Het kille, witte licht van de tactische zaklampen sneed door de duisternis van de kelder. Vier gewapende mannen in donkere uniformen zonder ranginsignes daalden de stenen trap af. Ze bewogen met de precisie van professionele huurlingen. Achter hen liep een man in een lange, donkere cashmere jas. Staatssecretaris Hendrik van der Meer.
Hij zag er precies zo uit als op het nieuws: een keurig gekapte man met een zelfverzekerde uitstraling, zilvergrijs haar en een bril met een goudkleurig montuur. Maar van dichtbij, in het schijnsel van de kelderlampen, waren zijn ogen ijskoud en zielloos.
"Zo, Sofia," zei Van der Meer rustig, terwijl hij zijn lederen handschoenen recht trok. "Je hebt me behoorlijk wat hoofdpijn bezorgd vandaag. Een eenvoudige grondstewardess die de geopolitieke belangen van een heel land verstoort... dat is toch wel een zeldzaamheid."
Ik stapte naar voren en schoof Emma achter mijn rug. Mijn been deed helse pijn, maar ik weigerde te laten zien hoe zwak ik was.
"Geopolitieke belangen?" zei ik met een bitter lachje. "Je noemt het vermoorden van onschuldige mensen en het smokkelen van nucleair materiaal 'geopolitieke belangen'? Joris—Emma's vader—wilde de waarheid vertellen!"
Van der Meer zuchtte diep, alsof hij sprak met een ongehoorzaam kind. "Joris was een idealist. En idealisten zijn gevaarlijk voor de stabiliteit van het systeem. Hij begreep het grotere plaatje niet. Die zending van twaalf jaar geleden was onderdeel van een geheime operatie om een buitenlandse mogendheid te neutraliseren. Soms moeten er offers worden gebracht voor het hogere doel."
"En Willem?" vroeg ik, terwijl ik de lederen map strakker omklemde. "Willem heeft twaalf jaar moeten leven met het verlies van zijn zoon, terwijl jij mooie toespraken hield in de Tweede Kamer!"
"Willem had moeten zwijgen," antwoordde Van der Meer koud. "Hij had zijn pensioen moeten genieten en voor zijn kleindochter moeten zorgen. Maar hij bleef graven. Hij gebruikte jou, Sofia. Hij wist dat jij het soort mens bent dat emotioneel reageert. Je hebt je eigen leven opgespoord voor een oude man die je niet eens kende."
"Ik heb het niet opgespoord," zei ik stevig. "Ik heb gewoon het menselijke gedaan."
Van der Meer knikte langzaam naar een van zijn mannen. "Geef me de map en de USB-stick."
De gewapende man stapte naar voren. Zijn gezicht was bedekt met een zwarte balaclava. Hij richtte zijn submachinepistool recht op mijn borst.
"Nee!" schreeuwde Emma plotseling.
Het kleine meisje glipte onder mijn arm door en rende naar de zijkant van de kelder. In haar handjes droeg ze niet het gele beertje, maar de zware baksteen die ik eerder had gebruikt om het slot te kraken. Met een wanhopige krachtinspanning gooide ze de steen tegen een van de grote, verroeste stoompijpen die langs de keldermuur liepen.
De oude, verroeste pijp stond onder hoge druk van de nog steeds actieve stadsverwarming die onder het Beursgebouw door liep.
Een Oorverblindende KNAL schudde de kelder op zijn grondvesten.
Een gigantische wolk van kokendhete stoom blies met extreme kracht uit de gescheurde pijp. De ruimte vulde zich in een fractie van een seconde met een ondoorzichtige, witte muur van hete nevel. De mannen van Van der Meer begonnen te schreeuwen toen de brandende stoom hun gezichten en handen raakte. Schoten gings los, wilde salvo's die ketsen tegen de stalen kluisdeuren en de bakstenen muren.
"Rennen!" gilde ik.
Ik greep Emma bij haar kraag en trok haar mee door de witte stoomwolk. We kenden de kelder niet, maar ik wist dat oude gebouwen aan de havens altijd een tweede vluchtweg hadden: de oude kolenschacht die naar de kade leidde.
We tastten door het stoom en de rook, terwijl achter ons het schreeuwen van de huurlingen en het wanhopige bevelen van Van der Meer klonken.
"Zoek ze! Ze mogen het gebouw niet levend verlaten!"
Mijn hand raakte een houten luik in de muur, op zithoogte. Het was een kolengat, overdekt met dikke lagen roet. Ik duwde er met mijn schouder tegenaan. Het luik gaf mee en viel naar buiten open.
Frisse, ijskoude buitenlucht en de geur van zout kanaalwater sloegen ons tegemoet.
"Eruit, Emma!"
Ik duwde het meisje door de schacht naar buiten. Ze rolde over de natte kade stenen. Ik klom achter haar aan, net toen een van de mannen de stoomwolk doorbrak en mijn arm probeerde te grijpen. Zijn vingers gleden van de natte stof van mijn jas af.
We kwamen buiten aan de achterzijde van het Beursgebouw. Direct onder ons klotste het donkere water van de Cacaohaven.
En daar, aangemeerd aan de houten steiger, lag een kleine, oude houten sleper-boot. Op het dek stond een man met een oliejas en een zwarte schippersmuts. He wapperde wild met zijn armen.
"Hierheen! Sofia! Snel!" riep de man met een schorre, bekende stem.
Mijn adem stokte.
Het was de man die twee dagen geleden aan boord van het vliegtuig naar Toronto had moeten stappen.
Het was Willem.
