Deel 4: De Trein naar Rotterdam en de Eerste Scheuren
De intercity naar Rotterdam Centraal reed door een desolate nachtwereld waarin de wereld buiten het raam veranderde in een snel voorbijvliedende waas van lichtjes en schaduwen. Ik zat op een harde, blauwe stoel in de lege coupé, met de gereconstrueerde brief strak tegen mijn borst gedrukt. Mijn handen trilden nog steeds van de confrontatie in de steeg met van Rijn. De dreiging was reëel; ze hadden niet alleen de middelen, maar ook de connecties om mij volledig uit te schakelen als ik te dicht bij de waarheid kwam.
Maar wat mij het meest kwetste en bezeerde, was de gedachte aan Sarah. Mijn kleine zus, die altijd zo vrolijk en vol levenslust was geweest, was gevangen in een gouden kooi waarvan de tralies langzaam maar zeker werden dichtgedrukt. Hoe kon Lucas haar zo blind hebben gemaakt? Of was het geen blindheid, maar pure angst? De verhalen over zijn ex-vriendinnen kwamen weer bovendrijven—vrouwen die plotseling uit het openbare leven verdwenen met afgekochte zwijgcontracten en psychische problemen. Lucas was geen gewone zakenman; hij was een psychopaat in een maatpak, gesteund door een moeder die haar eigen zoon tot monster had gekneed.
Toen de trein met een scherpe gil op Rotterdam Centraal tot stilstand kwam, sloeg de kilte van de nachtlucht me tegemoet. Ik nam geen taxi; te riskant, ze konden via GPS gevolgd worden of in contact staan met het netwerk van van Rijn. In plaats daarvan huurde ik een anonieme deelfiets en trapte door de verlaten, regenachtige straten richting de exclusieve villawijk aan de Kralingse Plas, waar de glazen paleizen van de elite zich verschool achter hoge hekken en beveiligingscamera's.
Het huis van Lucas en Sarah lag aan het water, een modern architectonisch wonder van beton, glas en donker hout. Er brandde slechts één zwak licht op de eerste verdieping. Ik liet de fiets achter in de bosjes bij het park en sloop op fluwelen zolen over het natte gras naar de achtertuin, waar het grote houten terras grensde aan het donkere water van de plas.
Door de grote glazen pui zag ik iets wat mijn bloed deed stollen. Sarah zat aan de ontbijttafel, niet slapend zoals ik had gehoopt, maar met een lege blik starend naar een tablet in haar hand. Lucas stond achter haar, zijn handen stevig op haar schouders gedrukt, terwijl mevrouw Prins aan de overkant van de tafel zat te praten met een ijzingwekkende kalmte. Ze waren niet aan het vieren; ze waren een evacuatie aan het voorbereiden.
