deel 8: De Ommekeer op het Scherm
De ijsblauwe ogen van Victor van der Weyden vernauwden zich tot speldenprikjes van pure razernij toen hij de kleine rode knipperende indicator op mijn telefoon zag. "Wat doe je in godsnaam?" bulderde hij, terwijl hij met een razende vaart op me af sprong om me de telefoon uit handen te slaan. Maar ik was sneller; ik ontweek zijn uitgestrekte hand, sprong bovenop de mahoniehouten vergadertafel en hield het toestel hoog in de lucht.
"Het is te laat, meneer Van der Weyden!" riep ik, terwijl mijn stem door de hele ruimte galmde en direct werd opgeslagen in de live-stream die inmiddels duizenden kijkers trok via de landelijke mediafora. "Elk woord dat u zojuist heeft gezegd over de verdwijning van mijn moeder, de fraude, de constructiefouten en de intimidatie, is zojuist live uitgezonden naar de nationale pers en de autoriteiten!" Rector De Witt sloeg de schrik om het hart; hij greep naar zijn borst en viel achterover in een fluwelen fauteuil, volledig verbleekt.
"Nee... nee, dat kan niet..." stotterde hij, terwijl hij zijn telefoon tevoorschijn haalde om te controleren wat er gaande was. Op datzelfde moment klonk er in de verte het onmiskenbare geluid van naderende sirenes. Niet van één wagen, maar van een hele colonne politievoertuigen en brandweerwagens die met loeiende sirenes het terrein van het Sint-Ignatius College opreden.
De buitenwereld was gearriveerd, en dit keer konden ze zich niet verstoppen achter generatielange privileges of oude familienaam. Sophie sloeg haar handen voor haar mond, haar gelaat spierwit van pure paniek. Het rijk van macht en intimidatie dat haar familie decennia lang met ijzeren vuist had geregeerd, begon in luttele seconden als een kaartenhuis in elkaar te storten.
Victor van der Weyden probeerde zijn kalmte te bewaren, maar zijn handen trilden zichtbaar toen hij besefte dat zijn imperium voorgoed verloren was. "Dit vergeef ik je nooit," fluisterde hij met een hese, dreigende stem, terwijl hij me aankeek met de blik van een verslagen vorst. "Het spel is uit, meneer Van der Weyden," antwoordde ik kalm, terwijl ik van de tafel stapte. "De tijd van de schaduw is voorbij."
