deel 6: Het Hart van het Conclaaf
De kelder onder de kapel was immens en vervuld van een vreemde, plechtige stilte. In het zwakke licht van mijn zaklamp zag ik rijen met oude wijnrekken, afgedankte standbeelden van heiligen en marmeren platen die tegen de muren leunden. Maar het meest opvallende bevond zich in het midden van de ruimte: een groot, cirkelvormig platform omringd door koperen pilaren, dat deed denken aan een eeuwenoude offerplaats of een geheime vergaderruimte.
Dit was de plek waar de stichters van het college hun geheime besluiten namen, ver weg van de nieuwsgierige blikken van de gewone wereld. Ik liep met bevende knieën naar het platform toe en haalde het dagboek van mijn moeder uit mijn tas. Met trillende handen scheen ik met de zaklamp op de pagina's om te zien of er specifieke aanwijzingen waren over wat hier verborgen lag. Tussen de bladzijden viel een klein, verfrommeld stukje papier op de stenen vloer: een handgeschreven plattegrond van de fundering van de oostvleugel, met een rood kruis getekend exact op de plek waar wij nu stonden.
Plotseling klonk er een zacht, mechanisch gezoem achter me. Ik draaide me abrupt om. Een van de marmeren wanden aan de rand van de kelder begon langzaam naar binnen te schuiven, geleid door een verborgen hydraulisch systeem. Een warme, gele gloed schemerde door de opening naar buiten. Met ingehouden adem stapte ik door de opening en betrad een verborgen ruimte die groter en luxueuzer was dan ik had kunnen vermoeden.
Het was een ondergrondse directiekamer, ingericht met fluwelen fauteuils, een mahoniehouten vergadertafel en muren die behangen waren met portretten van invloedrijke politici, rechters en bankiers die allemaal hun diploma aan Sint-Ignatius te danken hadden. Maar wat me het meest schokte, was de wandtafel in het midden van de kamer: daar lagen tientallen ordners met de titel 'Project Fundering - Vertrouwelijk' .
Mijn moeder had hier niet alleen bewijs verzameld van de bouwfouten; ze had een compleet archief aangelegd van de corruptieschandalen waarmee de familie Van der Weyden en de schoolleiding generaties lang de stad en de politiek in een wurggreep hielden. Ik liep naar de tafel toe en sloeg de eerste ordner open. Document na document met handtekeningen, bankafschriften en geheime contracten lag daar uitgestald.
Dit was het bewijs dat niet alleen Sophie, maar het hele systeem van de elite op leugens en bedrog was gebouwd. En toen hoorde ik het geluid van voetstappen in de kelder achter me. Niet van de beveiligers, maar van zwaardere, meer bedachtzame stappen. Stemmen galmden door de deuropening. "Ze is hier ergens," hoorde ik rector De Witt zeggen, met een stem die ineens heel koud en kil klonk, ver weg van de vriendelijke rector die mij die ochtend had ontvangen. "Sluit alle uitgangen. Dit avontuur is ten einde."
