hebt haar hierheen gebracht.”
Sannes vader antwoordde:
“Ze moest de waarheid weten.”
De man glimlachte.
“De waarheid?”
Hij keek naar Sanne.
“Denk je werkelijk dat ze klaar is voor de waarheid?”
Sanne stapte naar voren.
“Wie ben jij?”
“Dat doet er niet toe.”
“Je kent mijn vader.”
“Beter dan jij.”
Sanne keek naar haar vader.
“Wat gebeurt hier?”
Haar vader wees naar de kelder.
“Ga naar beneden.”
“Waarom?”
“Omdat daar het antwoord ligt.”
“En jij?”
“Ik blijf hier.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Dat is zelfmoord.”
Haar vader glimlachte.
“Dat weet ik.”
Sanne staarde hem aan.
“Waarom doe je dit?”
Voor het eerst veranderde zijn gezicht.
“Voor je moeder.”
Sanne voelde een steek in haar borst.
“Wat heeft mijn moeder hiermee te maken?”
“Alles.”
De man onderaan de trap trok plotseling zijn wapen.
“Genoeg.”
Marieke schoot onmiddellijk.
De kogel raakte de muur naast hem.
De man dook weg.
“NU!”
Sannes vader duwde zijn dochter richting de kelder.
“Ga!”
Sanne en Marieke renden naar beneden.
Achter hen klonken schoten.
De kelderdeur sloeg dicht.
Marieke draaide het slot om.
“Dat houdt ze niet lang tegen.”
Sanne keek om zich heen.
De kelder was groter dan ze had verwacht.
Er stonden oude dozen.
Een metalen kast.
Een bureau.
En aan de muur hingen tientallen foto's.
Sanne liep naar de foto's.
Ze herkende Joris.
Hij was jong.
Misschien twintig.
Op de volgende foto stond hij naast Victor.
Op een andere stond generaal Hendrik.
Maar toen zag Sanne een foto waardoor ze verstijfde.
Daar stond haar vader.
Naast Joris.
En naast hen stond haar moeder.
Sanne pakte de foto.
“Mijn moeder…”
Marieke kwam naast haar staan.
“Wat?”
“Ze was hierbij betrokken.”
Op de achterkant stond:
OPERATIE NACHTVAL — 17 JUNI 2011.
Sanne las de datum opnieuw.
“Dit is dezelfde datum als de andere foto.”
Marieke knikte.
“Dat is geen toeval.”
Sanne draaide de foto om.
Daar stond nog iets.
Team: 17 personen.
Daaronder stonden namen.
Sanne las ze langzaam.
Joris de Vries.
Victor Meijer.
Hendrik van der Meer.
En…
Haar adem stokte.
De naam van haar moeder.
Elise de Vries.
“Mijn moeder zat in het team.”
Marieke keek haar aan.
“Dat lijkt zo.”
“Mijn moeder werkte nooit voor defensie.”
“Dat dacht jij.”
Sanne voelde zich misselijk.
“Mijn hele leven…”
Ze zweeg.
“Alles wat ik wist…”
Marieke legde een hand op haar schouder.
“Misschien was het nooit de bedoeling dat jij iets wist.”
Sanne liep naar het metalen kastje.
Het was afgesloten.
Op de deur stond een klein symbool.
Een cirkel met daarin drie lijnen.
Sanne herkende het.
“Dit stond op Joris' horloge.”
Marieke keek verbaasd.
“Wat?”
“Hij had een oud horloge. Hij droeg het bijna nooit.”
“Heb je het nog?”
Sanne knikte.
“Thuis.”
Marieke keek naar het slot.
“Dan kan het hiermee te maken hebben.”
Sanne keek rond.
“Waar is de sleutel?”
Marieke wees naar een houten doos.
“Daar.”
Sanne opende de doos.
Binnenin lag één sleutel.
En een brief.
De naam op de envelop deed haar hart sneller kloppen.
Voor Sanne.
Ze opende hem.
Het handschrift herkende ze onmiddellijk.
Joris.
Sanne, als je deze brief ooit leest, betekent het dat mijn vader je eindelijk heeft verteld wie hij werkelijk is.
Sanne stopte.
“Zijn vader?”
Marieke keek haar aan.
“Joris' vader?”
Sanne knikte.
Ze las verder.
Vertrouw hem niet volledig. Hij heeft mij ooit gered. Maar hij heeft ook de grootste fout van mijn leven veroorzaakt.
Sanne voelde haar vingers trillen.
Hij heeft mijn moeder gekend. Hij heeft jouw vader gekend. En hij weet waarom operatie Nachtval mislukte.
Sanne keek naar Marieke.
“Mijn vader en Joris' vader…”
“Ze waren betrokken.”
“Maar waarom?”
Sanne las verder.
De zeventien mensen die tijdens Nachtval stierven, stierven niet tijdens een militaire operatie. Ze werden opgeofferd.
