DEEL 7 — “DE NACHT WAARIN ALLES BEGON”
Sanne kon niet bewegen.
Ze keek naar haar moeder.
Daarna naar Victor.
En uiteindelijk naar de berichten op haar telefoon.
Hendrik: Vertrouw Elise niet.
Joris: Vertrouw Elise. Zij is de enige die je nog kan redden.
En nu stond Elise voor haar en gaf ze toe dat Sannes vader haar vijftien jaar geleden had neergeschoten.
“Waarom?” vroeg Sanne.
Elise antwoordde niet.
“Waarom heeft mijn vader jou neergeschoten?”
Victor zette een stap naar voren.
“Omdat je moeder op het punt stond je te vertellen wie ze werkelijk was.”
Elise keek hem scherp aan.
“Jij weet helemaal niet wat er die nacht is gebeurd.”
Victor glimlachte.
“Meer dan jij denkt.”
Sanne keek naar hem.
“Dan vertel het.”
Victor keek haar recht aan.
“Je vader ontdekte dat je moeder informatie verkocht.”
Elise schudde haar hoofd.
“Leugen.”
“Hij vond documenten in haar kantoor.”
“Die documenten waren vervalst.”
“En toch geloofde hij ze.”
Sanne keek naar haar moeder.
“Verkocht jij informatie?”
Elise zweeg.
“Moeder!”
“Ik heb nooit militaire geheimen verkocht.”
Victor lachte zacht.
“Niet aan buitenlandse organisaties.”
Sanne voelde haar maag samentrekken.
“Wat betekent dat?”
Elise keek naar de grond.
“Ik gaf informatie door.”
“Waarom?”
“Omdat ik probeerde mensenlevens te redden.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat is niet wat er gebeurde.”
Elise keek hem aan.
“Jij hebt geen recht om over mij te oordelen.”
“En jij hebt geen recht om haar te blijven gebruiken.”
Sanne keek tussen hen heen.
“Waar hebben jullie het over?”
Victor haalde een kleine envelop uit zijn jas.
Hij gooide hem naar haar.
Sanne ving hem.
“Open hem.”
“Wat zit erin?”
“De waarheid over jouw vader.”
Sanne keek naar Elise.
Elise zei:
“Niet doen.”
Sanne opende de envelop.
Er zat een oude krant in.
De datum was duidelijk zichtbaar.
18 juni 2011.
Op de voorpagina stond:
“GEHEIME MILITAIRE OPERATIE EIST ZEVENTIEN LEVENS.”
Sanne las verder.
De namen van de slachtoffers stonden onderaan.
Maar één naam trok haar aandacht.
Thomas de Vries.
Haar vader.
Sanne keek op.
“Mijn vader stond op de lijst van doden.”
Victor knikte.
“Ja.”
“Maar hij leefde nog.”
“Precies.”
Sanne voelde haar adem stokken.
“Waarom?”
Victor keek naar Elise.
“Omdat jouw vader vanaf die dag officieel dood was.”
“Maar waarom?”
“Omdat hij undercover moest verdwijnen.”
Sanne keek naar haar moeder.
“Voor wie werkte hij?”
Elise antwoordde:
“Voor mij.”
Sanne begreep het niet.
“Wat?”
“Je vader was mijn contactpersoon.”
Victor lachte bitter.
“En uiteindelijk werd hij mijn vijand.”
Sanne keek naar hem.
“Waarom?”
“Toen we ontdekten dat iemand binnen de organisatie geld verdiende met geheime informatie, begonnen we iedereen te onderzoeken.”
“En?”
“De lijst werd steeds groter.”
“Wie stond erop?”
Victor keek haar aan.
“Jouw vader.”
Sanne voelde haar knieën slap worden.
“Mijn vader was een verrader?”
“Nee.”
Elise kwam tussenbeide.
“Hij stond erop omdat iemand hem erin wilde luizen.”
“Wie?”
Elise zweeg.
Victor zei:
“Jouw moeder.”
Sanne keek naar Elise.
“Is dat waar?”
Elise sloot haar ogen.
“Niet helemaal.”
“Dan vertel me wat er werkelijk gebeurde.”
Elise haalde diep adem.
“Je vader ontdekte dat ik informatie doorgaf.”
“Dat heb je al gezegd.”
“Maar hij wist niet waarom.”
“Waarom?”
“Omdat ik iemand probeerde te beschermen.”
“Wie?”
Elise keek Sanne recht aan.
“Jou.”
