De rust in de cockpit was een vreemde, breekbare stilte na de storm van geweld en paniek. De gezagvoerder wreef over zijn ogen, keek ons aan met een blik van totale verwarring, en zag vervolgens de neergeslagen man op de grond en de open deur. De werkelijkheid begon langzaam tot hem doorgedrongen te worden.
"Wat... wat is hier in vredesnaam gebeurd?" bracht hij uit, terwijl hij zijn handen aan de knoppen legde om de systemen te controleren.
"Je co-piloot en die man daar waren onderdeel van een operatie om ons uit de lucht te drukken," antwoordde ik, terwijl ik hijgend bijkwam op de stoel. "We zijn gekaapt, kapitein. Maar we moeten direct contact opnemen met de luchtverkeersleiding van Lissabon en de internationale autoriteiten. Er is bewijs dat moet worden veiliggesteld."
Elena liep naar de communicatieconsole van de cockpit. Haar handen trilden nog steeds, maar haar blik was staalhard en vastberaden. Ze pakte de microfoon van de boordradio en drukte op de zendknop. Met een heldere, vastberaden stem sprak ze de codewoorden in die haar identiteit en de noodsituatie bevestigden: "Dit is vlucht 408, meld code rood. We hebben bewapende indringers aan boord en eisen onmiddellijke begeleiding en arrestatieteams bij landing op de luchthaven van Lissabon. Over."
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, slechts onderbroken door wat statische ruis. Toen klonk het snelle, professionele antwoord van de luchtverkeersleiding: "Vlucht 408, begrepen. Code rood bevestigd. Wij sturen onmiddellijk militaire escorte en grondteams naar de landingsbaan. Blijf kalm, landing over dertig minuten."
Een diepe zucht van verlichting vloog door de cockpit. Het gevaar was nog niet volledig geweken, maar de controle was weer in handen van de juiste mensen. Ik keek naar Elena. Ze glimlachte flauwtjes, een glimlach die duizend woorden zei over de jaren van angst en vluchten die nu achter haar lagen.