Sanne hield haar adem in.
“Opgeofferd?”
Marieke las over haar schouder.
Daaronder stond:
Iemand binnen de eenheid gaf onze positie door. Maar dat was niet het ergste. Het ergste was dat de aanval bedoeld was om één persoon te laten verdwijnen. Mij.
Sanne liet de brief zakken.
“Waarom zou iemand Joris willen laten verdwijnen?”
Marieke keek haar aan.
“Omdat hij iets wist.”
“Wat?”
“Wie de informatie had verkocht.”
Sanne keek naar het metalen kastje.
“Misschien staat het daar.”
Ze stak de sleutel in het slot.
Klik.
Het kastje ging open.
Binnenin lagen tientallen documenten.
Een pistool.
Een oude mobiele telefoon.
En een zwarte map.
Op de map stond:
NACHTVAL — VERTROUWELIJK.
Sanne opende hem.
Het eerste document was een lijst.
Zeventien namen.
Naast elke naam stond een datum.
Sommige namen waren doorgestreept.
Sanne herkende er verschillende.
Militairen.
Ambtenaren.
Een zakenman.
Een politicus.
En toen zag ze een naam die haar bijna deed vallen.
Hendrik van der Meer.
Naast zijn naam stond:
STATUS: ACTIEF.
Marieke fluisterde:
“Dat betekent…”
“Dat hij nog steeds betrokken is.”
“Of dat hij werd gevolgd.”
Sanne bladerde verder.
Toen zag ze een tweede lijst.
Deze was veel korter.
Slechts vijf namen.
Victor Meijer.
Hendrik van der Meer.
Elise de Vries.
Sannes vader.
En…
Joris de Vries.
Sanne staarde naar de laatste naam.
“Waarom staat Joris op een lijst met verdachten?”
Marieke antwoordde niet.
Sanne bladerde naar de laatste pagina.
Daar stond één zin:
De verrader zit binnen de familie.
Sanne voelde haar hart in haar keel.
“Welke familie?”
Marieke keek naar haar.
“De jouwe.”
Op dat moment ging de oude mobiele telefoon in het kastje over.
Beiden schrokken.
Sanne pakte hem op.
Op het scherm stond:
ONBEKENDE BELLER.
Ze nam op.
“Hallo?”
Een paar seconden stilte.
Toen hoorde ze een stem.
Een stem die ze onmiddellijk herkende.
Joris.
“Sanne…”
Ze begon te huilen.
“Joris?”
“Luister naar mij.”
“Maar je bent dood.”
“Ik weet het.”
“Hoe kan dit?”
“Geen tijd.”
Zijn stem klonk zwak.
“Je moet onmiddellijk vertrekken.”
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Wie heeft je vermoord?”
Stilte.
Toen zei Joris:
“Niemand.”
Sanne fronste.
“Wat?”
“Ik ben niet dood.”
Sanne keek naar Marieke.
“Wat zeg je?”
“Ik heb mijn dood in scène gezet.”
Sanne voelde haar hele lichaam verstijven.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat ze jou zouden gebruiken om bij mij te komen.”
“Wie zijn ‘ze’?”
Joris ademde zwaar.
“De mensen die mijn identiteit hebben gestolen.”
“Welke identiteit?”
“Niet alleen die van mij.”
Sanne begreep het niet.
Toen hoorde ze plotseling een harde knal boven zich.
Marieke draaide zich om.
De kelderdeur begon te bewegen.
Joris fluisterde:
“Sanne…”
“Ja?”
“Je vader is niet wie je denkt.”
Sanne keek naar de deur.
“Wat bedoel je?”
“Hij is niet degene die je moet vrezen.”
De deur begon open te barsten.
Joris sprak zijn laatste woorden:
“Je moet je moeder vinden.”
Sanne verstijfde.
“Maar mijn moeder is dood.”
Joris zweeg.
Toen zei hij:
“Dat is precies wat ze willen dat je gelooft.”
De verbinding werd verbroken.
Sanne keek naar Marieke.
“Mijn moeder leeft.”
Marieke keek naar de deur.
“Dan weten we nu waarom ze zo bang zijn.”
De deur vloog open.
Drie gewapende mannen stormden naar binnen.
Marieke schoot.
Sanne dook achter het bureau.
Een kogel sloeg door de zwarte map.
Papieren vlogen door de lucht.
Sanne zag één document op de vloer vallen.
Ze pakte het.
Bovenaan stond:
LOCATIE: AMSTERDAM — KAMER 317.
Daaronder stond een naam.
ELISE DE VRIES.
Sanne staarde ernaar.
Haar moeder.
Levend.
En slechts enkele kilometers verderop.
Toen zag ze onderaan het document nog één zin.
“Als Sanne dit document vindt, is haar moeder al op de vlucht.”
