deel 9: Het Daglicht breekt Door
De zware ijzeren deuren van de ondergrondse kelder werden met grof geweld uit de sponningen gerukt door een eenheid van de landelijke recherche en de brandweer, geleid door inspecteurs in volle uitrusting. Het felle licht van de zaklampen en flitslichten verdrong de eeuwenoude duisternis van de geheime ruimte. "Blijf allemaal waar jullie zijn! Handen waar we ze kunnen zien!" bulderde de hoofdinspecteur, terwijl agenten direct naar voren stormden om Victor van der Weyden en rector De Witt in de boeien te sluiten.
Victor verzette zich niet; met een trotse, maar totaal verslagen blik liet hij zijn armen achter zijn rug binden, terwijl zijn dure maatpak kreukelde onder de druk van de arrestatie. Sophie barstte in huuwen uit, volledig ontredderd nu haar beschermde wereld in duigen lag en haar vriendinnen via de groepsapps al lang en breed afstand van haar namen.
Ik stond midden in de chaos, met de dagboeken van mijn moeder stevig tegen mijn borst gedrukt. De inspecteur liep naar me toe, keek me aan met een blik van diepe bewondering en vroeg: "Ben jij Elena van Houten?" Ik knikte bevestigend. "Je hebt een beerput opengetrokken die we al jaren wilden onderzoeken, meisje. Je moeder zou trots op je zijn geweest." Op dat moment ging de deur van de bovengrondse kapel open en hoorde ik een bekende stem roepen: "Elena!
Elena, waar ben je?!" Mijn hart maakte een sprongetje. Uit de menigte van agenten en journalisten stapte een man naar voren met betraande ogen en een vertwijfeld gezicht. Mijn vader. Hij was gekomen, gealarmeerd door het nieuws dat live op de televisie was uitgezonden. Ik rende op hem af en we vielen elkaar in de armen, daar in die stoffige, koude kelder waar de spoken van het verleden eindelijk werden verjagen door het licht van de waarheid.
