De klap tegen de omheining van de vuurtoren deed mijn hoofd tegen het zijraam slaan. Een doffe pijn trok door mijn slaap, maar ik dwong mezelf om niet op te geven. De motor van onze sedan was kapot; dikke zwarte rook mengde zich met de ijskoude zeenevel die vanaf de Noordzee over de duinen rolde.
"Eruit! Allemaal eruit!" riep de marine-chauffeur. He trok zijn pistool, stapte uit en nam positie in achter het beschadigde achterwerk van de auto. "Ik houd ze tegen zolang ik kan! Ga naar de toren!"
Willem, Emma en ik glipten uit het wrak. De ijskoude wind van de storm sneed door onze kleren. Boven ons torende het massieve, rode bakstenen bouwwerk van de vuurtoren uit, de lichtstraal snijdend door de duisternis van de stormachtige nacht.
Achter ons klonken de eerste schoten. De marine-chauffeur opende het vuur op de mannen van Vance die uit de terreinwagens stapten. Het geluid van de schoten werd opgeslokt door het brullen van de branding op het strand.
We rennen naar de zware eikenhouten deur aan de voet van de vuurtoren. Willem pakte een oude sleutelbos uit zijn binnenzak—een sleutelbos die hij al al die jaren aan zijn riem had gedragen. He stak een koperen sleutel in het roestige slot van de toren.
"Joris en ik hadden onderhoudssleutels toen we voor de Kustwacht werkte," hijgde Willem, terwijl hij de zware deur openduwde. "Binnen! Snel!"
We glipten naar binnen en gooiden de eikenhouten deur achter ons dicht. Willem schoof een zware ijzeren grendel op zijn plaats. Het geluid van de schoten buiten werd gedempt tot doffe klappen.
Binnenin de vuurtoren leidde een eindeloze stalen spiraaltrap naar boven, de duisternis in.
"Naar de zenderruimte bovenin!" zei Willem. He ondersteunde zijn eigen zij; de fysieke uitputting van de afgelopen dagen eiste nu zijn definitieve tol. His gezicht was asgrauw en zijn ademhaling was een pijnlijk, piepend geluid.
"Willem, je kunt niet meer," zei ik bezorgd.
"Het moet, Sofia," zei de oude man met een ongekende vastberadenheid. "Voor Joris. Voor Emma."
Ik pakte Emma bij haar hand en samen begonnen we de honderdtweeënveertig treden van de spiraaltrap op te klimmen. Elke stap galmde koud door de holle ruimten van de bakstenen toren. Beneden ons klonk een harde klap: de mannen van Vance waren begonnen met het rammen van de onderdeur.
"Ze komen er zo doorheen!" riep ik.
"Blijven klimmen!" pufte Willem.
We bereikten de bovenste omloop van de vuurtoren, de zenderruimte net onder de reusachtige glazen lens van het licht. In het midden van de ronde kamer stond een oude, maar uiterst robuuste radio-installatie van de Kustwacht, voorzien van een verlicht digitaal beeldscherm en een numeriek toetsenbord.
"Dit is hem," zei Willem, terwijl hij over de console boog. He zette de hoofdschakelaar om. De apparatuur kwam tot leven met een hoog frequentie-gezoem. "Dit station is direct gekoppeld aan de internationale noodfrequenties van de maritieme veiligheidsraad."
Beneden in de toren klonk het breken van het eikenhout. De deur was geforceerd. Zware, snelle voetstappen klommen op de stalen treden van de trap. Vance en haar mannen kwamen naar boven.
"Emma," zei ik, terwijl ik voor de console hurkte. "Het liedje. Vertel het me nu."
Het kleine meisje stapte naar het toetsenbord. Haar kleine vingertjes trilden niet meer. Ze keek naar de verlichte knoppen.
"Zeven sterren boven de zee," fluisterde ze, en ze drukte op de 7.
"Vier schepen die naar huis toe gaan," ze drukte op de 4.
"Negen golven tegen het zand," ze drukte op de 2. "Nee... negen!" herstelde ze zich snel en drukte op de 9.
"Nul lichten in de nacht," ze drukte op de 0.
"Vijf meeuwen in de wind," ze drukte op de 5.
"En drie kussen van papa," fluisterde ze, terwijl er een traan over haar wang rolde. Ze drukte op de 3.
Op het scherm van de radio-installatie verscheen het woord: CODE GEACCEPTEERD. ENCRYPTIE ONTGRENDELD.
"Het werkt!" gilde ik.
"Nu de USB-stick erin, Sofia!" riep Willem.
I k stak de zilveren USB-stick in de datapoort van het systeem. Een groene voortgangsbalk begon over het scherm te lopen: UPLOADING TO GLOBAL MARITIME NETWORK - 10%... 30%... 50%...
Op dat moment vloog de stalen deur van de zenderruimte open.
Agent Vance stapte de kamer binnen. In haar rechterhand hield ze een pistool met een geluidsdemper. Achter haar stonden twee gewapende mannen. Haar kleren waren kletsnat van de regen, maar haar gezicht was nog steeds ijskoud en onbewogen.
"Zet het systeem uit, Sofia," zei Vance met een lage, snijdende stem. "Het staat op 70%. Als je het nu annuleert, laat ik jullie allemaal leven."
"Als ik het annuleer, vermoord je ons sowieso," antwoordde ik, terwijl ik tussen het scherm en haar pistool ging staan.
85%... 90%...
Vance richtte het pistool recht op mijn borst. "Afscheid, Sofia."
Toen klonk er een doffe knal.
Maar het was niet het pistool van Vance dat afging.
