De spanning in de krappe cockpit was te snijden. Het geronk van de motoren en het loeien van de wind om de neus van het vliegtuig maakten elk normaal gesprek onmogelijk, maar de stem van de man in het pak sneed door de herrie heen.
"Je begrijpt het nog steeds niet, hè?" zei hij spottend tegen mij, terwijl hij zijn blik even naar Elena richtte. "Elena Vance was hoofdonderzoeker bij onze divisie. Ze ontdekte contracten die niet openbaar mochten worden gemaakt. Financiële stromen die leidden naar illegale wapentransacties via zogenaamde 'spookvluchten'. Vluchten die officieel nooit hebben bestaan. Vlucht 408 van zes jaar geleden was exact zo'n vlucht. Ze dachten dat ze destijds van haar af waren, maar ze wist te ontkomen. En nu... nu moest dit drama herhaald worden om losse eindjes weg te werken."
Elena stapte naar voren, haar ogen schitterden van woede en adrenaline. Ze was niet meer de bange, trillende vrouw van stoel 34B. Ze was een vrouw die niets meer te verliezen had.
"Jullie dachten dat jullie alles konden verbergen achter bureaucratie en doodsbrieven," zei Elena fel. "Maar jullie vergisten je in één ding. Ik heb alle data gekopieerd en versleuteld op een externe server die automatisch wordt vrijgegeven zodra dit vliegtuig landt op een erkende luchthaven met internetverbinding. Of... zodra ik niet binnen een uur een noodsignaal afgeef aan de internationale autoriteiten."
De glimlach verdween abrupt van het gezicht van de man in het pak. Zijn ogen werden groot van pure schrik. Dit was de reden waarom ze haar zo wanhopig wilden laten verdwijnen zonder dat er een spoor van overbleef; het ging niet alleen om haar leven, maar om het blootleggen van een enorm internationaal schandaal dat de top van regeringen kon doen wankelen.
"Waar is die server?" eiste de man, terwijl hij plotseling een verborgen mes uit zijn mouw trok en overeind sprong uit de stoel.
"Stilstand is geen optie!" schreeuwde ik, en voordat hij kon uithalen, trok ik aan de trekker van het vuurwapen.
