Deel 11: De Gang van de Rechtbank
De dag van de pro-formazitting in de rechtbank te Rotterdam brak aan onder een gure, regenachtige winterhemel die perfect paste bij de sombere sfeer van het proces. De publieke tribune zat helemaal vol met journalisten, belangstellenden en slachtoffers van het fraudesyndicaat van de familie Prins.
Toen Lucas en mevrouw Prins in boeien de zaal werden binnengeleid, zag ik hoe veranderd ze waren. De arrogante glans was volledig verdwenen uit Lucas’ ogen; zijn haar was dof, zijn maatpak vervangen door een grauwe detentiekleding. Mevrouw Prins liep strak voor zich uit, haar gezicht nog steeds een masker van ijzige trots, maar haar handen trilden lichtelijk toen ze plaatsnam op de beklaagdenbank.
Sarah zat naast me, rechtop en met een vastberaden blik in haar ogen. Ze had ervoor gekozen om deze zitting bij te wonen om het hoofdstuk definitief af te sluiten.
De officier van justitie legde een verpletterend dossier op tafel. Getuigenverklaringen, banktransacties, afgeluisterde telefoongesprekken en de gereconstrueerde documenten die ik uit de verscheurde envelop had gered, werden stuk voor stuk gepresenteerd als onomstotelijk bewijs van grootschalige oplichting, valsheid in geschrifte en psychologische mishandeling.
Toen de rechter aan Lucas vroeg of hij iets wilde inbrengen, keek hij kort de zaal rond en liet toen zijn blik op ons rusten. Er was geen spijt te bekennen in zijn ogen, alleen een diepe, brandende haat. Maar hij kon geen woord uitbrengen; zijn advocaat legde een hand op zijn arm en hield hem stil.
Het pleit was beslecht. Het enige wat nog restte, was het definitieve vonnis dat enkele weken later zou volgen, maar in die rechtszaal was de overwinning al lang en breed behaald.