Sanne verstijfde.
“Mij?”
“Ja.”
“Waarom zou ik bescherming nodig hebben toen ik twaalf was?”
Elise keek naar Victor.
“Omdat jij iets had gezien.”
“Wat?”
“Een ontmoeting.”
“Welke?”
“De ontmoeting tussen de mensen achter Nachtval.”
Sanne kreeg opnieuw hoofdpijn.
Een beeld flitste door haar geheugen.
Een tafel.
Vier mannen.
Een rode map.
Een pistool.
En haar vader.
Ze greep naar haar hoofd.
“De kamer…”
Elise kwam dichterbij.
“Wat herinner je je?”
“Een kelder.”
“Ja.”
“Mijn vader stond tegenover iemand.”
“Wie?”
Sanne kneep haar ogen dicht.
“Een man.”
“Wie?”
“Hij droeg een ring.”
Victor keek plotseling gespannen.
“Welke ring?”
Sanne keek hem aan.
“Een zilveren ring.”
Victor keek naar zijn eigen hand.
Daar droeg hij een zilveren ring.
Sanne deed een stap achteruit.
“Jij.”
Victor schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
“Je draagt hem.”
“Deze ring heb ik pas jaren later gekregen.”
Sanne keek naar hem.
“Van wie?”
Victor antwoordde:
“Van jouw vader.”
Sanne voelde haar hart bonzen.
“Waarom zou mijn vader jou een ring geven?”
Victor keek naar Elise.
“Omdat hij wist dat ik hem zou verraden.”
“Dat slaat nergens op.”
“Dat is omdat je nog steeds maar de helft van het verhaal kent.”
Victor pakte zijn telefoon.
Hij liet een foto zien.
Sanne zag haar vader.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond Joris.
En Victor.
En een vierde man.
Generaal Hendrik.
Opnieuw dezelfde vier gezichten.
Maar deze keer was er iets anders.
Op de achtergrond stond een meisje.
Sanne.
Jong.
Ongeveer twaalf jaar oud.
Ze stond achter een halfopen deur.
“Dat ben ik.”
Elise knikte.
“Ja.”
“Dus ik was daar.”
“Ja.”
“Waarom herinner ik me dat niet?”
Elise antwoordde:
“Omdat je vader je liet geloven dat je die nacht niet aanwezig was.”
“Hoe?”
“Hij nam je mee naar een arts.”
“Een arts?”
“Een specialist.”
Sanne keek haar aan.
“Wat heeft hij met mij gedaan?”
“Hij heeft je geheugen niet gewist.”
Elise aarzelde.
“Hij heeft je geholpen bepaalde herinneringen te onderdrukken.”
Marieke kwam tussenbeide.
“Dat is geen gewone medische behandeling.”
“Nee.”
“Wie was die arts?”
Elise keek haar aan.
“Dr. Ruben Smit.”
Marieke verstijfde.
“Dat kan niet.”
Sanne keek naar haar.
“Ken je hem?”
“Hij werkte voor de militaire inlichtingendienst.”
Victor knikte.
“En hij was de enige die wist wat er met Sanne was gebeurd.”
Sanne keek naar Victor.
“Waarom zou hij mijn herinneringen verbergen?”
“Omdat je iets had gezien wat niemand mocht weten.”
“Wat?”
Victor keek haar aan.
“Wie de zeventien mensen heeft vermoord.”
Sanne zweeg.
Een stilte viel.
Toen herinnerde ze zich iets.
Een stem.
Een mannenstem.
Hij had tegen haar vader gezegd:
“Als ze dit ooit vertelt, gaan we allemaal ten onder.”
Sanne keek naar haar moeder.
“Ik weet wie het was.”
Elise werd bleek.
“Wie?”
Sanne draaide zich langzaam naar Victor.
“Niet Victor.”
Marieke keek haar aan.
“Wie dan?”
Sanne keek naar het scherm van haar telefoon.
Daar stond nog steeds het bericht van Hendrik.
Vertrouw Elise niet.
Ze fluisterde:
“Hendrik.”
Elise schudde haar hoofd.
“Nee.”
Sanne keek haar aan.
“Hij was daar.”
“Ja.”
“Hij heeft de operatie geleid.”
“Ja.”
“Hij stond naast mijn vader.”
“Ja.”
“Dus hij was de verrader.”
Elise schudde haar hoofd.
“Niet hij.”
Sanne fronste.
“Wie dan?”
Elise keek haar recht aan.
