Uit de zwarte SUV stapten twee mannen in donkere regenjassen. Ze droegen geen uniform, maar hun houding en de snelle, geoefende manier waarop ze de omgeving scanden, verraadden dat het professionals waren. Dit waren geen gewone luchthavenbeveiligers; dit waren getrainde sporenzoekers. Richard zat op de bijrijdersstoel. Ik zag zijn silhouet door de getinte ruiten van de wagen.
"Zoek het steegje af," hoorde ik een van de mannen blaffen in het Nederlands met een licht buitenlands accent. "Ze kunnen niet ver zijn. De vrouw loopt op sokken en is gewond."
Mijn hart sloeg een slag over. Ze wisten dat ik gewond was. Richard had waarschijnlijk mijn geforceerde sprong vanaf de brandtrap gezien.
Ik klemde de zilveren USB-stick en de roestige sleutel strak in mijn handpalm. De scherpe randen van de sleutel sneden in mijn huid, maar de fysieke prikkel hield me scherp. Ik keek naar Emma. Het meisje maakte zich zo klein mogelijk achter de plastic containers. Ze gaf geen kik, haar lippen strak op elkaar geprest.
"We moeten naar de overkant," fluisterde ik in haar oor. "Zie je die doorgang achter de kledingcontainer? Zodra ik het zeg, ren je daarheen en wacht je op mij."
Het steegje achter het winkelcentrum kwam uit op een industrieel haventerrein bij het Noordzeekanaal, een vergeten hoekje van de regio waar oude loodsen en opslagplaatsen voor cacao en schroot elkaar afwisselden. Als we de weg wisten over te steken, konden we opgaan in de chaos van de havens.
Ik wachtte tot de twee mannen het hoekje van de bakkerij omgingen.
"Nu!" fluisterde ik.
Emma glipte als een schaduw langs de grote container en dook het smalle gangetje in. Ik kwam achter haar aan, maar mijn verstuikte enkel gaf met een felle steek op. Ik kon een zachte kreet van pijn niet onderdrukken.
"Daar zijn ze!" schreeuwde een van de mannen achter ons.
Het geluid van rennende kisten op het natte asfalt klonk meteen over het terrein. Ik negeerde de vlijmscherpe pijn in mijn voet en ren zo snel als ik kon achter Emma aan. We kwamen uit op de Kweekgrasstraat, een desolate weg met aan weerszijden grote, grauwe opslaghallen. De geur van roest, brak water en bittere cacao hing zwaar in de lucht.
We rennen in de richting van de oude cacaosilo's. De reusachtige betonnen pijpen rezen als gigantische wachters op tegen de grijze lucht. Het was een doolhof van oude laadkades, roestige rails en geparkeerde vrachtwagentrailers.
"Hier in!" riep ik, terwijl ik Emma een deels opengeschoven roeldeur van een schijnbaar verlaten opslagloods in trok.
Binnen was het donker en rook het muf. Hoge stapels houten pallets en oude jute zakken met gecacaobonen reikten tot aan het hoge dak. Houtduiven vlogen schrikachtig op toen we de ruimte binnenstormden. Het geluid van de regen die op het golfplatendak kletterde, veroorzaakte een verdovend lawaai dat onze eigen ademhaling gelukkig maskeerde.
We doken weg achter een berg opgestapelde houten kratten. Ik trok Emma dicht tegen me aan. We luisterden ademloos.
Buiten bleven de zware stappen stilstaan.
"Ze zijn deze loods in gegaan," zei de stem van Richard buiten. Hij klonk buiten adem, maar zijn toon was doordrenkt met gif. "Sluit de achteruitgang af. Sofia is een eenvoudige grondstewardess, geen getrainde agent. Ze houdt dit niet lang vol."
Ik hoorde de zware ijzeren deur achter in de loods met een harde klap op slot vallen. We zaten opgesloten.
Ik keek op mijn hand. De roestige sleutel droeg de inscriptie Kluis 408 - Bank van de Cacaohaven. Ik wist dat die bank niet meer bestond als een reguliere financiële instelling. De 'Bank van de Cacaohaven' was in de jaren tachtig een bekende dekmantel geweest voor illegale transacties en goederenopslag van havenbaronnen, gevestigd in de kelder van de oude monumentale Beurs aan de kade. Het gebouw lag hier op nog geen vijfhonderd meter vandaan.
Willem had geen geld nagelaten. Hij hatte bewijsmateriaal nagelaten.
"Sofia," fluisterde Emma plotseling. Het was de eerste keer dat het meisje haar stem gebruikte sinds ze bij mijn voordeur stond. Haar stem was verrassend helder en zuiver, ondanks het trillen van haar lippen. "Mijn opa zei dat ik de sleutel alleen aan iemand moest geven die tijd voor ons wilde maken."
Mijn hart kromp ineen. Elf minuten. Die elf minuten vertraging op Schiphol waren niet zomaar een verstoring van het vluchtschema geweest. Het waren elf minuten waarin Willem zijn kleindochter in veiligheid had kunnen brengen en haar het spoor naar de waarheid had kunnen meegeven.
"Je opa is een zeer wijze man, Emma," antwoordde ik zacht. "En we gaan afmaken wat hij is begonnen."
Ik bekeek de binnenkant van de loods. Boven ons liep een roestige traverse voor een oude kranenbaan. Die voerde rechtstreeks naar een hooggelegen raam dat uitzicht bood op de achterliggende kade van het Noordzeekanaal. Als we die kraanbaan konden bereiken, konden we via het dak ontsnappen zonder dat de mannen bij de deuren ons zagen.
"Kun je klimmen, Emma?" vroeg ik.
Het meisje knikte vastberaden. "Ik klim altijd in de grote eik in de tuin van opa."
"Goed zo. Blijf strak achter mij."
We begonnen de ijzeren laddertjes langs de muur op te klimmen. Elke sport die ik pakte voelde koud en klam aan. Mijn enkel klopte op het ritme van mijn hartslag, maar de wil om te overleven hield me overeind.
Toen we halverwege de kraanbaan waren, ging er beneden in de loods een grote schijnwerper aan. Een fel, wit licht snijdde door de duisternis en verlichtte de stofdeeltjes en de dwarrelende roetdeeltjes in de lucht.
"Ik zie jullie, Sofia!" riep Richard. De lichtstraal van de lamp bewoog over de wand en bleef exact op onze silhouetten op de kraanbaan rusten. "Het is voorbij. Geef me de sleutel en het meisje. Je weet niet wat Willem gedaan heeft. Hij heeft een gevaarlijk spel gespeeld!"
Richard stond onderaan de ladder met zijn pistool omhooggericht.
"Hij heeft tenminste niet zijn eigen mensen vermoord!" schreeuwde ik terug, terwijl ik Emma achter mijn lichaam afschermde. "Ik weet van vlucht KL691, Richard! Ik weet wat er twaalf jaar geleden is gebeurd!"
Het gezicht van Richard vertrok in het felle schijnwerperlicht. De stilte die viel duurde maar een seconde, maar het was genoeg om mijn vermoeden te bevestigen. De naam van die vlucht was zijn zwakke plek.
"Dan weet je ook dat je dit gebouw niet levend verlaat," zei hij ijskoud.
Hij richtte het pistool op de stalen kabel van de kraanbaan boven onze hoofden en haalde de trekker over.
