De zomer die volgde bracht een ongekende stilte over de villa. De littekens van de brand waren vakkundig weggewerkt door restaurateurs die het historische karakter van het pand in ere hadden hersteld. De bibliotheek rook niet langer naar verkoold hout, maar naar versgeboekt leder en lavendel.
De pers had maandenlang geschreven over het schandaal van de familie De Witt. Krantenkoppen over 'De Vrouw in het Rood' en 'Het Corrupte Imperium' vulden de nationale dagbladen, maar de storm was inmiddels gaan liggen. Voor de buitenwereld was ik simpelweg de filantrope die het vervallen familiebedrijf had omgevormd tot een bloeiende maatschappelijke stichting. Niemand vroeg nog naar de duistere geheimen van het verleden, en als ze dat wel deden, vonden ze slechts gesloten deuren en een onverbiddelijke zwijgzaamheid van de lokale autoriteiten.
Op een warme avond in augustus zat ik op het stenen terras aan het water, met een glas witte wijn in mijn hand. De zon zakte langzaam weg achter de horizon en kleurde de lucht rood en paars, dezelfde tinten als de jurk die ik die koude herfstdag in de kerk van Deventer had gedragen.
Meester Van der Linden kwam het terras opgelopen met een lichte buiging. "Mevrouw De Witt, de laatste administratieve documenten van de stichting zijn zojuist goedgekeurd door de rechtbank. Het dossier-De Witt is hiermee officieel gesloten."
Ik knikte dankbaar en nam een slok van mijn wijn. "Bedankt voor alles, meester. Zonder uw hulp had ik dit nooit tot een goed einde kunnen brengen."
"Ik heb slechts de wet gediend, en de wens van wijlen Helena," antwoordde hij bescheiden. "Zij wist precies wie ze koos toen ze u al haar bezittingen naliet. U had de moed die de rest van de familie miste."
Nadat de notaris was vertrokken, bleef ik nog lang naar het water staren. De wind blies zachtjes door mijn haar, en voor het eerst in jaren voelde ik een diepe, niet te stuiten rust in mijn borst. De spoken van het verleden waren verjaagd, de schuldigen hadden hun straf gekregen, en de erfenis was gered uit de klauwen van de hebzucht.
Ik stond op, liep naar binnen en deed het raam op een kier om de koele avondlucht binnen te laten. Het huis was weer van mij. De duisternis had plaatsgemaakt voor het licht, en het verhaal van de vrouw in het rood kon voorgoed worden gesloten met een definitief, onherroepelijk einde.
