Deel 3: De Schaduw in de Steeg
De zwarte sedan bleef daar staan tot diep in de nacht, een stille, dreigende wachttijd die voelde als psychologische oorlogsvoering. Ik besloot dat afwachten geen optie meer was. Met de gereconstrueerde brief stevig opgeborgen in de binnenzak van mijn regenjas, glipte ik via de achteruitgang naar buiten, de donkere, smalle steegjes van historisch Delft in. De straatstenen glommen glibberig in het schijnsel van de oude lantaarnpalen, en het water in de gracht kabbelde onheilspellend tegen de kade.
Ik hoorde zware voetstappen achter me, echoënd tegen de bakstenen muren. Ze waren doelgericht, zwaar en kwamen steeds dichterbij. Ik versnelde mijn pas, maar in de nauwe doorgang bij de Oude Kerk leek elke vluchtweg afgesloten. Toen ik omkeerde om te zien wie mij volgde, verscheen een gestalte in een lange zwarte jas onder het flikkerende licht van de lantaarn. Het was niet Lucas zelf, maar een man wiens gezicht ik kende uit de archieven van de fraudebestrijding: Victor van Rijn, de vaste huisadvocaat en fixer van de familie Prins.
"Je maakt het jezelf erg moeilijk, jonge man," zei van Rijn met een ijzige, kalme stem die geen enkel medelijden duldde. "Die snippers papier in je jas hebben geen enkele juridische waarde meer. De akten zijn getekend. Sarah heeft vandaag eigenhandig haar handtekening gezet onder de overdracht van al haar erfdelen."
De woorden sloegen in als een mokerslag. Sarah had getekend? Hoe hadden ze haar zover gekregen in zo'n kort tijdsbestek? "Je liegt," beet ik hem toe, terwijl ik mijn vuisten ballen in mijn zakken. "Sarah zou nooit haar handtekening zetten onder haar eigen ondergang."
"O, ze wist van niets," glimlachte van Rijn koud, zijn adem vormde wolkjes in de koude oktoberlucht. "Een valse volmacht, een handige medische verklaring over een tijdelijke black-out na een lichte hersenschudding, en een handtekening die digitaal is overgezet. Tegen de tijd dat jullie ontdekken dat het imperium is leeggehaald, woont Sarah al op een eiland waar geen uitleveringsverdrag voor geldt."
Hij deed een stap naar voren, zijn ogen priemend in de duisternis. "Geef die brief hier, en we laten je met rust. Doe je dat niet, dan ben jij morgen juridisch medeplichtig aan fraude en verdwijn je voor jaren achter de tralies. De keuze is aan jou."
Terwijl hij zijn hand uitstak, voelde ik de adrenaline door mijn aderen gieren. Ik moest tijd winnen. Ik moest naar de villa in Rotterdam, en wel nu meteen. Met een plotselinge beweging gooide ik een lege metalen afvalemmer die naast de muur stond recht op zijn pad, draaide me om en sprintte de duisternis in, op weg naar het station.
