deel 3: Het Fluisteren in de Verlaten Gangen
De lucht in de oostvleugel rook naar ouds, naar vochtig papier, rottend hout en de ijzeren kilte van verwaarlozing. Mijn voetstappen kaatsten hol tegen de marmeren wanden terwijl ik met een kleine zaklamp de gang verkende. Overal lag een dikke laag stof, onaangeroerd door menselijke handen sinds die bewuste nacht twintig jaar geleden. Schilderijen van oude directeuren en weldoeners hingen scheef aan de muren, hun geschilderde ogen leken me met een verwijtende blik te volgen in het flikkerende licht.
Dit was het hart van het Sint-Ignatius College, maar het voelde als een tombe. Hier waren geheimen begraven die het daglicht niet konden verdragen. Ik liep langs gesloten lokalen, laboratoria waarvan de glazen deuren waren afgeplakt met krantenpapier uit het jaar 2005, en trappen die naar verdiepingen leidden die nergens op de officiële plattegronden van de school stonden vermeld. Mijn hart bonsde in mijn borstkas, niet uit angst, maar uit een vreemde opwinding. Elke stap bracht me dichter bij de waarheid over mijn moeder, bij het antwoord op de vraag waarom ze uit haar eigen leven was gerukt door de machthebbers van dit instituut.
In de verte hoorde ik een geluid dat mijn bloed deed stollen. Een zacht, ritmisch gekras, alsof iemand met een nagel over het hout van een oude deur schraapte. Ik hield mijn adem in, bleef muisstil staan en richtte de lichtbundel van mijn zaklamp op de hoek van de gang. Niets. Alleen de schaduwen die dansten op de muren. "Hallo?" riep ik, mijn stem klonk vreemd dun in de enorme ruimte.
Geen antwoord. Alleen het druppelen van water ergens uit een lek dak in de verte. Ik liep verder, dieper het labyrint in, tot ik voor een zware eikenhouten deur stond waarop met krijt de letters 'Privé - Directeur' waren geschreven. Dit moest het kantoor van de toenmalige rector zijn geweest, de man die onderhand met pensioen of overleden was, maar wiens handtekening onder alle verdachte documenten stond.
De deur was niet op slot; met een lichte duw gaf hij mee en gleed naar binnen. Het kantoor was een rommeltje. Boeken lagen verspreid over de grond, stoelen waren omvergeworpen en de archiefkasten waren met geweld opengebroken. Iemand was hier geweest voor mij. Iemand had gezocht naar precies hetzelfde als waarnaar ik op zoek was.
Met trillende vingers doorzocht ik de lades van het bureau. De meeste mappen waren leeg of gevuld met onbelangrijke administratie over lesroosters en budgetten. Maar toen ik de onderste, diepste lade opentrok die met een klemmend slot dichtzat, stiet ik op een metalen kistje. Met een stevige ruk trok ik het kistje los en liet het op het bureau vallen.
Het was verzegeld met rode lak, waarop het familiewapen van de Van der Weydens was afgedrukt. Mijn woede laaide op. Dezelfde familie die mijn moeder had vernietigd, had haar nalatenschap hier met slot en grendel vastgezet. Ik pakte een zware briefopener van het bureau en gebruikte die als breekijzer. Met een luide knal brak het zegel. Binnenin lagen geen juwelen of geld; er lag een stapel handgeschreven notitieboeken, voorzien van het kenmerkende, elegante handschrift van mijn moeder.
Ik bladerde door de pagina's en zag wiskundige formules, bouwtekeningen van de schoolfundering en... een dagboek. De laatste bladzijde, gedateerd op de avond van haar verdwijning, liet een tekst zien die mijn wereld op zijn kop zette: 'Ze weten dat ik de fraude heb ontdekt. De oostvleugel zakt weg door constructiefouten, en ze verdoezelen het om hun miljoenendeal te redden. Als mij iets overkomt, zoek dan in de kelder onder de kapel.' Plotseling hoorde ik achter me een geluid dat me deed opschrikken.
De deur van het kantoor viel met een doffe klap in het slot. Ik draaide me om, maar in de deuvels stond geen schim uit het verleden; in het schemerlicht stond Sophie van der Weyden, met een ijskoude glimlach op haar gezicht en haar telefoon in aanslag.
