Deel 14: De Cirkel Rond
Op een mooie zondagmiddag, precies anderhalf jaar na de bruiloft die bijna in een nachtmerrie was geëindigd, zaten Sarah en ik op een bankje langs de Oude Delft. De zon spiegelde zich in het rimpelende water, en de klokken van de Oude Kerk luidden vredig in de verte.
Sarah pakte een klein, wit notitieboekje uit haar tas en sloeg het open. Op de eerste bladzijde stond een aquarel geschilderd van een opengebroken envelop waar bloemen en bladeren uit te voorschijn kwamen—een symbool van vernieuwing en groei uit de resten van het verleden.
"Weet je wat ik me realiseerde?" zei Sarah zacht terwijl ze naar het water keek.
"Vertel," lachte ik.
"Dat het niet uitmaakt welke stormen er op je pad komen, zolang je maar de moed hebt om de leugens te verscheuren en je eigen verhaal te schrijven."
Ik knikte instemmend en sloeg mijn arm om haar schouder. De microfoon was allang vergeten, de envelop was gereduceerd tot papierpulp en vergeten in de archieven van de tijd, maar wij zaten hier samen, sterker en hechtere dan ooit tevoren. Delft stroomde aan ons voorbij in al haar historische pracht, en voor het eerst in jaren was de wereld volkomen in balans.
