De volgende middag reed ik naar het oude kantoor van meester Van der Linden in het centrum van Deventer. Het pand ademde de sfeer van negentiende-eeuwse geheimhouding, met donkere eikenhouten lambriseringen en rijen dikke, lederen dossiers die tot aan het plafond reikten. De notaris ontving me in zijn privékantoor, waar een knetterend haardvuur een schril contrast vormde met de koude regen die inmiddels tegen de glas-in-loodramen sloeg.
"Vrouw De Witt," zei de oude man beleefd terwijl hij me een hand toereikte. Zijn handdruk was droog en krachtig. "Ik had niet anders verwacht dan dat u vandaag zou langskomen. Het document van gisteravond was slechts de openingszet."
Ik nam plaats in de comfortabele lederen fauteuil tegenover zijn bureau. "Wat bedoelt u, meester Van der Linden? Zit er meer achter deze erfenis? Waarom heeft Helena mij al haar bezittingen nagelaten in plaats van haar eigen zoon?"
De notaris leunde achterover en vouwde zijn handen in zijn schoot. Hij zuchtte diep, alsof hij een last van zijn schouders liet glijden die hij al veel te lang met zich meedroeg. "Helena was een vrouw van principes, mevrouw De Witt. Zij hield zielsveel van haar familie, maar ze hield nog meer van de waarheid. Wat Rutger niet wist, was dat Helena al maanden geleden ontdekte dat het geld niet alleen naar gokschulden ging. Er speelde iets veel duisters. Iets dat te maken heeft met het verleden van deze regio, en met het plotselinge overlijden van haar oudste zoon, de broer van Rutger, twintig jaar geleden."
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. "De dood van Pieter? Maar de politie heeft destijds toch vastgesteld dat het om een tragisch zeilongeluk ging op het IJsselmeer?"
Meester Van der Linden glimlachte zuur. "De politie stelt vast wat invloedrijke families hen vragen vast te stellen, mevrouw De Witt. Voordat Helena stierf, gaf ze mij de opdracht om het dossier-Pieter te heropenen zodra haar testament van kracht zou worden. Ze wist dat Rutger erbij betrokken was. Niet als slachtoffer, maar als begunstigde van Pieters zwijgen... of erger."
De rillingen liepen over mijn rug. Ik dacht aan de vele avonden dat Rutger 's nachts onrustig sliep, luid schreeuwend in zijn dromen, badend in het zweet. Ik had altijd gedacht dat het stress was om het familiebedrijf, maar wat als het pure schuldgevoel was? Wat als Rutger verantwoordelijk was voor de dood van zijn eigen broer?
"Waar is dat dossier nu?" vroeg ik direct, mijn stem verheven van urgentie.
De notaris stond op, liep naar een zware kluis in de hoek van de kamer, draaide de combinatie rond en haalde er een dik, vergeeld dossier uit met een rood lint eromheen. Hij legde het voor mij neer op de tafel. "Dit is het originele onderzoeksrapport van de privé-rechercheur die Helena destijds heeft ingehuurd. Het werd nooit aan de politie overhandigd omdat Helena de reputatie van de familie wilde beschermen zolang zij nog leefde. Nu zij er niet meer is, behoort dit toe aan de hoofderfgenaam. En dat bent u."
Ik tastte naar het lint, mijn vingers trilden lichtjes. Ik maakte de knoop los en sloeg de eerste pagina open. De zwart-witfoto's van de zeilboot, de verklaringen van getuigen die waren omkocht, en een handgeschreven briefje van Rutger zelf aan zijn broer, waarin hij dreigde om 'alles te openbaren als Pieter niet tekende'.
Maar voordat ik de rest van de pagina's kon lezen, ging de telefoon op het bureau van de notaris over. Meester Van der Linden nam op, luisterde naar de stem aan de andere kant van de lijn, en zijn gezicht betrok in een fractie van een seconde. Hij keek me aan met angst in zijn ogen.
"Wat is er?" vroeg ik scherp.
"Dat was de beveiliging van uw villa," zei de notaris met een trillende stem. "Er is ingebroken. En de brandweer is onderweg. Uw huis staat in lichterlaaie."
