deel 12: Het Eerherstel
Die middag werd er op het binnenplein van het college een officiële ceremonie gehouden. De oude koperen gedenkplaat, waarin de naam van mijn moeder stond gegraveerd, was schoongemaakt en verplaatst naar de meest prominente plek van de gevel, direct naast de hoofdingang waar iedereen haar kon zien. Mijn vader en ik stonden samen voor de muur toen het doek werd weggetrokken.
De glimmende koperen letters schitterden in de herfstzon, alsof ze zelf lachten naar de nieuwe dag. Clara van Houten - Visionair, Ontwerpster en Strijder voor de Waarheid. De burgemeester van de stad, die aanwezig was om namens de overheid zijn excuses aan te bieden voor het langdurige stilzwijgen van de autoriteiten, drukte mijn hand en zei: "Je hebt meer bereikt voor deze stad dan menigeen in een heel mensenleven, Elena." Ik glimlachte en keek naar de horizon, waar de wolken langzaam plaatsmaakten voor een helderblauwe hemel.
Sophie en haar familie waren weggevaagd door hun eigen arrogantie, en de school stond aan het begin van een heel nieuw tijdperk van gelijkheid en eerlijkheid. Terwijl de schoolbel luidde voor het einde van de schooldag, liep ik niet meer met neergeslagen ogen door de gangen, maar met de vaste tred van iemand die wist dat haar wortels diep en onbreekbaar waren verbonden met de geschiedenis van deze plek. De schaduw van Sint-Ignatius was verdwenen; het licht had definitief gewonnen.
