We lieten de bewusteloze Van Dijk achter in de technische ruimte en worstelden ons door de smalle gangen naar de voorkant van het vliegtuig. De zwaartekracht leek tegen ons te werken; elke stap voelde alsof we door stroop moesten waden door de extreme hoek waarin de Boeing 777 hing. Buiten de kleine patrijspoorten was alleen een kolkende massa van wolken en duisternis te zien, verlicht door flitsen van bliksem. We zaten midden in een zware storm boven de Atlantische Oceaan.
Toen we bij de zware, versterkte deur van de cockpit kwamen, zagen we dat deze op een kier stond. De code-toetsenbordjes waren overbrugd met een extern apparaatje. De piloten waren kennelijk uitgeschakeld of gedwongen de controle over te dragen aan de handlangers van de organisatie.
Elena aarzelde geen moment. Ze trapte met al haar kracht tegen de deur. De deur zwaaide met een harde klap open tegen de wand.
In de cockpit bood zich een angstaanjagend schouwspel aan. De gezagvoerder lag slap en roerloos achterover in zijn stoel, vermoedelijk bedwelmd met een gas. Op de plek van de co-piloot zat de man in het dure, donkere pak – degene die aanvankelijk achter Elena in de economyklasse zat. Hij was druk bezig om de navigatiecomputers te herprogrammeren. Op de schermen knipperde een koerscoördinaat die niet naar Lissabon wees, maar naar een geheime landingsbaan op een verlaten eiland.
"Handen omhoog!" schreeuwde ik, terwijl ik het vuurwapen op de man in het pak richtte. Mijn handen trilden zo hevig dat het wapen op en neer danste, maar de dreiging was overduidelijk.
De man draaide zich langzaam om. Geen greintje angst was er op zijn gezicht te bekennen. Hij glimlachte minachtend, legde zijn handen langzaam op het stuurmechanisme en zei: "Je bent te laat, jongen. De koers is al vergrendeld. Dit vliegtuig landt, of we nu allemaal levend aankomen of niet. Het enige wat telt, is dat het bewijs – en mevrouw Vance – voorgoed verdwijnt."