“De man die Hendrik zijn bevelen gaf.”
Sanne voelde een koude rilling.
“Wie gaf een generaal bevelen?”
Elise antwoordde:
“Een man die officieel nooit heeft bestaan.”
Marieke keek haar verbaasd aan.
“Wat bedoel je?”
“Een directeur van een geheime dienst.”
“Naam?”
Elise fluisterde:
“Alexander Vos.”
Victor keek plotseling naar de ingang van de parkeergarage.
Zijn gezicht werd bleek.
“Hij is hier.”
Marieke draaide zich om.
“Wie?”
Victor trok zijn wapen.
“Alexander.”
Sanne keek naar de donkere garage.
Een man kwam langzaam uit de schaduw.
Grijs pak.
Zwarte handschoenen.
Rustige blik.
Hij bleef enkele meters van hen vandaan staan.
“Goed gedaan, Elise.”
Elise verstijfde.
“Alexander.”
De man glimlachte.
“Vijftien jaar lang heb je jezelf verborgen.”
Hij keek naar Sanne.
“En nu heb je haar rechtstreeks naar mij gebracht.”
Sanne keek hem aan.
“Wie ben jij?”
“Degene die ervoor heeft gezorgd dat je moeder moest verdwijnen.”
Victor richtte zijn wapen.
“Blijf staan.”
Alexander glimlachte.
“Victor.”
“Geen stap verder.”
Alexander keek naar hem.
“Je weet dat je haar niet kunt beschermen.”
“Dat zullen we zien.”
Plotseling klonk er een stem uit de auto achter Sanne.
“Genoeg.”
Sanne draaide zich om.
Generaal Hendrik stapte uit.
Hij droeg een verband om zijn schouder.
Sanne staarde hem aan.
“U…”
Hendrik keek naar Alexander.
“Het spel is voorbij.”
Alexander glimlachte.
“Dat zei je vijftien jaar geleden ook.”
Hendrik richtte zijn wapen.
“Deze keer heb ik bewijs.”
Alexander lachte.
“Heb je?”
Hij keek naar Sanne.
“Vraag haar dan.”
Sanne fronste.
“Wat moet ik vragen?”
Alexander wees naar haar.
“Vraag haar wie haar vader werkelijk heeft vermoord.”
Sanne keek naar Elise.
Elise werd lijkbleek.
Hendrik zei:
“Niet doen.”
Alexander glimlachte.
“Vraag het haar.”
Sanne voelde haar hart bonzen.
“Moeder?”
Elise sloot haar ogen.
“Je vader…”
Ze zweeg.
Toen fluisterde ze:
“Hij is niet gestorven tijdens Nachtval.”
Sanne voelde haar adem stokken.
“Wat?”
“Hij leefde nog.”
“Waar is hij dan?”
Elise keek naar Alexander.
“Hij werd jaren later vermoord.”
Sanne keek naar Alexander.
“Door wie?”
Elise antwoordde:
“Door iemand die ik dacht dat ik kon vertrouwen.”
Alexander glimlachte.
Maar toen zei Hendrik:
“Ze liegt.”
Sanne draaide zich naar hem om.
“Wat?”
Hendrik keek haar recht aan.
“Je vader leeft.”
De wereld leek stil te vallen.
Sanne keek van Hendrik naar Elise.
“Mijn vader leeft?”
Hendrik knikte.
“Ja.”
Elise begon te huilen.
“Hij leeft.”
Sanne voelde haar benen trillen.
“Waar?”
Hendrik keek naar de donkere uitgang van de parkeergarage.
“Onder het gebouw waar jij zojuist vandaan kwam.”
Sanne begreep het niet.
“Waarom?”
Hendrik zei:
“Omdat hij degene is die al die jaren het netwerk bestuurt.”
Sanne keek naar Elise.
“Is dat waar?”
Elise antwoordde niet.
Toen ging ergens in de garage een telefoon over.
Een onbekend nummer.
Sanne nam op.
Een stem zei slechts:
“Dag, dochter.”
Sanne herkende de stem onmiddellijk.
Haar vader.
“Als je je moeder wilt redden…”
Een korte stilte.
“…breng Alexander naar mij.”
De verbinding werd verbroken.
Sanne keek op.
Alexander stond niet langer op zijn plek.
Hij was verdwenen.
En op de grond lag alleen zijn zwarte handschoen.
Daaronder zat een klein briefje.
“Nu weet je wie duisterder is: de man die liegt… of de man die je hele leven voor je heeft gelogen.”
