Deel 5: Binnen de Glazen Wanden
Het schuifraam aan de achterkant van de villa stond op een kier, slechts een centimeter of twee, maar genoeg om de zachte, giftige conversatie binnen op te vangen. Mijn hart bonsde zo hard in mijn keel dat ik bang was dat ze mijn ademhaling konden horen door het dikke isolatieglas.
"...het geld staat inmiddels op de Cypriotische rekeningen, Lucas," hoorde ik mevrouw Prins zeggen met een stem die klonk als scherfglas op marmer. "Niemand kan hier nog bij komen. Zelfs de fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst niet als ze morgen om acht uur binnenvallen."
Lucas lachte, een kort, koud geluid dat door merg en been ging. "En Sarah? Wat doen we met haar als de pers begint te bellen?"
"Die sturen we naar een privé-kliniek in Zwitserland voor zogenaamde 'uitputting door post-huwelijkse stress'," antwoordde mevrouw Prins zonder een spier te vertrekken. "Tegen de tijd dat ze daar weer uitkomt, is de echtscheiding rond, is al het vermogen juridisch aan onze stichting geschonken, en kan ze wettelijk nergens meer aanspraak op maken."
Sarah bewoog niet. Ze zat daar als een pop met doorgeknipte touwtjes. Maar toen Lucas haar hand wilde vastpakken om haar naar de slaapkamer te begeleiden, zag ik haar vingers krampachtig samentrekken. Ze wilde wegbreken, maar de angst had haar volledig verlamd.
Dit was het moment. Ik kon niet wachten tot de politie of de autoriteiten zouden handelen; tegen die tijd was het te laat en was Sarah voorgoed verdwenen in de Zwitserse Alpen.
Met een snelle, beslist beweging duwde ik het schuifraam open, dat door de zwakke nachtgrendel met een luide klik naar binnen schoot. Het geluid echode door de minimalistische woonkamer. Alle drie de hoofden draaiden zich in een flits om.
De schok op het gezicht van Lucas veranderde onmiddellijk in pure woede. Mevrouw Prins verstijfde, haar ogen vernauwd tot splijten van pure haat. Maar het was Sarah die opkeek, en in haar ogen zag ik voor het eerst in een jaar weer een sprankje herkenning en leven.
"Jij..." siste Lucas, terwijl hij traag opstond en zijn jasje uittrok om zijn handen vrij te hebben. "Je hebt werkelijk geen idee in wat voor wespennest je jezelf zojuist hebt gestoken."
