Deel 9: Het Herstel van de Spiegel
De weken die volgden op de val van het imperium van Lucas voelden aan als een langzaam proces van revalidatie. Sarah was ingetrokken in een klein, zonovergoten appartement aan de rand van de Delftse binnenstad, ver weg van de kilte en de valse pracht van de watervilla in Rotterdam. Samen ruimden we haar oude leven op: dozen vol designkleding die ze nooit echt mooi had gevonden werden weggegeven, foto’s van Lucas werden verscheurd en weggegooid, net zoals die ene envelop op haar bruiloftsavond.
Ik merkte dat Sarah veranderde. De doffe blik in haar ogen verdween langzaam, plaatsmakend voor de oude, sprankelende energie die ik zo gemist had. Ze begon weer te schilderen, pakte haar oude hobby’s op en vond haar eigen identiteit terug die jarenlang door Lucas was ondergesneeuwd.
In de tussentijd vorderde het strafrechtelijk onderzoek tegen Lucas en mevrouw Prins in hoog tempo. Uit de forensische onderzoeken bleek dat hun netwerk veel groter was dan aanvankelijk gedacht. Niet alleen onze familie, maar minstens vijf andere welgestelde families waren op dezelfde sluwe manier opgelicht. Mevrouw Prins bleek al decennia lang een meesterbrein te zijn in het manipuleren van huwelijken en financiële erfenissen, waarbij Lucas als haar charmante uitvoerder fungeerde.
Op een koude novembermiddag zat ik in mijn werkkamer toen de telefoon ging. Het was van Rijn, de voormalige huisadvocaat, die inmiddels zelf ook onder vuur lag en probeerde zijn eigen straatje schoon te vegen door te collaboreren met het Openbaar Ministerie.
"Ze proberen een schikking te treffen," zei van Rijn met een hese stem aan de andere lijn. "Lucas weigert de schuld op zich te nemen en geeft zijn moeder de volle laag. De familie Prins ligt volledig in puin."
"Goed zo," antwoordde ik koeltjes. "Laat ze maar oogsten wat ze gezaaid hebben."
Ik hing op, liep naar het raam en keek naar de najaarsbladeren die langs de Delftse grachten dwarrelden. De cirkel leek bijna rond te zijn.
