De schacht was donker, koud en gevuld met het oorverdovende, mechanische gebrom van de machinekamer en de ventilatiesystemen. We kropen op onze handen en knieën over metalen roosters, terwijl onder ons de ronkende kracht van de straalmotoren trilde in elke vezel van ons lichaam. De geur van hete olie en ozon hing zwaar in de lucht.
"Waar naartoe?" riep ik boven het lawaai uit, mijn stem schor van de spanning en de angst.
"Naar de elektronicaschacht voorin," antwoordde Elena zonder haar snelheid te temperen. Haar gestalte bewoog zich verrassend behendig door de nauwe buizen, alsof ze dit pad al honderd keer had bewandeld. "Dit is het enige deel van het vliegtuig waar ze ons niet direct kunnen bereiken zonder de stroom uit te schakelen, en als ze de stroom uitschakelen... storten we binnen tien minuten neer in de oceaan."
Die gedachte deed mijn maag omdraaien. We zaten vast in een vliegende doodskist, achtervolgd door mannen die blijkbaar nergens voor terugdeinsden, en we kropen rond in de ingewanden van een Boeing 777 op duizenden meters hoogte. Hoe was het zover gekomen? Wat had deze vrouw – deze 'dode' Elena Vance – in godsnaam gedaan om zo'n meedogenloze klopjacht te ontketenen?
Na wat een eeuw leek te duren, kwamen we bij een klein, rond inspectieluik dat uitkwam op een iets ruimere technische ruimte dicht bij de neus van het vliegtuig. Elena duwde het luik open en liet zich lautloos vallen op de geribbelde vloer. Ik volgde haar op de voet en rolde naast haar neer, hijgend en snakkend naar adem.
We bevonden ons in een ruimte vol met glinsterende servers, bedrading en knipperende controlelampjes. Dit was het zenuwcentrum van de vluchtcontroles. En tot onze grote schrik was deze ruimte niet verlaten.
In de hoek van de kleine ruimte stond een bemanningslid – een jonge copiloot of technicus in uniform – met zijn rug naar ons toe. Hij was druk bezig met een laptop die was aangesloten op de hoofdcomputer van het vliegtuig. Toen we landden op de vloer, draaide hij zich abrupt om. Zijn ogen groot van verbazing, en in zijn hand hield hij niet een gereedschapset, maar een klein, zwart vuurwapen met een geluiddemper.
