Deel 10: De Schaduw van het Verleden
Hoewel de juridische procedures op rolletjes liepen en de rust in ons dagelijks leven langzaam terugkeerde, bleef er een sluimerend gevoel van onbehagen hangen. Mensen in onze omgeving fluisterden; in de winkels in Delft werd er achter onze rug om gepraat over de grote fraudezaak waarin onze familienaam onvermijdelijk verweven was geraakt. Sommige zogenaamde vrienden trokken zich terug, bang om geassocieerd te worden met het schandaal, terwijl andere, echte vrienden juist dichterbij kwamen en hun steun betuigden.
Sarah had hier opvallend weinig moeite mee. "Laat ze praten," zei ze op een middag toen we samen over de Markt liepen terwijl de kerkklokken van de Oude Kerk luidden. "Voor het eerst in mijn leven ben ik niet meer iemands bezit of iemands verlengstuk. Ik ben gewoon mezelf."
Toch werd onze waakzaamheid op de proef gesteld toen er op een ochtend een anonieme brief in onze brievenbus viel. Geen dikke, luxe envelop met gele lijm zoals destijds op de bruiloft, maar een eenvoudig wit A4-tje met daarop slechts een paar getypte woorden: ‘Het spel is pas voorbij als de rechter het laatste woord heeft gesproken. Denk niet dat je veilig bent.’
Het briefje was niet ondertekend, maar de toon was onmiskenbaar afkomstig uit de kring rond mevrouw Prins. Er moesten nog handlangers op vrije voeten zijn—mensen die hun financieel gewin zagen verdampen en zworen wraak te nemen op degene die het hele complot had blootgelegd.
Ik besloot het briefje niet aan Sarah te laten zien om haar rust niet te verstoren, maar nam direct contact op met rechercheur de Jong. Zijn reactie was serieus: "We breiden de beveiliging uit. Er zijn inderdaad aanwijzingen dat niet al het geld getraceerd is en dat er nog een offshore-fonds actief is op de Antillen."
De dreiging was dus nog niet geweken. De schaduw van het verleden hing nog steeds boven ons hoofd, en we moesten op onze hoede blijven voor de ultieme confrontatie in de rechtbank.
